Ook in het bijhouden van mijn weblog begin ik de Zuid-Afrikaanse mentaliteit over te nemen... wat een integratie!
Hoewel de Zuid-Afrikanen momenteel wel erg actief bezig zijn met hun gewelddadige aanvallen op de Afrikaanse buitenlanders die zogenaamd de banen afpikken van de arme Zuid-Afrikanen die zelf te lui en te trots zijn om zulke slechtbetaalde banen aan te nemen... Persoonlijk kunnen wij als blanke Nederlanders op dit moment van geluk spreken dat de zogenaamde “tweede apartheid” zich jegens de zwarte immigranten uit omringende Afrikaanse landen richt en in de achterstandstownships plaatsvindt, waardoor wij van de moord- en geweldlustige aanvallen evenveel meekrijgen als de in ons kikkerlandje verblijvende soortgenoten. Ook deze nu heersende Zuid- Afrikaanse vechtersmentaliteit heb ik echter overgenomen... maar dan in het werk dat ik doe en jegens die misselijkmakende seksueel gefrustreerde kinderverkrachters, waarvan het afhakken en op sterk water zetten van hun edele delen nog een te grote eer zou zijn...
Om niet direct al mijn woede en hoogopgelopen emoties te etaleren met de kans dat mijn inmiddels opgebouwde relativeringsvermogen ten gronde wordt gebracht, en om enige logica te bewaken in de opbouw van mijn weblog, zal ik allereerst een flinke stap terug gaan in de tijd en beginnen bij het weekend waar ik de gelegenheid kreed een heuse Zulu begrafenis mee te maken...
Op zaterdag 26 april ben ik samen met de andere Bobbi Bear vrijwilligsters naar Durban gegaan om daar Irene te ontmoeten, waarmee ik op zondag naar de begrafenis ging van een van de patiënten van het Dreamcenter, waar Irene eveneens als vrijwilligster werkte.
Om als enige twee blanken op een begrafenis als V.I.P. te worden behandeld door als enige op stoelen in plaats van op de grond te mogen zitten tijdens het voorbidden, door vooraan te worden gezeteld tijdens de in een van circuszeil opgebouwde doortochtende tent gehouden dienst en door als eerste een uitgebreide maaltijd voorgeschoven te krijgen nadat verplicht was plaatsgenomen aan de familietafel, geeft toch een enigszins ongemakkelijk en opgelaten gevoel...
De gehele dag was daarentegen wel erg bijzonder en gaf een geheel nieuwe dimensie aan de manier waarop het verlies van een dierbare kan worden verwerkt. Een dienst die gehouden werd aan een plastic tuintafel van waarachter de pastoor verschillende verzen voorlas uit een met kinderinpakpapier gekaft boekje en waarvoor de kist, versierd met een nog in plastic verpakt bloemstuk van, volgens het prijskaartje, het luttele bedrag van R45,- (= ± €4,-), op een ijzeren stellage werd aanschouwd door honderden op plastic stoeltjes gezetelde mensen, gaf een armoedige maar gemoedelijke indruk en een gevoel van samenhorigheid. Het gehele tafereel kon zo worden verward met een Zuid-Afrikaanse musical gezien de passie waarmee de voorganger de dienst voordroeg en gezien de verscheidene familieleden en vrienden die hun emoties uitten aan de hand van in Zulu gezongen liederen gecombineerd met ritmische dansen. De kracht waarmee werd gesproken, gezongen en gedanst en de vanzelfsprekendheid waarmee iedereen hierin meeging gaf mij een meer logisch en passend gevoel van het verwerken van verdriet dan hoe wij dat in Nederland op een stille en treurige manier doen.
Ook Irene hield, ter vertegenwoordiging van het Dream Center, nog een korte en krachtige speech waar menigeen met positieve uitingen van herkenning op reageerden. Nadat het bovenstuk van de kist was geopend voor een laatste afscheidsblik op de overledene, dat ik persoonlijk niet heb geworpen, en alle genodigden zich samenvoegden in een stoet om de kist al zingend te begeleiden naar de achter het huis liggende begraafplaats, liet men de kist aan een ijzeren stellage op houten planken in een eigenhandig gegraven gat zakken. Om de overledene te garanderen van comfort in het hiernamaals, sprong een van de aanwezige mannen in het graf om de gedoneerde dekens en wat houten palen rondom de kist te etaleren, waarna hij op een knullige manier door anderen omhoog moest worden geholpen.
Na voldoende te hebben gegeten en gedronken en beleefd de complimentjes, bedankjes en huwelijksaanzoeken in ontvangst te hebben genomen, zijn Irene en ik met gemengde gevoelens richting Durban wedergekeerd, waar we onze ervaringen van die dag onder het genot van een cocktailtje nog eens hebben nagesproken...
De op dit weekend volgende werkweek begon pas op de dinsdag, aangezien de maandag een holiday-dag was, en werd ingeluid met een HIV/Aids presentatie op de Zwelihle secondary school. Tijdens ons voorstelrondje werden we met veel gejuich ontvangen en na de voor ons onverstaanbare, in Zulu gesproken presentatie, werd ons door de leerlingen verlegen doch hartelijk de hand geschud en voorzichtig wat vragen gesteld.
