Home
translate :
Goede
middag, beste lezers. Hoe het met mij gaat? Slecht. Mocht mijn neus aan
de Olympische Spelen in China hebben meegedaan, zij had beslist een
medaille gehaald. Zo lopen dat m’n snufferd doet, het heeft geen naam.
Of toch: spurten. De papieren zakdoeken
vallen niet aan te slepen. Aan mijn snuittempo moeten 39 in plaats van
de gebruikelijke 38 voetbalvelden regenwoud per minuut worden gerooid.
Ik snuit deze aardkloot naar de verdoemenis.
Ik ben niet de enige die zich slecht voelt. We denken daarbij in de eerste plaats aan Yves Leterme. We zien de staatsman voor ons geestesoog, bezig met z’n favoriet geitje in z’n geliefkoosde tuin. "Ja, mijn hondje" zegt Yves want dat is een geijkte uitdrukking die hij ergens te velde heeft opgepikt. Daarbij streelt hij het kopje van de geit. Interesseert ons het gesprek verder? Bijlange niet!
Yves heeft gefaald en zelfs z’n eigen geit is in hem teleurgesteld. Het is alsof hij aan z’n geit zou hebben beloofd: "Straks krijg je lekker eten" en de geit krijgt niets te schnabbelen. Dan zou de geit het op haar heupen krijgen. Of niet? Geiten hebben immers niet veel geduld. Begint het plaatje te dagen, mensen? Ja, ik bedoel dat wij geiten zijn. Vlamingen zijn hongerige geiten die lekkers zijn beloofd en wat heeft Yves ons gebracht? Niets! Absolutely nada! Nul de botten!
Misschien dat ik het fout heb, maar ik ben opgevoed met waarden en normen. Eén van die waarden en normen was: beloof niets wat je niet kunt waarmaken. Yves Leterme heeft ons lekkers beloofd en is zijn belofte niet nagekomen. Hij heeft ons met andere woorden in de steek gelaten. Foei, Yves! Dat jullie allen hem de rekening mogen presenteren volgend jaar!
Voor het overige moet iedereen stoppen met op de kap van Yves te zitten. Yves heeft het immers al zwaar genoeg te verduren. Getuige het zielige en erg symbolische tafereel in de tuin met de geit. Laat ons zeggen dat het bovendien regent... het regent in het land dat tristesse uitvoert. "Ja, mijn hondje" zegt de premier alsmaar terwijl hij zijn favoriet diertje streelt "ja, mijn hondje". Dat gaat zo maar door.
Leterme lijkt Brusselmans wel. Ook Herman heeft een obsessie voor honden. Als je zijn boeken leest, is het hond hier en hond daar en af en toe een poes die achterwaarts genaaid wordt (beslist een hele klus voor de dierenarts). Een Dag in Gent heb ik ondertussen uit. Het is geen min boek doch beslist geen hoogvlieger. Als ik het boek moet samenvatten, neem ik de eerste en de laatste zin. Aan openingszinnen besteedt Herman steeds de grootste zorg; hoe hij met de laatste zin omspringt ontgaat me. Dit boek begint met de prachtige frase: "Ik werd wakker doordat m’n ogen opengingen" en eindigt met het iet of wat kneuterige "Want een dag in Gent is niet een dag om dood te gaan"
Wat is het toch met dit land en z’n mensen? Waarom zijn zovelen met de dood, afscheid en verdriet bezig? Nochtans warmt deze aarde op, mensen! Het klimaat verandert zienderogen en binnenkort zullen wij, Belgen, daarvan maximaal profiteren. De armen in dit land zullen in de toekomst van zuiderse temperaturen kunnen genieten zonder op reis te vertrekken naar, ik typ maar wat, de Provence. Gelukkig heeft goed bestuur in België geen invloed op de natuur. De natuur gaat z’n gebruikelijke gangetje. Net zoals m’n neus. Wat heb ik een koppige neus! Ze loopt als een Ethiopische kip (de snelste in z’n soort).
Ik denk dat ik, vrij van schuldgevoel, nog een Kleenex ter neuze neem. Want hoe meer regenwoud er gekapt wordt, hoe warmer het Belgisch weer. En geen Yves Leterme die daar een stokje kan voor steken...
