De verkiezingen van de angst

Nooit voorheen zijn de maskers al gevallen vóór de stembusgang.
 

Het is een beetje moeilijk om te begrijpen, maar deze verkiezingen komen drie jaar te laat. Moeilijk te begrijpen, want de voorbije drie jaar waren er toch al een paar keer verkiezingen? Klopt, maar helaas waren die een maat voor niets. Ze waren slechts de vlucht vooruit, uitstel van executie.

Vandaag liggen de kaarten anders. De vroegere beloften werden niet alleen niet ingelost, maar openlijk verloochend. De kiezer werd niet aan zijn lot overgelaten, maar nog in zijn gezicht geslagen ook. Deze verkiezingscampagne is er geen van dure eden en grote beloften, maar van meteen doorprikbare leugens.


CD&V

De voorzitster liegt

Het begon al voor men zeker wist dat er verkiezingen zouden komen. Het was vooral Marianne Thyssen, voorzitster van CD&V, die met beschuldigende vinger wees naar Alexander De Croo omdat hij zogenaamd ‘de stekker uit de regering had getrokken’. 

Dat was niet eens waar. De jonge OVLD-voorzitter had gewoon zijn rekening gemaakt, zoals elke manager dat in het bedrijfsleven doet. Je bepaalt een doelstelling, je kleeft daar een tijdschema op en als blijkt dat sommigen de boel saboteren, dan stuur je gewoon iedereen naar huis en volgt een andere weg. Het doel telt, niet de weg ernaartoe.

Guy Polspoel gaf toe dat dit een efficiënte manier van werken is, maar dat het er in de politiek zo niet aan toe gaat. Misschien is de terechte vaststelling van Polspoel wel de grootste stimulans om het politieke bedrijf eens beginnen af te stemmen op moderne beheertechnieken en te stoppen met leuteren en mekaars piemel vast te houden? 

Een hele nieuwe, jonge generatie politici vraagt niets liever dan dat. Villa Politica toont de gemeenschap immers open en bloot dat parlementairen nagenoeg al hun tijd besteden aan gapend, geeuwend, gniffelend of sms-end te luisteren naar oersaaie vragen waarvan ze het nietszeggende antwoord al kennen. Met dergelijke ouwehoermentaliteit zou een commercieel bedrijf meteen over kop gaan. Dat het ook in de politiek niets oplevert, bewijst de lamentabele situatie waarin ons land verzeild is geraakt. 

Het is dus niet de fout van Alexander De Croo dat hij weigert dit gezapige spelletje pingpong in stand te houden. Thyssen had beschuldigend moeten kijken naar Joëlle Milquet en Olivier Maingain, naar Elio Di Rupo en Didier Reynders, zelfs naar het koningshuis. Zij hebben jarenlang alles in het werk gesteld om oplossingen te dwarsbomen en gezorgd voor het tijdverlies. De Croo heeft alleen verder tijdverlies voorkomen.

Een nog grotere fout van Thyssen was dat ze openlijk verklaarde dat er ‘ei-zo-na een oplossing was’ en dat het ’nog maar een kwestie van uren, dagen was’. Dat was een gemene tjevenleugen. Waarom was die oplossing er dan al niet eerder, ze zijn er verdorie 20 jaar mee bezig geweest?! Waarom hebben we dan de voorbije drie jaar 4 premiers gehad?

Aan Waalse zijde werd de afgeborstelde en opgepoederde CD&V-voorzitster meteen onderuit gehaald: er was helemààl geen akkoord in het vooruitzicht, wat bazelde ze toch!
De boemerang van Yves Leterme kwam in haar eigen gezicht terecht: wie gelooft die mensen nog?!


Wereldvreemd, onbeschaamd en in paniek

Tijdens de daarop volgende verkiezingscampagne bleef ze haar leugens herhalen en opstapelen, en de zwarte piet doorspelen aan Alexander De Croo.
Ondertussen positioneerde ze zich reeds als de toekomstige, eerste vrouwelijke, federale premier van ons land. 

