|
Als je begint te bloggen overleg dan heel goed met jezelf. Vraag jezelf ten eerste af wat je wilt bereiken met je weblog. Is het om de fun te doen? Zo ja, begin er niet mee want bloggen is geen fun. Het is noest werken. Elke dag moet je iets posten. En elke dag iets schrijven hakt er duchtig in, lieve jongens en meisjes. Ik ben het beste voorbeeld. Voor ik begon te bloggen was ik een adonis of het scheelde geen hottentottenpreuthaartje. Flair wilde m’n blote fluit in hun boekje. Maar nu uitroepteken maal twee. Nu, na zes jaar bloggen, zie ik er werkelijk niet uit. Ik heb zo goed als geen hoofdhaar meer zoals wijlen Michaël Jackson en waar ik er nog wel heb, is het grijs. Ook rond m’n fluit.
Ok, je bent voorbij de grootste kaap: je hebt besloten dat je echt echt echt wilt bloggen. Ga verder naar vraag twee: “Heb ik wat over om te blijven bloggen?” Wat zoals in héél wat bedoel ik. Bij voorbeeld. Zegt je vriendin zoals de mijne daarnet: ‘doe je rap die enorme stapel glas naar de container, zoetje?’ dan moet je net zoals ik antwoorden: ‘eerst even bloggen, schat’. Let op! Dit antwoord is niet evident. Je vriendin kan je verlaten omdat je blogt en je voor niets anders tijd hebt. Het glas kan blijven staan. Je leven kan met andere woorden verworden tot een regelrecht zootje als je begint te bloggen. Je moet als blogger een wil van staal hebben en achteraf een stalen ros met hele grote fietszakken om al het glas te vervoeren.
Derde vraag: waarover wil ik het hebben in mijn blog? Een nuttige vraag maar een beetje overbodig vind ik. De meeste blogs gaan over gebakken lucht (net zoals de meeste media trouwens). Neem als voorbeeld dit weblog. Yup, mijn creatie is een goed voorbeeld, dudes en dudettes. Ik had het eerst overde kanker die ik overwonnen had, vervolgens postte ik m’n verhalen, dan had ik het over De Post en nu heb ik het over van alles en nog wat. De subtitel: “Gortdroge, absurde humor en nu en dan een flard literatureluurs” dekt de lading al lang niet meer. Macedoine zou gepaster zijn maar dat klinkt niet dus laat ik de subtitel maar voor wat ie is. Soms moet je als blogger gewoon de dingen op z’n beloop laten.
M’n vierde punt is geen vraag maar een tip: begin je te bloggen stel je publiek dan in gedachten voor. Zijn het nitwits? Zijn het intellectuelen? Is je doelgroep jong? Of net stokoud? Wat je niet uit het oog mag verliezen zijnde reacties. Reageren op een blog is zoals het begieten van bloemen. Bloemen kunnen niet zonder water (duuh). Zonder reacties schrijf je in een vacuüm. Dus nodig je best je lezers uit om te reageren. Sommigen weten niet hoe ze dat moeten doen. Dus typ ik: beste lezer, klik op reageren hieronder en reageer. Zo, dat weten jullie ook alweer.
Punt vijf: houd het overzichtelijk, bondig en kort. Als je lang typt stapelt het glas zich op, wordt je vrouw heel erg boos en dan moet je vier, vijf keer met de fiets rijden, ben je nadien bekaf en kan je de volgende dag niet bloggen wegens extreem vermoeid. Bovendien leest niemand graag epistels. Wacht even. Ik herlees het stukje van vandaag. Zo lang. Ik denk dat ik maar eens op m’n fiets spring en... juist, ja.
Wil je bloggen? Doe het dan. NU!
|
Home
- 
translate :
