De Nieuwe Nazi’s zijn onder ons

Een duister, gefrustreerd sujet dat zichzelf ‘journalist’ noemt, drong deze week binnen bij een onthaalmoeder in Hoboken. Hij lokt er een gesprek uit en filmt het met een verborgen camera.

Het is niet zomaar wat sensatie jagen. Het is een georganiseerde haatraid. Een professionele samenwerking tussen de VRT en de kranten. Immers, de ochtend na de uitzending van Koppen verschijnt hetzelfde verhaal in alle kranten, rijkelijk geïllustreerd met foto’s uit de stiekem opgenomen film. 

Kranten worden niet gemaakt om 21 uur. Dit verhaal was al veel vroeger onder embargo doorgespeeld. De VRT zou met de primeur uitpakken, de kranten zouden onmiddellijk daarna het aangeschoten wild lam slaan en daarna zou Katleen Cools, de Wolvin van de VRT-SS, er in Terzake voor zorgen dat het slachtoffer afgemaakt werd. Zo werkt dat mechanisme.

Katleen Cools zette zonder ophouden de administrateurgeneraal van Kind&Gezin onder druk. Die bleef de hele tijd herhalen dat ze eigenlijk geen enkele professionele reden had om een onthaalmoeder, die niet eens in hun dienst werkt, te brandmerken, te broodroven en te isoleren. Uiteindelijk werd toch een reden gevonden: het gedachtegoed! En de trut ging door de knieën.


Riooljournalistiek

Laten we eens eerst de journalistieke praktijk onder de loep nemen. De Raad voor Journalistiek verstrekte op 10 mei 2007 al duidelijke richtlijnen over de deontologie in verband met undercoverjournalistiek. 

In principe mag ‘een gesprek’ pas als ‘interview’ beschouwd én gebruikt worden indien de gesprekspartner vóóraf duidelijk geïnformeerd werd dat het om een journalistiek interview gaat en hoe en waar het zal gebruikt worden.

Citeren uit toogpraat zonder dat de journalist zich als dusdanig kenbaar maakte, is dus geen toegelaten praktijk. Als ik een interview toesta aan iemand van Het Laatste Nieuws, dan mag dat interview buiten mijn medeweten niet verschijnen in Dag Allemaal.

Het gebruik van een verborgen camera mag alleen als er geen andere mogelijkheid is om te filmen, of “wanneer de gebruikelijke journalistieke methoden van informatiegaring niet toereikend zijn om het verhoopte resultaat te bereiken”. Bovendien moet “de informatie, die de journalist op die manier hoopt te verkrijgen, een grote maatschappelijke relevantie hebben, zoals het geval is bij ernstige misstanden of schending van mensenrechten”.

De reportage in Koppen voldeed op geen enkel punt aan deze richtlijnen. De ‘feiten’ gaan over een interessepunt en een opvatting van privé-mensen in hun privé-sfeer, zonder dat dit enige invloed heeft op hun werk met ouders en kinderen. De maatschappelijke relevantie is totaal onbestaande. 

De zogenaamde journalist heeft zich niet bekend gemaakt, deed zich voor als een mogelijke klant en lokte een gesprek uit dat totaal naast de kwestie was. De onthaalmoeder wist niet dat ze geïnterviewd en gefilmd werd en nog minder waarvoor het materiaal zou gebruikt worden. Een interview met open vizier en zichtbare camera (een gebruikelijke journalistieke methode van informatiegaring) had ze waarschijnlijk ook toegestaan, maar werd niet eens geprobeerd.

Kortom: de hele reportage werd wederrechtelijk gemaakt en is niets anders dan de smerigste vorm van sensatie zoeken waar helemaal geen sensatie te vinden is.

De Raad van Journalistiek die niet altijd klachten moet afwachten, kan hier op eigen initiatief een vernietigende veroordeling van de Koppenpraktijken uitspreken. 
Waarvoor hebben we trouwens een veel te duur Commissariaat voor de Media? Alleen om te beoordelen of er een Colaflesje één seconde te lang in beeld kwam en dan die zender te beboeten met een astronomisch bedrag? Laat dat Commissariaat nu maar eens een duidingprogramma veroordelen tot een gigantische boete die zo hoog is, dat geen would be-Kuifje het nog in zijn stomme kop haalt om dergelijke Gestapopraktijken uit te halen!


De feiten

Naast het journalistieke aspect, zijn er de feiten zelf. De man van een onthaalmoeder is sterk geïnteresseerd in de verzwegen geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. 

Zoals altijd werd ook die geschiedenis door de overwinnaar geschreven. We hebben zelfs wetten die verbieden om achtergronden, motivaties of onderstromen te onderzoeken, te bestuderen, kritisch te benaderen, laat staan in vraag te stellen. 