Ook daar gelooft niemand in, zelfs niet in haar eigen partij. Na het geklungel van Leterme 1, Leterme 1,5, Verhofstadt X, Van Rompuy 1 en Leterme 2, na de vlucht van Van Rompuy naar de lustige vadsigheid van Europa en van Dehaene naar het Grote Geld van Inbev en Dexia, blijft voor CD&V alleen nog de weg naar Canossa over. In afwachting dat nieuwe, bekwame mensen er het roer overnemen.

Marianne Thyssen wordt als zo iemand naar voren geschoven, maar ook dat is bedrog. Nieuw en onbevlekt is ze immers al lang niet meer. Ze heeft al jarenlang in de lucratieve anonimiteit van het Europese parlement rondgezworven. Ze is enkele jaren partijvoorzitster, maar zonder uitgesproken profiel.

Thyssen weet niet hoe de maatschappij in elkaar zit, wat er leeft en beweegt in de Vlaamse huiskamers. Dat komt omdat ze al jaren niet meer in die maatschappij staat, laat staan in haar eigen keuken. 

Het mens heeft ook nooit gewerkt. Wellicht wel energie verbruikt, maar niet gewérkt. Na haar studies verlengde ze haar porrentijd door nog even als assistent aan de universiteit te blijven rondhangen, werd daarna ‘consultant’ (het meest nietszeggende woord in de Nederlandse taal) bij een zelfstandigenorganisatie, maar plonsde al snel in de weelde en de ijdelheid van de Europese kermisattractie.

Het enige wapenfeit waar zij en haar vorige premier nog wat schuchter mee kunnen uitpakken, is dat ze ‘de banken gered hebben’. Ook dat is een leugen. Ze hebben de grootste Belgische bank verkwanseld aan het buitenland. Als ze dan al iets gered hebben, is het zeker ten koste gegaan van de kiezer die voortaan via zijn belastingbijdrage zelf eerst een veelvoud zal moeten bijdragen om nog enige intrest op zijn spaargeld te kunnen krijgen.

Iemand die zo wereldvreemd is, zo onbeschaamd om de eigen kiezers met leugens in het gezicht te spuwen, en niet stressbestendig genoeg is om in deze verkiezingsstrijd het netjes gekapte hoofd koel te houden zonder de angst te laten regeren en de paniek te laten toeslaan, zou een land moeten leiden dat nog met (be)driegdraad aan elkaar hangt? Lachen is toegelaten.


Blabla, en de boemboem?

Het probleem van haar partij is dat alle kopstukken het in het verleden verkorven hebben, zware verantwoordelijkheid dragen voor de huidige toestand en dat er geen nieuwe generatie klaarstaat. 

Zij zelf heeft elk greintje geloofwaardigheid verspeeld. Haar buddy Servais Verherstraeten deed dat al veel langer. Met wat hyperkinetische gebaren en een hinnikende lach bewijs je nog geen staatsmanschap. 

Het derde gezicht is Inge Vervotte, het schoothondje van Yves Leterme. Het voorbije jaar was ze federaal minister. Weet je nog zonder te googlen welke portefeuilles ze beheerde? En wat ze daar realiseerde? Herinner je haar nog uit de Vlaamse regering en kan je één probleem noemen dat onder haar beleid voorgoed uit de weg werd geruimd? Of was het meer blabla dan boemboem, om de terminologie van haar voorgangster te gebruiken?

Het verschil tussen Vervotte en Thyssen zijn de kuiltjes in haar wangen. Voor de rest is het er even hard opletten mee geblazen. 


SP.A

Tactische terugtocht

Evenveel angst en leugens heersen bij de socialistische tegenpool. Caroline Gennez, of haar raadgevers, heeft er goed aan gedaan om na de laatste regeringsvorming voor de oppositie te kiezen. Haar partij was te erg verbrand en kon alleen nog maar meer gehavend worden. 

Het is een oude truc om zich even terug te trekken in stilte, ‘low profile’ zoals dat tegenwoordig heet, en er vooral op te rekenen dat de kiezers alleen de laatste periode herinneren. Dus, de periode met de strapatsen van de coalitiepartijen. Als die periode lang genoeg is, zijn de kiezers hopelijk wel vergeten wie voordien de boel verknoeide. Het lijkt er dan op dat zo’n partij met een schone lei opkomt en alles wat ze tot voor een jaar of drie uitvrat, nooit plaats heeft gehad.

