Home
translate :
De Cubaanse revolutie vierde afgelopen week haar 50ste verjaardag. 50 jaar geleden werd een dictator die gesteund werd door de V.S. vervangen door een dictator die niet gesteund werd door de V.S. De nabijheid van die buurman is meteen ook de enige reden waarom Cuba serieus wordt genomen.
De blinde adoratie van linkse Zuid-Amerikaanse politici is er echt niet omwille van de tot symbool verworden Castro-baard. Cuba is al vijftig jaar lang een brutaal opgestoken middelvinger richting het machtigste land ter wereld, en dat op een steenworp afstand. Zuid-Amerika vindt de houding van Castro geweldig. Toegegeven, Fidel heeft cojones. Hij balanceerde als geen ander op het slappe koord en slaagde erin om zijn grootste zwakheid uit te buiten. Of dacht u dat de miljarden subsidies uit de Sovietunie een ander doel hadden dan de man ondersteunen die decennialang ongestraft de V.S. treiterde? Na de val van de Sovietunie werden de roebels vervangen door Venezuelaanse peso’s in ruil voor Cubaanse dokters.
Maar het verjaardagsfeest van de revolutie vindt plaats in een arm Cuba dat al lang niet meer probeert de rest van de wereld bij te benen, overleven is al een hele uitdaging. De Cubaanse economie is gebaseerd op het uitvoeren van grondstoffen (nikkel) en toerisme. Net zoals in China en Rusland bleek het systeem van collectieve landbouw een radicale mislukking en Cuba voert 80% van haar voedsel in. De facto is het een derdewereldland geworden. Vijftig jaar geleden kon het qua welvaart wedijveren met het westen, nu wordt het door Afrikaanse landen voorbijgestoken, behalve op vlak van gezondheidszorg en onderwijs. (maar die uitstekende hoogopgeleide dokters wisselen maar al te vaak hun job voor een baantje in het toerisme)
Het antwoord op de Cubaanse problemen moet vreemd genoeg uit de V.S. komen. Die hebben al decennia een handelsembargo tegen Cuba. Handelsembargo’s werken niet. Ze zorgen ervoor dat een bevolking verarmt en een economie zwaar te lijden heeft. Maar een dictator, zeker eentje die zorgt dat huisvesting, voedsel en gezondheidszorg énkel bij hem te bekomen zijn, wordt daar enkel sterker van in eigen land. Het bezorgt hem bovendien sympathie en steun in het buitenland.
Schrap dat embargo en alles komt in een stroomversnelling terecht. De Cubaanse markt zal in eerste instantie worden afgeschermd en gereguleerd, maar zandzakjes helpen weinig tegen een tsunami. Heel wat bedrijven zullen proberen om in de onontgonnen markt voet aan wal te krijgen. Tonnen Amerikanen zullen Cuba bezoeken als toeristen.
De Cubaanse leiders kunnen op verschillende manieren reageren.
Ofwel doen ze niets. Cuba zal geleidelijk en vreedzaam evolueren naar een vrije markt en een democratie, net zoals dat op dit ogenblik in China gebeurt.
Ofwel proberen ze dit tegen te gaan door harde repressie. Daar zal het land onvoorstelbaar onder lijden. Cuba heeft dringend geld nodig, het weigeren van Amerikaanse producten en toeristen is het weggooien van een levensreddend medicijn. Cuba kan het zich niet veroorloven om dat te doen. Maar sommige mensen steken liever hun eigen huis in brand terwijl ze rustig in de zetel een rum drinken, dan het te verlaten.
Er zijn geen tussenoplossingen. Die lijden onvermijdelijk tot hetzelfde als niets doen.
De Amerikaanse grenzen openen voor import uit en export naar Cuba is dé manier om te zorgen dat de 50ste verjaardag van de revolutie ook haar laatste wordt.
