Word redacteur
|
Eerder deze week (dinsdag) zaten mijn ouders in Man bijt hond. Ja, dat romantische stel onder de windmolen, dat waren mijn ouders. Ze zijn gek op dat ding. Ze kunnen er naar kijken vanuit hun keuken, tijdens de afwas. Of vanuit hun tuin. De molen staat er ondertussen al een aantal jaar, van in 2001 of zo. Toen er
sprake was van een windmolen op de terreinen van de feesjee, waren ze toch een klein beetje
sceptisch. Zou dat wel schoon zijn? Zou dat niet te veel lawaai maken? Voor de
buurtbewoners werden er informatievergaderingen gepland en zelf een busreis naar
Nieuwpoort om daar nog meer uitleg te krijgen over de molens. Mijn pa mee op de
bus en bij terugkomst was hij helemaal overtuigd. Ze vinden hun molen prachtig. Ja, het is “hun” molen. Het is rustgevend. Mijn pa wandelt graag met Jonas tot aan de molen. Van zodra Janne kan stappen mag ze ook mee. En lawaai maken? Héél soms, als de wind uit een bepaalde windrichting komt en het waait, kun je de molen horen. Horen, da’s nog geen lawaai. En het is schone energie. Iedereen content. “Daar bij die molen! Die mooie molen! Daar woont een meisje, waar ik zoveel van hou!”. Dat zongen wij vroeger altijd in de auto. Gelijk waar, als we ergens een molen tegen kwamen.  Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Lien Braeckevelt : Over sluipverbruikers en energievreters Andere artikels: LevenZondag 25 juli 2010: (Luc F.M. Jacquemyn) Stel dat tijdreizen mogelijk was… (Herman Boel) LiteratuurInterview met Peter W. (Peter Wullen) Arabische liefdesnacht in Molenbeek (Peter Wullen) Opknappers & Afknappers (Peter Wullen) |
Home
- 
translate :