Ho, wat moet er toch wat afgelogen worden in dit verband, als de angst zo groot is dat met strenge wetten en repressieve maatregelen de klepel uit een andere klok moet worden vastgelast om elk geluid te vermijden!

Wie dus iets anders leest dan de officieel goedgekeurde hagiografieën, is bijgevolg meteen verdacht.

In de boekenkast bij de onthaalmoeder stonden nogal wat werken met het ‘andere standpunt’ over de Tweede Wereldoorlog. Er hing een portret van de toenmalige dictator tegen de muur en in een hoek stond een vlag van een paramilitaire organisatie die al enkele decennia niet meer bestaat.

Kortom: historische literatuur en collectors items.

Akkoord, het boek 'Die Geschichte einer Mannschaft', een foto van Jean-Marie Pfaff en een wimpel van Bayern München, vertegenwoordigen niet dezelfde inhoud. Maar in essentie gaat het over hetzelfde: een wat achterlijke vorm van dweperij! En idolatrie is nog altijd een mening, geen misdaad.

In het uitgelokte gesprek wees de vrouw ook op het feit dat ze ‘bepaalde’ visies uit die tijd juist vond. Dat is eveneens een mening, geen oproep noch actie. Bovendien heeft ze gelijk. Een wapenfeit van Hitler was o.a. de productie van Volkswagens om zo de werkgelegenheid aan te zwengelen. Wie kan daar tegen zijn? Een andere visie was dat op pakjes sigaretten een afschrikwekkende waarschuwing moest gedrukt worden om het roken af te raden. Hallo? Iemand bezwaar tegen?

Maar de vrouw ging nog verder. Ze trok namelijk een parallel tussen de dominante en agressieve druk van de Joden op de hele maatschappij in Duitsland tijdens het interbellum, en de oprukkende islamisering en de arrogante houding van onaantastbaarheid door een bepaalde bevolkingsgroep vandaag bij ons.

Het is verboden om toe te geven dat, voortgaande op de geschiedenis en de waarnemingen vandaag, het niet ondenkbaar is dat iemand deze parallel trekt. Omdat het verboden is, geef ik dat dus ook niet toe.

De vrouw was bovendien altijd zo eerlijk van toekomstige klanten steeds vooraf te verwittigen wat haar politieke overtuiging en haar gedachtegoed was. Die klanten konden dus meteen bewijzen hoe verdraagzaam ze zelf waren. Niemand was verplicht bij haar binnen te komen en haar interieur te bekijken. 


Uithongeringsstrategie

De hamvraag blijft natuurlijk wat deze opvattingen te maken hebben met haar werk van onthaalmoeder. 

Sloeg zij de kindjes omdat ze te lang huilden? Neen.
Gaf zij de kindjes valium om ze rustig te houden? Neen.
Bond zij de kindjes een hele dag vast zodat ze niet te veel rommel zouden maken? Neen.
Had zij het talkpoeder gemengd met jeukpoeder om de natte billetjes ermee te bestrooien? Neen.
Liet zij de kindjes een hele dag in poep en plas wentelen om een pamper uit te sparen? Neen.
Kropen de salmonellabacterieën met hele legers door het fruitpapje? Neen.
Konden de ouders, die haar zelfs verschillende kinderen na elkaar toevertrouwden, die foto van Hitler zien hangen? Ja.
Namen die ouders daar aanstoot aan of bekeken ze het schouderophalend? Het kon hen geen bal schelen, zolang hun kinderen maar goed verzorgd werden.
Had er ooit iemand geklaagd, behalve jaren geleden één lastige moeder die overàl heisa maakte en wier klacht door vele andere tevreden ouders bij de inspectie werd tegengesproken? Neen. 
Had het gedachtegoed van de onthaalmoeder op ook maar enigerlei wijze invloed op haar taak als onthaalmoeder? Neen.

Waarom werd dan op staande voet haar vergunning ingetrokken? Er is maar één reden voor: Kind & Gezin is een door de overheid gesubsidieerde en gemonopoliseerde organisatie die bestaat uit schijtlaarzen die geen respect noch verdraagzaamheid kennen voor mensen die op een correcte en behoorlijke manier hun werk doen, maar geen dwaze meelopers zijn zoals de meesten en een eigen mening durven vormen. Ongeacht of die mening terecht, dom, absurd of zelfs verwerpelijk is. 

Mensen met een eigen mening zijn immers een potentieel gevaar en moeten zo snel mogelijk gebroodroofd worden. Het intrekken van de erkenning als onthaalmoeder is namelijk niets anders dan een snelle uithongeringsmethode. 

