Humo’s Rock Rally 2008 @ AB

Vorige week stoomde de AB, de dertigste editie van Humo’s Rock Rally zou zodra van start gaan. 10 jonge beloftevolle bands zouden zo meteen het beste van zichzelf geven om zo eeuwige roem en zo’n 10 000 euro mee naar huis te nemen. Ik kwam, zag en luisterde. En wat ik hoorde was goed, bij momenten zelfs zeer goed.

De Berriegordies mochten de spits afbijten. Een hasseltse motown-achtige band met Marco als opperhoofd en een paar zangeressen als backingvocals (waarvan er eentje verdomd hard op een Ketnet presentatrice leek). Marco kan een stevig stukje gitaar spelen maar zijn backingvocals zijn niet zo toonvast waardoor het geheel een beetje in duigen valt. De Berriegordies speelden een goede en vooral erg zonnige set alleen spijtig van die paar valse noten.

Next, Roadburg zowat mijn superfavoriet voor een podiumplaats. Deze Hasseltse muzikale meesterbreinen hebben zo’n straffe myspace muziekjes zodat mijn verwachtingen torenhoog waren. Turn The Radio Off werd door de versterkers gejaagd gevolgd door The Truth As Told By The Youth ( een nieuw nummer!) om retestrak te eindigen met Dead Man’s Call. Jaja die Roadburg guys kunnen er wat van alleen moeten ze opletten om niet té veel variatie in één nummer te proppen, Bij Turn The Radio Off en Dead Man’s Call is dat allemaal mooi uitgedacht en in verhouding. Maar bij The Truth As Told By The Youth moet er toch nog wat gewerkt worden aan het “less is more” principe. Ondanks die paar schoonheidsfoutjes speelde Roadburg een zeer straffe set, zelfs een podiumplaats als het van mij afhing.

Met Steak Number Eight werd het zwaardere werk naar bovengehaald. De volumeknop op moordend, hoofden naar beneden gericht en kei hard rocken! ISIS, AYWKBTOT en consoorten zouden trots zijn. Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat Humo de juiste keuze heeft gemaakt miste ik toch enige variatie in de nummers van Steak Number Eight. Maar het is zonder twijfel zeer straf wat deze 14 en 15 jarige gasten produceren en ik ben ervan overtuigd dat ze nog ver zullen geraken in hun milieu. Steak Number Eight had tijdens de set ook te kampen met wat technische problemen, altijd leuk als er iets mis gaat tijdens een optreden. Voor de rest, een oer harde set van deze zeer jonge rock rally winnaars.

Britpopgroep WAY was tijdends het hele Rock Rally gebeuren als vreselijk arrogant maar wel verdomd goed bevonden. In de finale was dit niet anders, ze speelden drie stevige britpop nummers en verlieten daarna - met naar boven gezet kraagje - het podium. Ondanks het feit dat WAY zeer degelijke en catchy nummers bracht, bleef dit optreden me niet echt bij. Hoewel dit zowat de enigste britpop groep was uit alle Rock Rally groepen vond ik hun muziek zelden echt origineel en nooit memorabel.

The Tabasco Collective waren zowat de opa’s van deze finale, ze brachten een typische 90’s sound die volgens mij zeker en vast een kans maakte op een podium plaats. De frontman speelden een aardig stukje gitaar en wist bij momenten er zelfs enkele geniale gitaarriffs uit te persen, de variatie liet echter te wensen over. De drie nummers die ze brachten klonken allemaal net iets te veel hetzelfde. The Tabasco Collective was een verdiende finalist niet meer, niet minder.

Jasper Erkens heb ik spijtig genoeg helemaal gemist. Een mens moet immers af en toe eens eten.

Ook The Porn Bloopers heb ik niet kunnen checken. Een mens moet immers zijn tijd nemen om te eten.

Team William was bij het begin van deze Rock Rally al één van mijn/de favorieten voor de eindzege en met hun optreden in de finale maakten ze voor mij die favorieten rol volledig waar. Deze band klonk als eerste van de hele avond “af”, de nummers waren zeer gevarieerd, goede melodiën, catchy synths en een zeer vol geluid. Team William is volgens mij de band met het meeste potentieel en met de grootste groeimarge. Zonde van die derde plaast natuurlijk, maar de eerste plaats heeft Team William niet nodig om hun muziekcarriëre uit te bouwen. Drie songs van zeer hoog niveau brachten deze heren en dit allemaal met de nodige présence al leek het wel af en toe alsof de toestenist zwaar aan de XTC had gezeten. Team William is voor mij de echte winnaar van Humo’s Rock Rally.

Hasselts meest hyperactive band The Galacticos hadden onlangs met glans Limbomania gewonnen, en dit wilde ze nu nog eens dunnetjes overdoen in de AB. The Galacticos zorgden voor een van de coolste intro’s van de avond door de drumstokken in brand te steken om dan als een gek door de drie nummers te racen. Deze vier hasseltse kerels brachten één brok energie. Blijkbaar net niet genoeg voor een podiumplaats maar ook The Galacticos gaan het met of zonder Humo’s Rock Rally nog ver schoppen in de muziekwereld.

Als laatste kwamen broer en zus Zeebroek het podium op, The Hong Kong Dong zowat de meest arty-farty groep van de avond werd ook al enige tijd getipt als potentiële winnaar. Mij deed hun set echter bitter weinig, slechts op de iets rustigere momenten weet The Hong Kong Dong te overtuigen met een paar muzikalehoogstandjes, veel te weinig echter om kans te maken op een podiumplaats. Origineel en gevarieerd klinkt het in iedergeval wel en laat dit nu een van de aspecten zijn die hen tot in de finale heeft gebracht. Ik slaag er dan ook niet in om hier een genre op te plakken, laten we het op artyindienoisepoprock houden.

Kortom, mijn voorspellingen kwamen niet uit maar ik heb er toch enorm van genoten. Proficiat aan alle winnaars en aan alle finalisten.

Voor meer info en filmpjes van de finale, check Humo.