België en de Economische Onheilsprofeten

Een vaak gehoord argument bij separatisten, is dat Vlaanderen economisch geremd wordt door België. De transfers naar Wallonië zijn inderdaad een onontkoombaar feit, en ze dragen in hoge mate toe aan de drang naar Vlaamse onafhankelijkheid. Dit rechtvaardigt echter niet dat de economische toestand van België vaak schromeloos wordt beschreven als afstevenende op een ramp, en dat er wordt beweerd dat Vlaanderen niet competitief kan zijn op de wereldmarkt als het in het federale België blijft opgesloten.

Met dit artikel wil ik eens nagaan hoe goed (of hoe slecht) deze Belgische staat dan eigenlijk wel presteert op internationaal gebied. En aangezien wij voetbalgekke Belgen toch al met het systeem vertrouwd zijn, wat zou er een betere manier zijn om dit aan te tonen dan België in een internationale rangschikking te plaatsen.

De World Bank biedt ons hier de gepaste instrumenten voor: Via de berekening van het GNI en GDP (BNP) krijgen we een goed beeld van welke de sterkste economieën zijn op deze wereld. Het moet niet verwonderen dat alle landen in de top 20 van deze lijst ofwel in West-Europa of Noord-Amerika liggen, met uitzondering van enkele fiscale paradijzen, Japan en de Aziatische tijgers.

De World Bank geeft ons de volgende rangschikkingen:

Bruto Nationaal Inkomen

Gross national income (GNI) in US$ Atlas method: GNI is the sum of value added by all resident producers plus any product taxes (less subsidies) not included in the valuation of output plus net receipts of primary income (compensation of employees and property income) from abroad.

1. Luxemburg 60.890

2. Noorwegen 58.050

3. Zwitserland 55.320

4. Bermuda

5. Ijsland

6. Denemarken

7. USA 43.560

8. Liechtenstein

9. Ierland

10. Zweden

11. Nederland

12. Japan

13. UK

14. Finland

15. Channel Islands

16. Oostenrijk

17. België 36.140

18. Duitsland

19. Frankrijk

20. Australië 33.120

Bruto Nationaal Product

Total gross domestic product (GDP) in current prices: GDP is sum of gross value added, at purchaser prices converted at market exchange rates to current U.S. dollars, by all resident producers in the economy plus any product taxes (less subsidies) not included in the valuation of output

1. USA 12.416.505

2. Japan 4.533.965

3. Duitsland 2.794.926

4. China

5. UK

6. Frankrijk

7. Italië

8. Spanje

9. Canada

10. India

11. Brazilië

12. Zuid-Korea

13. Mexico

14. Rusland 763.720

15. Australië

16. Nederland

17. België 370.824

18. Zwitserland

19. Turkije

20. Zweden

Bevolkingsaantal

60. Cambodia

61. Niger

62. Mali

63. Ecuador

64. Burkina Faso

65. Zimbabwe

66. Malawi

67. Guatemala

68. Zambia

69. Senegal

70. Cuba

71. Griekenland

72. Portugal

73. België

Aantal Vrouwelijke Ministers

1. België 55%

2. Venezuela 47%

3. Algerije

4. Libanon

5. Uganda

6. Noorwegen

België is 17^e in de rangschikking voor het BNI en BNP, en dat voor een zeer klein bevolkingsaantal vergeleken met de andere landen in dit lijstje. Zoals je hierboven kan zien, zijn de meeste landen met vergelijkbare bevolkingsaantallen heel wat slechter af dan België. En belangrijke randstatistiek is dat België op één staat wat betreft het aantal vrouwelijke ministers.

Deze statistieken tonen dus aan dat België in feite schitterend presteert op wereldvlak, en dat ondanks alle Vlaamse argumenten die pleiten voor een splitsing van het land: de ‘geldstromen’ naar Wallonië, de werkloosheid, onze (te?) uitgebreide sociale zekerheid, ons ‘spilzieke’ leger, onze ‘blunderende’ dienst Financiën en onze falende justitie. Er moet dan blijkbaar toch wel iets goed gaan met ons land als we nog steeds bovenaan deze lijsten prijken.

Zelfs al volgen we de separatisten in hun redenering dat Vlaanderen rijker zou kunnen zijn mocht het onafhankelijk worden, dan nog rijst de vraag of dit economische egoïsme te rechtvaardigen is voor het winnen van enkele procentjes, in een categorie waar we reeds aan de top staan.

Dit probleem reikt veel verder dan Vlaanderen. Het economische egoïsme van de rijke landen en van sommige regio’s binnen landen ligt mee aan de basis van de asymmetrische economische verhoudingen op wereldgebied. De rijken willen zo weinig mogelijk van hun welvaart, die vaak is gebouwd op de rug van onderdrukte gebieden, herverdelen. Zo vergroot je alleen maar de kloof tussen arm en rijk.