Beter naar mekaar toegroeien dan splitsen.

In de 19de eeuw was de doorsnee Vlaming weinig taalbewust, hij liet zich cultureel opslorpen door het Frans. Die taal werd hier in Vlaanderen misbruikt als standentaal, was de taal waarin men zich profileerde als behorend tot de "betere" klasse. Zo onderscheidde men zich van anderen die het minder hadden. De fout ligt niet bij het Frans wel bij de gebruikers van die taal hier in Vlaanderen. Vele Vlamingen schakelden graag over naar het Frans om zich te profileren. De verfransing van Brussel is tenslotte vooral een Vlaamse aangelegenheid. Zie maar de vele Vlaamse familienamen in het telefoonboek van Brussel als stille getuigen. In de 19de eeuw is Brussel grotendeels verfranst niet door inwijking vanuit Wallonië, wel door het overgaan van het dialect van de plaatselijke bewoners naar een taal die toen meer ‘standing’ had. Ettelijke tienduizenden Vlamingen studeerden in een hun oorspronkelijk vreemde taal, het Frans, en uitten zich nadien officieel ook in die voor hen nieuwe taal, vermits ze die schriftelijk en ook mondeling het best konden wilden zij zich publiek uitdrukken. Voor hun huistaal schaamden ze zich (spijtig genoeg) want die was dialectisch. Algemeen Nederlands raakte weinig verspreid in de 19de, eerste helft 20ste eeuw. Die rancune toen opgebouwd tegenover de heersende Franstalige klasse leeft bij sommigen nog voort, ook al zijn de Vlamingen nu de rijkere en machtigere groep.

Nu het dialect geen dominante rol meer speelt en het Algemeen Nederlands mede door de invloed van de media wijd verspreid is, is er economisch geen noodzaak meer over te gaan naar het Frans. Wie dat nu nog doet omwille van de standing leeft nog in de 19de eeuw, of aan het hof van Louis XIV... De toestand is nu veranderd en gelukkig maar. Al kantelt het best niet verder: vele Vlamingen kunnen zich nog amper uitdrukken in het Frans, romanisten beklagen zich nu al decennia over de schabouwelijke kennis van het Frans bij vele van hun leerlingen. Kunnen Vlamingen hun ‘troef’ van veeltaligheid wel nog uitspelen? Is die veeltaligheid er nog? Wordt het geen tijd de taal van de andere gemeenschappen van dit landje beter te leren. Het Frans, het Nederlands, het Duits? Duits is de meest gesproken taal binnen Europa. In het nieuwe Europa dat er tenslotte toch al feitelijk is (even een concreet voorbeeld dat niet ver te zoeken valt: op dit ogenblik toeren twee derde van deze bloglezers ergens in het buitenland) zijn we allen onze kleine gemeente ontgroeid, we worden kosmopolitisch. De ziel, de psyche gaat te paard in deze eeuw van uiterst snelle beweeglijkheid.

Het is niet meer van de tijd om ons terug te trekken in onze kleine enge (verstikkende) schulp... Partijen die hun stemmen halen vanuit de angst voor het vreemde, het nieuwe, kijken achterom en zijn dus een verkeerde richtingaanwijzer. Brussel de hoofdstad van Europa ligt in onze voortuin te paraderen...Dat moet onze richting bepalen.

Onze Nationale media zouden een grote rol kunnen spelen in het samenbrengen van culturen. Die media zijn veel te sterk opgesplitst. De taal van de andere taalgroep hoor je weinig in de nationale media, hoe kan je die dan ook leren? De beste manier om een taal te leren is die vaak te horen. De RTBf zou beter geen vertalende ’voice over’ gebruiken bij Nederlandstalige geïnterviewden maar die originele stem ondertitelen. Mekaars series doorschuiven naar de andere zender en die in de oorspronkelijke taal weergeven maar ondertiteld, legt ook bruggen. Meer mekaars gasten doorspelen e.d.m. Zo leer je mekaar beter kennen en is daar iets op tegen, kan daar iets op tegen zijn? Het lijkt soms dat men dat juist niet wil doen. Alleen partijen die op een splitsing aansturen vanuit eigen partijbelang kunnen hier bezwaren tegen hebben. Dit dwarsboomt hun strategie. Waarom mee in hun kaart spelen als nationale omroepen?

Ik herhaal hier een citaat van Lode Wils: in het studentenblad Veto over de Vlamingen:

Het ganse interessante interview in Veto: http://www.veto.be/jg23/veto2304/wils.html

één wereld of géén. Dat inzicht laat geen keuze, dat inzicht bepaalt de richting. België als klein stapje naar Europa toe. Europa als een stap naar één wereld.