Bijna 25.000 kinderen in jeugdbescherming!

In 2009 hadden 24.422 kinderen en jongeren onder de 21 jaar bescherming nodig van het Agentschap Jongerenwelzijn van de Vlaamse overheid. In 2000 waren dat er nog 14.798. De kinderen die onder toezicht staan, worden ook steeds jonger. In 5 jaar tijd steeg het aantal kinderen onder de 4 jaar met een derde, van 1.554 naar 2.383. Het aantal 5- tot 9-jarigen steeg van 3.124 naar 4.855.

Dit zijn cijfers die bij iedereen dezelfde vragen zoude moeten oproepen: Hoe komt het dat zoveel jongeren niet meer bij hun ouders kunnen wonen? en Wat moet er gebeuren om dit aantal gevoelig kleiner te maken?

Op de eerste vraag kan men volgens Stefaan Van Mulders, administrateur-generaal van het Agentschap Jongerenwelzijn, het volgende antwoorden: "Die toename is niet alleen aan geweld en mishandeling toe te schrijven. Het gaat even goed over verwaarlozing, psychische isolatie... De stijging kan verklaard worden door enkele maatschappelijke fenomenen: de verdunning van het sociale netwerk, families die uit elkaar gaan, alleenstaande ouders, migratie, de stijgende armoede.... Maar liefst 17 procent van de kinderen groeit op in een gezin dat aan de armoedegrens zit".

De tweede vraag is volgens mij moeilijker te beantwoorden. Veel ligt aan de sociale klasse waarin men vertoeft. Mensen die ongeschoold zijn hebben meestal ook de meeste kinderen. Volgens wetenschappers komt dat door de seksuele driften die bij ongeschoolde mensen het grootst. Uit ervaring weet ik dat dat in sociale woningmaatschappijen het aantal kinderen per gezin groter is dan in "gewone" wijken.

Je hoort me niet pleiten om operatief ervoor te zorgen dat deze mensen minder kinderen zouden krijgen. Maar men moet hen wel meer informeren en in de buurthuizen of wijkbureaus zouden er zitdagen van de opvoedingswinkels moeten komen.

Maar ook het onderwijs heeft hier een taak te vervullen. Zo zouden er meer leerkrachten zorgverbreding moeten komen zodat die niet alleen maar met leerachterstand van een leerling bezig moeten zijn, maar ook de andere problemen van het kind aanpakt. Centra voor geestelijke gezondheidszorg, de CLB's, Kind & Gezin, huisartsen... zij moeten alert zijn voor die eerste signalen en moeten meer op huisbezoek gaan bij families.

Maar wat zeker moet is dat de sociale woningmaatschappijen terug meer sociaal actief worden. Nu is bij veel van die maatschappijen het enige sociale de manier waarop de huur wordt berekent. Voor de rest moeien zij zich niet met het welzijn van hun huurders. Zij zouden meer en beter moeten samenwerken met OCMW's en de dienst Welzijn van steden en gemeenten.

Je kan misschien wel zeggen dat men zich mengt in de privacy van die mensen, maar als er kinderen of andere gezinsleden in nood zijn mag men van mij gerust die privacy schenden. Of moeten we wachten tot er weer een kind met blauwe plekken, brandwonden of andere verwondingen in het ziekenhuis wordt opgenomen? Of moeten er misschien nog meer kinderen sterven door huiselijk geweld?

Ik weet waarover ik spreek, heb zelf in een opvangcentrum voor thuisloze jongeren gezeten. Op school wist men van de problemen bij mij thuis, ook het toenmalige PMS (nu CLB), toch liet men mij aan mijn lot over. Het is pas toen mijn ouders mij na een slaande ruzie op straat smeten dat ik zelf, na een paar dagen zwerven, naar het OCMW ben gestapt en daar om hulp heb gevraagd.

Na een week of twee in een crisisopvanghuis ben ik dan naar een opvangcentrum voor thuisloze jongeren kunnen gaan. Daar heb ik zelfstandig leren worden en na een maand of acht ben ik alleen gaan wonen. Eerst nog onder begeleiding en wat later helemaal alleen.

Ik heb het dus vooral in het begin voor een groot deel zelf moeten doen, maar heb ook bewezen dat jongeren met de juiste hulp geen vogel voor de kat hoeven te zijn en men uit die vicieuze cirkel, want dat is het meestal, kan geraken.

Als jongeren in problemen dit lezen, stap naar naar iemand die je kan vertrouwen en desnoods naar het JAC (Jongeren Advies Centrum) of OCMW. Daar is men wel verplicht om je verder te helpen.