We mogen echter niet vergeten dat een van de mengkleuren om tien jaar lang paars te vormen, rood was. Hun medeverantwoordelijkheid is verpletterend. Er is vandaag geen enkel teken dat enige hoop op beterschap signaleert. 

Leugens en misleiding zijn er wel. Nog steeds wordt er gepraat over het Zilverfonds, destijds een schijnbeweging van partijgenoot Vande Lanotte, dat zoals een zeepbel uit elkaar spatte. 

Er is de arrogantie van de Hasseltse ‘volksjongen’ Stevaert die alles gratis weggaf, nadat het eerst via een omweg peperduur betaald werd, en vooral voor zichzelf zorgde. 

Een man die zijn partij op het meest cruciale moment in de steek laat om zichzelf astronomisch te verrijken, is totaal onbetrouwbaar. Zijn adepten verdienen het nadeel van de twijfel.


De geheime formateur

Met het water aan de lippen, wordt Frank Vandenbroucke weer uit het verdomhoekje gehaald. De man mag dan over een torenhoog IQ beschikken, zijn gezicht en lichaamstaal glimmen van ongeloofwaardigheid. Hoe afgemeten en beheerst hij ook zijn theorieën uiteenzet, ze overtuigen alleen maar degenen die over te weinig informatie beschikken om in te zien dat ze bedrogen worden waar ze bijstaan. 

Zijn grote kracht zit in het schaakmat zetten van tegenstanders, wanneer ze onvoldoende geïnformeerd zijn over kuiperijen en andere achtergronden, of wanneer hen voortijdig het woord ontnomen wordt door een ingehuurde televisiepresentator/trice.

De doelbewust georganiseerde neergang van ons onderwijs, de uitholling van universitaire diploma’s, de vlucht van onze intelligentsia naar buitenlandse instellingen… is enkel en alleen op zijn rekening te schrijven.

De kans is meer dan groot dat na een eerste informateur, die wellicht in zijn opdracht mislukt, Frank Vandenbroucke naar voren geschoven wordt om de nieuwe regering te vormen. De afspraken met Elio di Rupo daarover zijn nu al gemaakt.


Ten einde raad

De sp.a heeft echter geen jonge goden met frisse ideeën en enig charisma om deze verkiezingen te winnen. Integendeel, ze moet terug grijpen naar een lang vervlogen tijd en voert ten einde raad Aziel Van Acker nog eens op. Wie kent die man nog? Wat betekent hij vandaag nog? 

Ondanks dat, wil ze vooral niet herinnerd worden aan het feit dat ze tot voor de vorige verkiezing tien jaar lang mee gepotverteerd heeft en dit land in de dieperik gestort. 

“We moeten weer een stap vooruit”, heet het. Nogal een beangstigende gedachte: een stap vooruit als je aan de rand van de afgrond staat!...

Op het ingevoerde kiesvee moet de partij ook al niet te veel meer rekenen. Dat voelt zich al langer bedrogen door de sp.a. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens heeft de moskeemeute destijds te hautain misbruikt en daarna gedumpt. Bovendien is die groep zich volop aan ’t organiseren om zelf de macht te grijpen. Desnoods zonder verkiezingen.


De Grote Pensioenleugen

Dan maar even proberen om de grijze wolven te charmeren? Oké, elke gepensioneerde krijgt een opslag van 200 euro per maand, werd plotseling op een partijcongres gelanceerd.

Met 22 miljard euro gedwongen besparingen in het vooruitzicht, een meeruitgave van zo’n 4,5 miljard euro per jaar beloven, je moet het maar doen! Er bestaan instellingen waar mensen met dergelijke ideeën behandeld worden.

Het smerige is dat die 200 euro per maand een gemene slogan is, waarvan de kleine lettertjes verzwegen worden. Immers, het bedrag van 200 euro meer pensioen per maand werd luid uitgeschreeuwd, maar de voorwaarde werd zoveel mogelijk verzwegen: het zou alleen gelden voor wie tot 65 jaar werkt. Wie doet dat nog? Wie kan dat nog? Wie màg dat nog? 

En vooral waarom nu plots met dit surrealistische voorstel van pensioenverhoging op de proppen komen wanneer al 20 jaar lang de socialistische partij de minister van pensioenen levert en dus al heel lang interessante maatregelen had kunnen nemen?

