Di Rupo vergist zich : niet de burger, maar de overheid moet op dieet

Op de voorpagina van de Standaard van deze weekend (12/11) lezen wij :"Waarom Di Rupo I u dit weekend pijn zal moeten doen". Verder wordt ons diets gemaakt, dat hogere belastingen ons deel zullen worden  om onze staatsfinanciën een beetje op orde te krijgen.  Erger nog : er wordt tevens aangekondigd dat er amper zal bespaard worden.  Het is niet moeilijk in te zien, dat dit slecht gaat aflopen.

Op de website van Geert Noels staan in dit verband enkele interessante cijfers : de overheid legt  beslag op 48.8 % van onze welvaart  (bbp) tegenover 44.6% bij de eurozone. Maar onze overheid slaagt er  in om  nog meer uit te geven, nl. 52.9% van het bbp (bruto binnenlands product), terwijl die uitgaven zelfs in stijgende lijn gaan en de laatste jaren nog zijn aangegroeid met 5% (bron : website Geert Noels).  Om die enorme uitgaven te financieren werd de belastingdruk opgedreven, waardoor België thans behoort tot de landen met de hoogste belastingdruk van de ganse wereld.

Om de dramatische gevolgen hiervan te bekijken, volstaat het de cijfers te raadplegen van de RVA (Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening) over de evolutie van de ingeschreven steuntrekkers. Wij vinden voor het jaar 2000 :  910.407. Tien jaar later (januari 2010) is dit cijfer opgelopen tot 1.457.991. Dit betekent dat de reële werkloosheid in ons land méér bedraagt dan 25% van de beroepsbevolking. De grafiek hierna toont aan, dat die uitstoot uit de arbeidsmarkt perfect in lijn loopt met de groei van de overheidsuitgaven (bron : www.workforall.org).

De verklaring is niet moeilijk te vinden : hoge belastingen verlagen het netto-inkomen, zelfs tot een peil, dat niet veel hoger ligt dan het bedrag van de werkloosheidsuitkering. Waarom nog gaan werken als men evenveel verdient met thuis te blijven.

Een hel

Ook voor de ondernemingen is die hoge belastingdruk een hel. Hun kostprijs van de lonen ligt op circa 3 x het netto loon. Een arbeider die netto € 1.500 per maand verdient, kost aan het bedrijf € 4.500.  Sommige grote ondernemingen worden nog al eens onder vuur genomen vanuit linkse hoek, met de beschuldiging als zouden zij zeer weinig belastingen betalen. Zij zeggen er niet bij dat de onderneming de hoge kost van het verschil tussen het bruto loon en het netto loon ten laste moet nemen. Anders uitgedrukt : elke onderneming betaalt buiten het netto loon een last aan de overheid van het dubbele van dit  netto loon,  wat haar totale loonkost  brengt op 3 x het netto loon. Nog anders uitgedrukt : een werknemer met een werkdag van 7.5 uur, werkt 2.5 uur voor zichzelf (en zijn gezin) en 5 uur voor de overheid. Dit begint stilaan op communisme te lijken.  Hoe kan een ondernemer zijn werknemers dan nog motiveren? Een van de middelen tot hiertoe is o.m. het toekennen van een bedrijfswagen aan de beste en meest bekwame medewerkers. Maar nu willen de socialisten en de groenen ook nog die stimulans wegnemen. Verkiezen zij dan toch voor meer werkloosheid?

Laaggeschoolden

Voor het bedrijf moet de arbeider uit ons voorbeeld per maand niet de tegenwaarde van € 1.500 presteren, maar de tegenwaarde van € 4.500 zoniet is hij verlieslatend en kan hij (zij) niet in dienst worden genomen. Veel ongeschoolden kunnen die limiet van 3 x het netto loon niet halen en worden zo noodgedwongen in de werkloosheid gedumpt. Wij vernamen, dat op de bijeenkomst van de G1000 vorige vrijdag, het voorstel werd gelanceerd om de minimumlonen te verhogen. Dit gaat natuurlijk nog meer laaggeschoolden en jongeren in de werkloosheid duwen, tenzij het netto loon verhoogd wordt, bij gelijkblijvend bruto loon, wat alleen maar kan als de overheid de fiscale en sociale lasten vermindert. En het netto loon moet inderdaad omhoog, maar niet het bruto loon.

De conclusie van dit alles is duidelijk : nog meer belastingen heffen is de regelrechte weg naar de afgrond. De enige oplossing bestaat erin tot zeer diep het vet wegsnijden uit een misgroeide overheid en heel de overheidsstructuur hervormen, maar daar heeft Di Rupo geen oren naar.

Kan de overheid besparen en kan er structureel hervormd worden?

Onze overheid is uitgegroeid tot een mastodont, die waarschijnlijk tot de helft kan gereduceerd worden. Ons ambtenarenbestand groeide aan van 500.000 in 1950 tot bijna 1.400.000 nu. Sedert 1997 bedroeg de stijging 20% (Bron : Knack 4/11/2009). De afslanking kan perfect op een sociaal verantwoorde manier gebeuren. Inderdaad, de volgende 12 jaar gaat circa 40 % van het ambtenarenbestand met pensioen, zodat er geen ontslagen moeten vallen.  Er stelt zich wel het probleem dat het grote deel van de overheidsambtenaren behoort  tot de deelstaten. Ook die deelstaten  zullen moeten besparen,  want uiteindelijk komt ook die kost op de rug van de belastingbetaler, deels via de omweg van de dotaties van de federale overheid.  Die besparing zal waarschijnlijk dan  alleen mogelijk zijn, mits een veel grondigere hervorming van de financieringswet, waarbij meer incentives ingebouwd worden voor de deelgebieden voor dergelijke besparingen. Een veel grotere fiscale autonomie, en een afbouw van de federale overheid (samengaand met een afbouw van de dotaties) en overheveling van veel meer bevoegdheden, is wellicht het enige scenario dat tot een echt gunstig resultaat kan leiden. Maar het zijn nu precies de vakbonden die over dit alles dwars liggen. Zij vrezen voor aantasting van hun macht en tevens voor financieel verlies. Hun grote bron van inkomsten zijn thans de lidgelden van de aangesloten ambtenaren. Bij afslanking zal dit leiden tot heel wat minder ontvangsten voor de vakbond.   De vraag is natuurlijk of de belastingbetaler daar het slachtoffer moet van zijn. Moeten de vakbonden niet het belang van de mensen laten voorgaan boven hun eigen geldelijk gewin? De slogan die zij vandaag lanceerden :" wij gaan strijden tegen de macht van het geld"  klinkt dan ook zeer hol. Van hypocrisie gesproken. Er staan ons bange tijden te wachten.

Willy De Wit, medewerker bij de onafhankelijke economische denktank "Workforall" (www.workforall.org)