Het fantastisch Chinees avontuur van Gella Vandecaveye

Met een grote stadsbus rijden we naar Longsheng en ‘tsjokken’ vervolgens verder met een aftandse minibus richting Ping’an, het laatste bergdorpje nog bereikbaar met gemotoriseerd vervoer. Primitieve houten huisjes op de bergflank, een kabbelend vervuild beekje, geen wegen maar smalle paadjes uit natuursteen, de vele krakkemikkige trappen, vrouwen met bamboo-manden op hun rug, kippen, ganzen en varkens als huisdieren … geven Ping’an rurale charmes. Hotelletjes in aanbouw. Dit lieflijk en uniek dorpje wordt langzaam maar zeker ook opgeslorpt door ‘bezoekers’ (zoals ons). Zonde dat deze uitzonderlijke plaatsen niet beschermd worden en dat ze onderhevig zijn aan de wetten van het toerisme. Vredige taferelen worden verstoord door fotosessies in soms carnavaleske verkleedpartijen. Anderzijds doet het toerisme een kleine duit in het zakje om de locale economie te steunen. Wij stellen ons discreet op en proberen onderscheid te zoeken tussen het authentieke leven en het commerciële spel.




We betreden de ‘Dragon’s Backbone Rice Terraces’ in de Longji regio, 70 vierkante km groot met een smeltkroes van Yao, Zhuang, Dong en Miao stammen. Deze etnische minderheden hebben elk hun eigen klederdracht en aparte gelaatstrekken, anders dan de doorsnee Chinees. De haarlengte van de Yao-mensen reikt zonder overdrijven tot aan hun enkels en die wordt keurig als een tulband rond hun hoofd gedrapeerd. Het Zhuang-volk draagt dan weer een gekleurde handdoek als hoofddeksel. Ook glinsterende kronen en kleurrijke kledij maken een oogverblindende indruk.




We maken een meerdaagse rugzak-trekking van Ping’an naar Dazhai over berg en dal, verlaten de begane paden en wandelen naar afgelegen dorpjes ver verwijderd van de bewoonde wereld. Geen toeristen te bespeuren, alleen een handvol lokale rijstboeren. We voelen ons ‘alleen-op-deze-wereld’. We kijken niet op een inspanning min of meer, zwemmen in ons eigen zweet en worden rijkelijk beloond met adembenemende vergezichten over de groene rijstterrassen, trapsgewijs geschikt op de slingerende bergflanken. De uitkijkpunten hebben poëtische namen waarvoor de grootste dichters ‘plat op de buik’ gaan: Seven Stars accompanying the Moon, High Ladder to Heaven, Music from Paradise, Golden Buddha Top en Nine Dragons and Five Tigers. Deze vruchtbare en weelderige omgeving, deze wonderlijke landschappen zijn met geen woorden te beschrijven. Ogen tekort om dit nietalledaags zicht gade te slaan. Onmogelijk om deze uitgestrekte en steile ‘akkers’ in ons doosje te vangen. De fotoboeken liegen allerminst, de werkelijkheid is evenwel nog zoveel mooier.




De rijstterrassen evolueren naargelang het seizoen. In de lente in mistslierten gesluierd en in de zomer groen en glinsterend door weerspiegelingen na het regenseizoen. In de herfst goudgeel net voor het oogsten en in de winter sprookjesachtige wit.




Heel toevallig krijgen we de kans om een locale begrafenisstoet mee te maken. Geen treurende gezichten, geen rouwende mensen. Integendeel, een locale fanfare trekt door het dorp, luide knallen worden afgeschoten, voetzoekers als vuurwerk en de kist wordt over de bergen gedragen, daar waar lichaam en geest worden begraven, een huzarenstukje. De ganse ceremonie en alle ‘festiviteiten’ samen duren een week.




Onze ‘bedstee’ kijkt uit op de immense rijstterrassen, het is eens iets anders dan een zeezicht. Deze natuurpracht doet me mijmeren, deze schoonheid zet aan tot dagdromen. Hoe graag zou ik dit geluk niet willen delen met het thuisfront! Wat een voorrecht om dit alles te mogen beleven! Nog geen seconde getwijfeld en geen moment spijt gehad dat we aan dit avontuur zijn begonnen. Dankbaar voor deze kansen zetten we onze weg verder.




Ons volgende doel is de elegante 78 meter lange houten ’Chengyang Wind and Rain Bridge’, daterend uit de vorige eeuw, met de talrijke waterraden voor de irrigatie van de rijstvelden. We zijn aangekomen in de streek van de Dong bevolking. Na een misrekening in tijd en afstand eindigen we met een 6 km steile klim in het half geïsoleerde bergdorpje Gaoyou. Hier stoptde weg én de beschaving. Het uitzicht is opnieuw fantastisch! We zijn geslaagd in ons opzet. Hier is geen toerisme en nergens zijn er ‘blanken’ te bespeuren. De mensen leven in communes, verzamelen ’s avonds onder de Drum Tower (wat bij ons de kerktoren heet) en kinderen spelen buiten. Enig vertier is er niet, hier is niets om handen. De regionale industrie draait op rijstterrassen en theevelden. Van een guesthouse of een hotelletje hebben ze nog nooit gehoord, van stromend water evenmin. We overnachten in een typisch houten huisje bij een locale familie in het gezelschap van een donzige spin en een kolonie vlooien … De mensen zijn over het algemeen ontwapenend en aardig ondanks hun harde bestaan en een minimum aan comfort. Het contrast is enorm: de voortdurend snel ontwikkelende steden tegenover het achterblijvende platteland. Het volk is dapper en probeert via noeste handenarbeid te overleven.




En verder: het ‘help-ik-word-geslacht’- gekrijs van een varken, gekleurd gebit met tanden in alle windrichtingen (een tandartsbezoek is hier dan ook niet aangeraden), gebochelde dubbel toe geplooide oude vrouwtjes, blauwe handen doordat de vrouwen hun eigen hemdjes verven, primitieve motorriksja’s … Opvallend hier in China is de ronduit indrukwekkende wegeninfrastructuur. Brede banen met nauwelijks verkeer om het hol van Pluto te bereiken. Hier kan Mongolië een voorbeeld aan nemen! Onze tochten naar afgelegen oorden en het platteland kruipt in de kleren. We keren even terug naar de stad Guilin om uit te rusten, onze kledij en ook onszelf te wassen en onze volgende stappen voor te bereiden. Deze blog is alweer veel te lang uitgevallen. Onmogelijk om alle indrukken en verhalen neer te schrijven. Kom het zelf zien en beleven!

Gella

Volg de wereldreis van Gella op: www.gellagoesglobal.be.