Kortom, de belofte is een even lege doos als het Zilverfonds. Een platte leugen, gewoon.

Wie gelooft die mensen nog?


GROEN!

Extreem-rechts!

In het kielzog van sp.a hapt Groen! naar een belletje zuurstof, maar de rode liefde is niet bijzonder groot. 

Over wat eens een milieupartij was, kunnen we kort zijn. Ooit leverde ze een minister van kaboutervoortplanting en andere onzin, die vond dat we chocolade sigaretten moesten verbieden. We maakten ons in het buitenland onsterfelijk belachelijk. Ze dwongen een milieutaks af en toen ze nog aan het nagenieten waren van hun fantastsiche overwinning, lieten ze zich door Dehaene rollen zoals kerstekinderen. Daarmee is alles gezegd.

Zelfs jaren later is de geloofwaardigheid van dit partijtje er niet op vooruit gegaan. De pratende gezichten zijn van een voorzitter die je aan de kassa van de supermarkt een snoepje zou geven, en van een manwijf waarvoor je naar een andere winkel zou gaan als je haar in de supermarkt aan de kassa ziet zitten.

Het partijprogramma wordt hoe langer, hoe onduidelijker. Is Groen! nu een milieupartij of een migrantenpartij? Komt ze op voor het behoud van de pimpelpurpergevlekte dwarsligkikker of vindt ze het belangrijker dat we straks gesluierde onderwijzeressen voor de klas hebben staan om ‘maatschappijonderricht’ te geven?

Haar economisch plan is een giller van formaat: 100.000 nieuwe banen in de ‘duurzame’ industrie. Ze vertelt er niet bij, wie die duurzame industrie dan wel zal financieren, want ‘duurzame industrie’ is geen economische sector. Het is het piepschuimen decor van Sjakie en de Chocoladefabriek. Zolang de overheid, de belastingbetaler dus, de ‘duurzame industrie’ zwaar en buitenproportioneel subsidieert, kan ze de schijn ophouden. Zonnepanelen, windmolens, containerparker, afvalrecyclagecentra… zijn pure oogverblinding die ongelooflijk veel geld kost en waar niemand een vingerknip om zou geven indien het geen subsidiële melkkoe was.

Ze zullen het niet graag lezen bij Groen!, maar deze partij is eigenlijk gruwelijk extreem-rechts. In vergelijking met haar behoudsgezindheid en conservatisme lijkt het Vlaams Belang wel frivool innovatief.

Groen! mekkert zonder enige kennis van zaken tegen kerncentrales, maar heeft geen ernstig alternatief voor de massale energie die onze maatschappij nodig heeft. Groen! wil dus dat energieverbruik verminderen. Terug naar de paardentram? Of meteen terug naar de middeleeuwen? 

Wie neemt zo’n mensen nu ernstig?


OPEN VLD

Een onbeschreven blad

Natuurlijk is ook Open VLD niet zuiver op de graat, maar net voor het uur van de vergelding, toverde ze een Brakelse Leonardo DiCaprio tevoorschijn die op slag alle harten veroverde. Behalve dat van Marianne Thyssen, maar dat is dan ook ver te zoeken.

Tien jaar lang heeft een eigenzinnig OVLD-trio dit land in de vernieling gereden of laten rijden door plat op de buik te gaan voor een lintje of een rosette hier en daar. Niemand wilde het geweten hebben, behalve de kiezer die vorig jaar wel blijk gaf van een groot politiek inzicht. Twee van de drie kopstukken vluchtten naar Schuiloord Europa, een derde werd met een riante wedde uit de wind gezet als parlementsvoorzitter. De partijvoorzitter moest aftreden omdat een buikspreekpop slechts succes oogst zolang de artiest er zijn stem aan leent.

De strijd om de voorzittersstoel was hard en bits. De gevallen goden trachtten nog ‘hun mannetje’ door te drukken, marketingtechnisch was het beter om een onbekende en - op ’t eerste gezicht althans – niet onknappe jonge vrouw de arena in te sturen.

Dat de eerste de nieuwe buikspreekpop zou zijn van het verdampte trio, was evenwel iets te overduidelijk. Dat het blonde wicht te weinig gewicht in de schaal kan leggen, bewees ze de voorbije dagen met enig gekwetter tijdens televisiedebatten.

