Word redacteur
|
Online bekijken : http://www.chrisdemeyere.com/het-st... 
Onlangs verkocht ik de activiteiten van mijn bedrijf aan een betrouwbare overnemer. Er waren heel wat redenen waarvan een aantal heel persoonlijk. Ik was enorm trots op mijn bedrijfje en het stelde me niet teleur. De verkoop gebeurde op het hoogtepunt van ons succes en de overnemer zal de kwaliteit en het vertrouwen dat onze klanten in ons hadden, zeker niet beschamen. Hun goede reputatie en professionele aanpak waren belangrijke redenen om hen als overnemer te kiezen. Maar als ondernemer heb ik het stigma dat er in Vlaanderen op ligt behoorlijk goed kunnen ervaren. Ook de nog altijd verstikkende bureaucratie en ronduit onlogische regelgeving is een enorme domper op de ambitie van would-be zelfstandigen. Het stigma zelf was verbijsterend. De spot van sommige “vrienden” en de ronduit vijandige reacties van bepaalde mensen waren een regelrechte schok. Het kwam altijd neer op hetzelfde: “wat denk je wel? wie denk je wel dat je bent? dikkenek!”. Door een bedrijf op te richten had ik gezondigd tegen de belangrijke regel dat je nooit ambitie mag tonen, nooit je nek mag uitsteken en nooit mag laten blijken dat je niet tevreden bent met het leventje dat je in de schoot valt. Veel mensen gedroegen zich ook alsof het een persoonlijke aanval was. Heel wat andere ondernemers bevestigen deze verhalen. Als je begint word je bespot om je ambitie en “arrogantie. Als je succesvol bent zijn mensen jaloers of proberen mee te profiteren. Als je faalt staat iedereen klaar om je nog een schop te geven als je op de grond ligt. Ik ben toen met een aantal van die mensen gaan praten. Ze bleken zelf niet te weten waarom ze op die manier reageerden. Na een goed gesprek waren ze van spottend en afwijzend, enthousiast en steunend geworden. Maar ik moest ze wel eerst confronteren. Wat is hier toch de oorzaak van? Ligt het aan ons onderwijs dat vaak meer aandacht schenkt aan discipline dan aan initiatief? Dat verklaart niet waarom we toch topwetenschappers en getalenteerde ondernemers afleveren, die vaak naar het buitenland trekken. Ligt het aan onze maatschappij? Wat is het probleem met ondernemers die welvaart scheppen en jobs creëren? Bijna iedereen werkt uiteindelijk voor een ondernemer. Er zijn in elk dorp tientallen mensen die de “regels” breken, ondernemen en fabrieken, winkels en dienstverlenende bedrijven uit de grond stampen. Zeker in West-Vlaanderen is “commerce” doen iets wat iedereen kent. Ondernemers zijn broodnodig voor de maatschappij en zijn eigenlijk alomtegenwoordig. Is het een gevolg van de tegenstelling tussen werkgevers en werknemers? Is de zwart geld-mythe de oorzaak? Maken een paar oplichters het gemoed zuur ten koste van duizenden eerlijke ondernemers? Allemaal mogelijk, allemaal onnodig en eigenlijk triest. Eigenlijk zijn we allemaal ondernemers. Werknemers zijn handelaars in kennis en arbeid. Duizenden mensen verkopen zaken op rommelmarkten, vaak maken ze een leuk winstje. Vrijwilligers doen het misschien niet voor het geld, maar zijn ook ondernemers, enkel met een maatschappelijk en sociaal doel. De non-profit zit VOL met ondernemers. En je gaat me toch niet vertellen dat een politicus geen ondernemer is? Ik weet niet waar het stigma vandaan komt. Maar het is een enorm emotioneel obstakel voor ondernemers, zeker voor zij die twijfelen en nét op de grens staan tussen doen en niet doen.  Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Chris Demeyere : Too late to apologise: a declaration Abstracte ideeën en het creatieve ik. Andere artikels: BureaucratieDe grootste overcapaciteit zit bij de bureaucratische industrie (Eric Verhulst) OnderwijsEngels als tweede taal geniet voorkeur in Vlaanderen. (Don Viona) Kunnen allochtonen ons onderwijs niveau niet aan ? (Don Viona) Léonard wil opnieuw echte godsdienstlessen! (Ben Willems) |
Home
translate :
