Word redacteur
|
Een kind gaat dood, maar de straatzanger is wereldnieuwsdinsdag 15 april 2008, door Luc van Balberghe
Er was een tijd dat journalisten
een bonus kregen als ze met een primeur kwamen. Er was een tijd, die
nog niet helemaal voorbij is, dat journalisten op een of andere manier
ruimschoots vergoed werden om een bepaald soort nieuws niét te brengen.
Vandaag is het hek van de dam: niet de journalisten bepalen meer wat nieuws is, maar marketingmensen voeren gewapenderhand het beleid van een redactie. Ik zeg dit niet smalend met een knipoog naar een hoofdredacteur die de titel ‘Marketeer van het Jaar’ kreeg toebedeeld. Dat een journalist die titel krijgt, heeft mij nooit gestoord. Want waar begint marketing? Met een goed product in de juiste markt te zetten, toch? Elke goede journalist is immers de beste marketeer voor zijn medium! Neen, ik heb het o.a. over de broer van een Bekende Vlaming die op het Antwerpse Zuid een feestzaal runt en zich permitteert van brullend de redactie van Gazet van Antwerpen binnen te stormen en redactrice Martine Cuyt de huid vol te schelden en te bedreigen omdat ze volgens hem niet genoeg (gratis) redactionele aandacht aan zijn winkel besteedt. Ik heb het ook over mensen met louter commerciële belangen die daarvoor sport of kunst of politiek misbruiken, en die onomwonden dicteren wat journalisten wel en niet mogen brengen en wanneer ze dat moeten doen. Een recent voorbeeld is een nieuwe plaat van een Antwerpse straatzanger. Akkoord, de plaat wordt internationaal uitgebracht en de man schijnt succesrijk te zijn. Maar laten we ons daar niet door verblinden! Als een grote platenmaatschappij haar promotiemachine op volle toeren laat draaien, maak je iedereen beroemd. Getuige daarvan zijn de Britney Spears’, de Paris Hiltons en de Betty ‘Big Brother’ Boobs van deze wereld. Het
is vooral zielig wanneer deze figuren zelf beginnen te geloven dat ze
iets betekenen. Het succes van onze straatzanger is immers helemaal
niet ontleend aan zijn vocale of muzikale kwaliteiten. Hij heeft zich
toevallig op het juiste moment, in de juiste kroeg, op de juiste manier
gemanifesteerd in het bijzijn van de juiste personen. Deze hebben hem
opgepikt en opgeblazen om hem als een nuttige idioot voor een politiek
correct karretje te kunnen spannen: eerst zijn naam bekend maken, een
verblinde aanhang creëren zoals de kinderen die achter de rattenvanger
van Hamelen aanhuppelden en hem dan ‘de juiste boodschap’ laten
verkondigen die iedereen met verstand op nul wel zal slikken. Hoopt men. Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Luc van Balberghe : Er zijn grenzen aan mediageilheid ’Kom eens naar mijn (raad)kamer...’ Als straks de bubbels zijn verschaald... Andere artikels: JournalistiekKromgebogen over het stuur (Peter Decroubele) Trial by newspapermen en wapengelijkheid. (Matthias E. Storme) BelgiëDrinkwater bij dubbel zoveel gezinnen afgesloten. (Don Viona) Yves Leterme wil gemeenteraadsverkiezingen vervalsen. (Don Viona) Open brief aan de verontwaardigde niet-staker. (Don Viona) EconomieLessen voor politici (Herman Boel) CGKR : Migratie is een positief verhaal. (Don Viona) Is Duitsland echt een "voorbeeldige" economie ? (Frederik Dhondt) JournalismeJournalisten laten verstek gaan in begrotingsdebat (Frans Lavaert) Maken of breken... (Hoofdredacteur van ANTWERPEN.Stad en Provincie (webkrant)) Open brief van Marc Ernst (Marc Ernst) MarketingCoca-Cola met grasgeur (Karolien Van Bavegem) Zeg het met een fles (Peter Decroubele) MediaHet zou zonde geweest zijn om dit sensationele verhaal kappot te checken (Marc Ernst) Het media-actieplan van het VB (Anti-Fascistisch Front) Stop met doodsbedreigingen aan wie dan ook! (Ben Willems) MuziekAntwerpse scholieren remixen klassieke muziek (Oorgetuige) Gigi d’Agostino – L’amour toujours op kerkorgel (Mafiablog) 50 jaar Congolese muziek (Doeterniettoe) |