De meeste klanten zijn jonge ouders met financieel zware engagementen. Indien zij de kosten voor kinderopvang niet fiscaal in mindering kunnen brengen, zijn ze wel verplicht een andere onthaalmoeder te zoeken. Zelfs als die jonge mensen overtuigd zouden zijn dat ze hùn onthaalmoeder moeten blijven steunen om het recht op een vrije mening te kunnen vrijwaren voor… hun kinderen!, zullen ze dat financieel nauwelijks kunnen. 

De zaak ligt anders bij de crapuleuze en doorgestoken veroordeling van de firma Feryn. Ongetwijfeld zullen er nu klanten zijn die heel bewust hun garagepoort bij dat bedrijf bestellen als een morele steun en om aan te tonen dat er meer nodig is dan wat over het paard getilde ‘nieuwe nazi’s’. Maar een onthaalmoeder zonder erkenning wordt veroordeeld tot de hongerdood.

De straf voor de Hobokense onthaalmoeder is buiten verhouding zwaar en totaal op niets gestoeld. Een foto van Hitler tegen de muur? So what? Enkele decennia geleden hing op elke jongenskamer een foto van Che Guevara. Deze ‘verzetsheld’ stierf net vroeg genoeg om geen misdaden tegen de menselijkheid te hebben kùnnen begaan. Trouwens, in hoeveel basisklasjes hangt er geen foto meer van koning Leopold II tegen de muur? Zelfs een eeuw na de feiten gruwelen de negertjes uit Congo bij het horen van die naam nog meer dan een Jood bij de naam van Hitler. En welk geboefte hangt in verkiezingstijd niet met grote foto’s op de openbare weg? Wat een levenslang trauma moeten al die baby'tjes in kinderwagens toch oplopen, als hun mama voorbij die verkiezingsborden wandelt!

Bovendien moet mij eens één geleerde komen uitleggen hoe de foto van een man die ze niet kennen en waarover niets verteld wordt, de“psychische of lichamelijke integriteit” van kleutertjes zou kunnen aantasten!

Dat de leiding van het Vlaams Belang in de valkuil van een verhoopte ‘Salonfähigkeit’ trapte, goed wetende dat ze te allen tijde persona non grata zal blijven voor het regime, door de onthaalmoeder en haar man te schrappen als partijleden, vind ik even onbegrijpelijk. Hiermee geeft de partij toe dat een mening een misdaad kan zijn en levert ze koren op de molen van haar tegenstanders die de partij onverdraagzaam noemt.


Heetgebakerde trutjes

Ondertussen worden aan een schoolpoort in Hoboken negen heetgebakerde trutjes opgepakt omdat ze een ongepermitteerd grote bek opzetten en vernielingen aanrichten. 

De pers meldt deze administratieve aanhoudingen als betreurenswaardige nevenschade, zonder vragen te stellen over de negentíggehoofddoekte trutten die onwettig wegblijven van school. 

Heeft de burgemeester ooit gehoord over nultolerantie voor spijbelaars? Ze zijn allen minderjarig en leerplichtig. Worden ze elke morgen met deurwaarder en onder politiebegeleiding uit hun huis gehaald en naar school gesleurd om aan hun schoolplicht te voldoen? Wordt hun kindergeld meteen ingehouden? Worden hun ouders in de gevangenis gestopt, want op het onwettig thuishouden van schoolplichtige kinderen staan strenge straffen?

Misschien zijn die negentig trutjes wel collectief getroffen door een vreselijke aanval van de Varkensgriep? 

Waarom zijn er na meer dan een week nog geen forse maatregelen genomen, desnoods alleen op basis van het anti-Westerse gedachtegoed?


Oneliner

Op de voorpagina van een rioolkrantje, niet waard dat de naam ervan vernoemd wordt, stond gisteren een cursiefje van ons nationaal drankorgel Hugo Camps. Hij gaf de beschrijving van een man die niemand anders kon zijn dan Geert Bourgeois, die volgens hem “de boom in kon”. 

Met zijn enige, overblijvende hersencel die nog niet door zijn chronisch delirium is aangetast, beviel de auteur daarna nog van de oneliner: “…de boom in. Opgeknoopt staat netjes!”

Als woordspeling, een goed gevonden trouvaille. Inhoudelijk, een totaal gebrek aan enig moreel besef. Het affikken van rode bosmieren met een bunsenbrander is klein bier tegenover het opknopen van een minister, toch?

Als ik dit zou schrijven over imam Nourdine Taouil of dat wat sullige klagertje van Joods Actueel, kan ik het volgende week een halve dag gaan uitleggen op het politiekantoor met een pestklacht aan mijn been.

Maar als je dat schrijft over een gewone landgenoot, is het plots geen discriminatie noch een belediging of een bedreiging meer. Althans niet, volgens een totaal onbegrijpelijke, kromme redenering van het Spionnencentrum. 

Welnu, als dat toch zo is, kunnen wat mij betreft Jozef De Witte en al degenen die hem in positie houden, de boom in. 

Heu… ja, ook.