Als een deux ex machina, dook plotseling een derde kandidaat op: een jonge, vlotte, sympathieke en goed uitziende zakenman. Zijn familienaam deed heel wat achterdocht rijzen, maar zijn charme en no-nonsense taal haalden het.

Bovendien had hij al echt ‘gewerkt’, langer dan drie dagen zoals het zoontje van een ander partijkopstuk, waarmee tot vervelens toe geleurd werd.

Politiek gesproken was Alexander De Croo een wit blad. Geen malversatie uit het verleden kon hem aangewreven worden. Zeer snel al kon hij zijn familienaam doen vergeten en durfde het zelfs aan om Zijne Majesteit tot zijn ware proporties te herleiden.

Alexander kan op een geloofwaardige manier verkondigen dat hij het verleden niet ontkent, maar er zelf geen schuld aan heeft. Dat hij voor de toekomst kiest en een nieuwe weg uitstippelt. Die luxe heeft Caroline Gennez na enkele jaren voorzitterschap niet meer.

Hoe integer hij ook overkomt, het is niet onverstandig om toch sommige van zijn beslissingen in een breder, opportunistischer kader te zien.

Hij heeft effectief ‘de stekker uit de regering getrokken’. Niet omdat de onderhandelingen over B-H-V uitzichtloos waren, want er is wel meer uitzichtloos in de politiek. Maar als een mooi berekende zet om tijdig uit het bad te zijn, wanneer een andere partij de kinderen met het badwater zou weggooien. Bovendien bevestigde hij er zijn daadkracht mee, profileerde zich als efficiënt en pragmatisch, en veroverde de harten van de Vlaamse vrouwen.

De Croo jr wist met absolute zekerheid dat de regering niet meer op gang zou komen zonder nieuwe verkiezingen en na de opdoffer van verleden jaar kon dit voor zijn partij alleen maar winst betekenen. Ofwel was hij de held die durfde ingrijpen in een dossier waar zelfs een loodgieter geen kant meer mee op kon, ofwel werd hij door de tegenpartijen afgeschilderd als de onervaren boeman en kon hij zich opstellen als underdog. In beide gevallen zou het prijs zijn bij de kiezer.

Voor zijn persoonlijke carrièreplanning, was het een meesterlijke zet. Maar wat straks na de verkiezingen? Zal hij mee in een regering stappen, zonder verraad te plegen aan de Vlaamse zaak? Zal hij de sommatie van het koningshuis naast zich durven neerleggen? En stel dat hij mee voor het beleid kiest: welk personeel heeft hij daarvoor in huis? Een huidige parlementsvoorzitter die er van langsom steeds pafferiger uitziet vanwege de onverwerkte frustraties? Een gebuisde tegenkandidaat-voorzitter die het al eens niét bewees op een ministerpost? Eén of ander blauw konijn? Of moet hij noodgedwongen gaan oogsten op een veld vol Mathiassen, Willem-Frederiks en Jean-Jacques, dat nog niet eens in bloei staat, laat staan rijp is?
Nog enkele jaren oppositie voeren is voor hem de enige weg. Maar daar heb je geen stemmen voor nodig.

N-VA

The sins of the father

En hoe geloofwaardig is de gedoodverfde winnaar van deze verkiezingen, N-VA? Deze partij is een derivaat van wat ooit dé Vlaamse strijdpartij was. De Volksunie verloor echter haar maagdelijkheid toen de postjes lonkten. In ruil voor dertig zilverlingen op de persoonlijke bankrekening werd de democratische meerderheid van Vlaanderen verkwanseld.

Stel je voor: in Vlaanderen moeten sindsdien meer stemmen gehaald worden dan in Wallonië voor een parlementaire zetel! Elke mogelijke, toekomstige maatschappelijke evolutie werd toen al tegengehouden door afspraken onherzienbaar te ‘betonneren’ en onvoorstelbare remmechanismen en vetorechten in te bouwen.

Zelfs de laatste voorzitter van de Volksunie geloofde er op de duur niet meer in, richtte zijn eigen ‘project’ op waarmee hij ook in het ravijn gleed en verkocht zijn huid uiteindelijk veel te duur door zich openlijk af te keren van de Vlaamse volksaard en cultuur.

