De Nota Di Rupo: slechts 1/3 besparingen, 2/3 lastenverhogingen

In het luik "sanering van de overheidsfinanciën" van de nota Di Rupo  gaat het overgrote deel (2/3) naar nieuwe lasten en wordt er nauwelijks bespaard (slechts 1/3). (De nieuwe lasten worden wel voor een deel anders benoemd). Het zijn vooral de spaarders en beleggers die het zwaarst worden getroffen. Waarschijnlijk geen toeval omdat het merendeel van de spaarders en beleggers zich bevinden in het meer welvarende Vlaanderen en veel minder in het armere Wallonië, zodat Di Rupo hiervan niet zoveel politiek nadeel zal ondervinden. Wat verandert er :

• De roerende voorheffing op rente stijgt van 15% naar 20%. Van toepassing op obligaties, kasbons, zicht- en termijnrekeningen en op zekere obligatiefondsen.
• De roerende voorheffing op spaarboekjes blijft 15 % (vrijstelling tot 1.770 euro), maar de vrijstelling geschiedt langs de belastingaangifte.
• Er komt een méérwaardebelasting bij de verkoop van aandelen van 50 % (dit is absurd) bij een verkoop binnen het jaar en van 25 % bij een verkoop na 1 jaar tot acht jaar na de aankoop
• De roerende voorheffing op aandelen blijft behouden op het veel te hoge 25 %
• Er komt een vermogensbelasting van 0.5 % op vermogens groter dan 1.25 miljoen euro. Zogezegd tijdelijk, maar dat kennen we.

Welvaartsvernietigend

Een belasting op aandelen en op vermogen is even welvaartsvernietigend als belasting op arbeid. Waarom? Onze welvaart en werkgelegenheid worden gecreëerd door onze ondernemingen. Maar deze ondernemingen kunnen maar bestaan, als er voldoende kapitaalkrachtige (vermogende) personen gevonden worden, om deze ondernemingen van kapitaal te voorzien via de aankoop van aandelen van deze bedrijven.  Dit zijn zeer risicovolle beleggingen en zoals wij allen al hebben kunnen vaststellen, hebben heel wat vermogende personen op die manier al hele fortuinen verloren. Denken wij maar aan de aandeelhouders van Fortis, Dexia, KBC, Lernout en Hauspie enz. enz. Onze politici zouden respect moeten opbrengen voor al diegenen, die ondanks de hoge risico's toch beleggen in aandelen en op die manier onze welvaart financieren. Een bijkomende belasting op aandelen is gewoon absurd, omdat ondernemingen het nu moeilijker zullen krijgen om kapitaal te vinden, wat betekent minder kansen tot investeren en minder creatie van werkgelegenheid. Anders uitgedrukt : méér werkloosheid. Ook een belasting op grote vermogens is een belasting op investeringen. Want wat kunnen deze vermogende personen anders doen met hun geld dan investeren? Dus ook zulke belasting is welvaartsvernietigend en creëert werkloosheid.

Driemaal belast

Als de nota Di Rupo wordt aangenomen, dan zullen aandelen driemaal belast worden. Thans zijn er al twee belastingen op aandelen :

1^ste belasting in hoofde van de vennootschap aan 33.99% op de winst van de onderneming (dit is dus ten laste van de aandeelhouders). Van een winst van 100 blijft er dan over 100 - 33.99 = 66.01

2^de  belasting : een roerende vooheffing van 25 % bij de uitkering van de winst als dividend. Dit geeft 25 % van 66.01 = 16.50

Totaal van deze twee belastingen : 33.99 + 16.50 = 50.49. Een winst van 100 wordt dus nu reeds belast met 50.49 %

3^de  belasting : de heffing Di Rupo van 50 % of 25 % op de gerealiseerde méérwaarde.

Een betere manier om welvaart te vernietigen kan men waarschijnlijk niet bedenken. Wij kunnen dan ook de vele positieve commentaren niet begrijpen.

Besparen zou de boodschap moeten zijn

Het probleem is dat het woord "besparen" blijkbaar niet voorkomt in het woordenboek van een socialist. Nochtans zijn er enorme besparingen mogelijk. Wij hebben reeds herhaaldelijk de studie aangehaald van de Europese Centrale Bank (ECB) die in een studie aantoonde dat de overheid in ons land circa 50 % van ons belastinggeld verspilt door een inefficiënte werking. (zie ECB : Public Sector Efficiency, Working Paper 242 Frankfurt 2003, 37 blz.) In de weinige besparingen die in de nota worden voorzien, wordt de beperking vermeld van de notionele intrestaftrek. Maar, dit is weerom een maatregel die de investeringen gaat ontmoedigen.

Conclusie:

Bovenstaande zijn slechts enkele bemerkingen bij het luik "sanering van de overheidsfinanciën". Over de andere luiken spreken wij ons hier niet uit. Naast onze kritiek moeten wij toch ook begrip opbrengen voor de grote moeilijkheden van een formateur om grondige besparingen uit te werken. Er is inderdaad een machtige speler die deze besparingen hardnekkig bestrijdt, nl. de vakbonden. Zou dit het geheim zijn waarom een dergelijke onevenwichtige tekst is tot stand gekomen?  Eenvoudig omdat de macht van de vakbonden zo sterk is, dat zelfs een man als Di Rupo hier niet tegenop kan. Dan ziet het er voor de toekomst van onze kinderen helemaal niet rooskleurig uit

Willy De Wit

Medewerker bij de onafhankelijke economische denktank "Workforall" (www.workforall.org)