Met dergelijke familiegeschiedenis was het voor N-VA niet gemakkelijk. Een kartel met CD&V was de enige mogelijkheid om ooit nog eens op eigen benen te staan. 
Het kartel lukte schoorvoetend. De historische verkiezingsoverwinning van Leterme met 800.000 voorkeurstemmen betekende de eerste avond een euforie voor iedereen die erbij was, maar de ‘gloriol’ steeg CD&V al snel naar het hoofd. Paste een Vlaamsgezinde kartelpartner nog wel bij een Belgicistische partij?

Het opgelegde hoogverraad dat De Wever moest plegen nadat hij eerst Jean-Marie De Decker in zijn partij had verwelkomd, zat ‘m enorm hoog.

Ondertussen bleek steeds meer en meer dat bij de CD&V maar één Kris Peeters was en dat al de anderen tjeven waren. Na een zoveelste interne ruzie, stapte N-VA uit het kartel. Dat wordt hem vandaag verweten door Marianne Thyssen, maar wat had zij in huis om hen aan boord te houden behalve hele leugens en halve waarheden? Ten slotte gebruikte zij N-VA toch alleen maar om stemmen te verzamelen en vooral niet te hinderlijk te zijn.


Illusie

De N-VA hield de eer aan zichzelf. En als de feiten dan toch zijn zoals ze zijn, kan je er maar beter je voordeel uithalen. Met behulp van alle partijen, werd N-VA gesteund en de voorzitter tot barstens toe opgeblazen.
Een echt gevaar zou deze kleine Vlaamse partij immers toch nooit betekenen, maar ze kon wel het zo gevreesde Vlaams Belang de wind uit de zeilen halen.

De hele machinatie was potsierlijk om te volgen. Er werden zelfs copywriters ingehuurd die spitse grapjes en ad rem uitspraken moesten bedenken, waar de voorzitter zowaar zelf even kon mee grimlachen en die hem sympathiek moesten maken. 

Denk vooral niet dat de humor die De Wever in De Slimste Mens tentoon spreidde, zijn humor was. Het was voor hem bedacht en uitgeschreven. 

Televisie is nu eenmaal illusie. Politiek helaas ook in veel gevallen.


De ontketende krachten van de toverleerling

En dan gebeurt het onverwachte. Traditionele opiniepeilingen beweren dat de stoottroepen generaal geworden zijn en het verloop van de oorlog bepalen. Volgens, overigens belachelijke en ondeskundig uitgevoerde, peilingen zou N-VA als grote overwinnaar uit de verkiezingen komen en alle andere partijen, de ex-moederpartij CD&V inclusief, ver achter zich laten.

Peilingen zijn natuurlijk niet meer waard dan ze zijn. Een peiling bij 1000 Vlamingen betekent totaal niets en is niet representatief voor het hele kiezerscorps. Indien dan de blanco stemmen bovendien niet mee verrekend worden, is de uitslag nog verder vertekend. En dan heb ik het nog niet over het ‘gordijntjesfenomeen’ waarbij geïnterviewden in het stemhokje een heel andere keuze maken dan ze de enquêteurs hebben wijsgemaakt. Het verleden heeft trouwens keer op keer aangetoond dat je alleen de statistieken mag geloven, die je zelf vervalst hebt.

Toch zit de schrik er meteen goed in. De Wever, nog niet zolang geleden de knuffelbeer van de media, wordt op slag gedemoniseerd en keihard aangepakt in interviews. Ook de copywriters zijn weggevallen. Hoorde je de laatste weken nog één grappige oneliner uit zijn mond?


Dead man’s hand

Is de schrik van de andere partijen voor N-VA nu terecht of niet? Het is een dubbeltje op zijn kant. Onterecht omdat opiniepeilingen totaal waardeloos zijn. Terecht, omdat ‘het volk’ zich niet laat leiden door politiek-correcte indoctrinatie, maar misschien wel bereid is om voor een circusclown te stemmen. Ook Rik Torfs zal zijn stemmetjes halen…

En wat gebeurt er dan, als Bart De Wever ineens 800.000 voorkeurstemmen zou binnenrijven? Wordt hij dan informateur en zal hij er dan in slagen een regering te vormen en B-H-V compromisloos te splitsen? Of zal hij als ‘koninklijk verkenner’ moeten rapporteren dat er in dit land geen regering meer mogelijk is? Zal de koning hem überhaupt wel een opdracht geven, wetende dat De Wever in een ander staatsbestel zijn functie als staatshoofd ambieert?

Of zal hij de weg van de Volksunie opgaan, Vlaams grondgebied afstaan, nog eens een centraal gelegen stad volledig tot een zelfstandig gewest laten omvormen, de transfers nog een beetje verhogen en trouw zweren aan de koning en aan de wetten van het Belgische volk? 

Wie zegt trouwens dat De Wever wacht tot na de verkiezingen om Vlaanderen te verkwanselen? Is hij, net zoals Frank Vandenbroucke, op dit ogenblik al niet bezig met te onderhandelen over het vel van de beer? Heeft hij op dit ogenblik al het premierschap niet gepresenteerd aan Elio Di Rupo, een voor Vlaanderen volstrekt onaanvaardbare figuur uit een partij van fraudeurs en criminelen? Wat houdt hem tegen om de wens van zijn kiezers in te willigen door een Forza Flandria te vormen? Is de Lakense kaviaar dan toch verleidelijker dan de Vlaamse friet?

Het is nu al duidelijk dat De Wever afstevent op een overwinningsnederlaag, nog dramatischer dan die van Yves Leterme. Maar het zal een vergiftigd geschenk zijn. Want wie gelooft de man uiteindelijk nog?

De laatste dagen van de verkiezing zijn voor hem een periode geweest van blufpoker tegenover de politieke tegenstrevers. En het moet gezegd, hij heeft goede kaarten. Namelijk één blinde kaart en daarnaast twee azen en twee achten. 

Maar dergelijke pokercombinatie heeft een naam… Vraag maar eens aan de nazaten van James 'Wild Bill' Hickok!


VLAAMS BELANG, LDD en PVDA+

De stok achter de deur

Als geen van de besproken beleidspartijen een geloofwaardig woord kan uitspreken, een ernstig berekend programma kan voorleggen, ernstige vooruitzichten op een betere toekomst kan bieden, het potentieel heeft om de moeilijke problemen die dit land onbestuurbaar maken het hoofd te bieden, maar wel schaamteloos liegen om de demonen van hun eigen angst te camoufleren, waarom zou dan iemand op zo’n partij nog moeten stemmen?

Heb je deze partijen trouwens iets acceptabels horen zeggen over armoede, over veiligheid, over tewerkstelling, over onderwijs, over asielbeleid, over justitie, over mobiliteit, over vrijemeningsuiting of over het afschaffen van het Spionnencentrum?

In Vlaanderen komen nog drie andere partijen op. Die zijn misschien ook niet allemaal geloofwaardig, maar zij hebben alleszins nooit regeringsverantwoordelijkheid gekregen, ondanks de wens van de kiezer nooit de kans gekregen om een probleem trachten op te lossen, noch om een probleem te verknoeien.

Het zijn Vlaams Belang, Lijst Dedecker en PVDA+.

Het enige wat hen verweten kan worden, gaat niet verder dan verdachtmakingen door de andere partijen, want feiten zijn er nu eenmaal niet.

Die andere partijen zijn trouwens niet vies van een karaktermoord meer of minder, zelfs in eigen rangen. Kijk maar naar de geniepige mannetjes van het ACW die via een of andere linkse nieuwssite een verzonnen fraude van hun eigen CD&V-kandidaat de wereld insturen!

Deze drie partijen zullen nooit een Forza Flandria noch een kartel vormen. Zij zullen ook nooit de kans krijgen om beleidsverantwoordelijkheid te nemen. Toch zijn de stemmen die ze verzamelen, niet verloren. Ze vormen de stok achter de deur, die de andere partijen nog voor de onderhandelingen al cadeau geven aan de tegenpartij die er dankbaar misbruik van maakt.

De tijd is voorbij dat we een voorbeeld moeten nemen aan gefaalde, liegende en bedriegende beleidspolitici. 

Volgende zondag moet de kiezer ervoor zorgen dat vooral hij zijn eigen geloofwaardigheid niet verliest.