Door Kerry (vrijwilligerscoordinator) was Merel en mij gevraagd om op kinderen te passen en gezien onze positieve reacties hierop, werden we op woensdag (na het afscheid van mijn ‘roomie’ Wilma) van ons Mother of Peace-chalet verhuisd naar een chalet op Jackie Branfield (directrice van Bobbi Bear)’s terrein waar we drie blanke kinderen van 2 jaar, 7 jaar en 11 jaar onder onze hoede kregen. De moeder en (stief)vader van deze kids moesten verplicht in ‘rehab’ (afkickkliniek), waardoor het afscheid bij “the Tree” behoorlijk emotioneel was. Een bijzondere twist aan de dag waarop de verjaardag van onze oude koningin (en mijn tante) normaliter wordt gevierd.
Gezien de achtergrond van de kinderen; ouders zwaar drugs- en alcoholverslaafd, moeder werkzaam in de prostitutie, vele malen verhuisd naar verschillende lugubere plekken en zo goed als niet naar school geweest, was het nog een wonder hoe snel ze zich aanpasten aan hun nieuwe situatie bij ons. De kinderen genoten zichtbaar van de aandacht en de voor ons ‘normale’ (dagelijkse) dingen als aan tafel eten, spelletjes ‘uno’ spelen, bedtijd verhaaltjes, vrij spelen en lang baden. De oudste gaf aan het geweldig te vinden dat ze nu niet de moeder hoefde te zijn, maar net als haar zusje en broertje als kind werd behandeld inclusief de structuur, het consequente optreden en de opgelegde verbale consequenties met uitleg in plaats van lichamelijke straffen.
Gedurende bijna drie weken dat we met ons vijven als gezinnetje hebben gefunctioneerd, hebben Merel en ik geprobeerd het vertrouwen van de kinderen te winnen en hen het kind-zijn weer terug te geven, door de dagelijkse bezigheden en het opstarten van thuis schoolwerk af te wisselen met leuke uitjes als een filmavond, een dagje strand, winkelen, een dansavond, paardrijden en een braai bij Jackie en haar man Allan.
Doordat Merel en ik als prima elkaar aanvullend team functioneerde, hebben we een hoop voor elkaar gekregen en overwonnen, van vertrouwen van de kinderen tot het dealen met hardnekkige hoofdluizen. Het feit dat de kinderen op moederdag een ontbijtje op bed gaven en ons er de hele dag op attendeerden dat wij het rustig aan moesten doen en moesten genieten, was hier een bewijs van.
Gedurende deze periode van negentien dagen was het vrij rustig omtrent de Bobbi Bear zaken, omdat alle aan Bobbi Bear verbonden Child Safety Officers een training kregen, waardoor Merel en ik ons konden focussen op de kids, maar waardoor het emotioneel ook zwaar was om 24uur per dag in de buurt van deze getraumatiseerde kinderen te zijn waarmee de emotionele band steeds hechter werd. Ook de angst die wij voelden toen we hoorden dat de moeder en (stief)vader, onafhankelijk van elkaar, waren ontsnapt uit de kliniek en mogelijk hun kinderen kwamen zoeken, was een extra domper op ons steeds labieler wordende persoonlijkheid. Gelukkig was er, door de betrokkenheid en bezorgdheid van Bobbi Bear stafleden en vrijwilligsters, ook de mogelijkheid voor ons om af en toe een adempauze in te lassen en iets voor onszelf te doen. Zo zijn we een avondje met Kerry en de andere vrijwilligsters gaan buikdansen, wat hilarische taferelen opleverden, en hebben we politieagenten ontmoet die ons al cruisend veilig op onze bestemming brachten en ons nog even lieten genieten van de loeiende sirenes, ter compensatie van een gemist trein ritje.
Na al deze ervaringen was het niet verbazingwekkend dat het afscheid op 19 mei ons allen zwaar viel, voornamelijk omdat op diezelfde dag door het oudste kind, als een in haar ogen laatste mogelijkheid en redmiddel, werd gemeld dat ze al bijna drie jaar was verkracht door haar stiefvader, de huidige man van haar moeder... ... ... ... De gevoelens van verdriet, angst en bovenal woede die boven komen bij het horen van zoiets vreselijk schaamtevols en pervers bij een kind dat voelt als je eigen kind, is onbeschrijfelijk... ... ... en helaas een noodzakelijke aanvulling aan het door Merel en mij gecombineerde medisch en psychologisch rapport.
Nadat bij de rechtbank was besloten dat alle drie de kinderen naar de, door ons goedgekeurde, oom en tante gingen en wij wisten dat ze een betere toekomst tegemoet zouden gaan, ondanks de vele psychische problemen en obstakels die nog zouden volgen, was er bij Merel en mij sprake van een emotionele en fysieke break-down. Terug in ons huisje hebben we alle aanwezige chocola verzameld en onder een waterval van gefrustreerde verbale uitingen en emotionele jankpartijen naar binnen gestouwd. Vervolgens heb ik het thuisfront gebeld om te laten weten hoe dankbaar ik mijn ouders ben dat zij mij wel een stabiele basis hebben gegeven om mijn leven op voort te zetten. Want, nu pas begreep ik wat een eerdere collega mij ooit had gezegd; dat ik de aangewezen persoon was om als orthopedagoog te functioneren, omdat ik stabiel genoeg was om andermans problemen aan te kunnen. Dankzij een liefdevolle, ondersteunende en stabiele jeugd heb ik nu namelijk anderen kunnen tonen hoe het ook en beter kan en daarvoor gaat alle krediet naar mijn ouders! Een gevoel dat ik met Merel kon delen.
Na nog wat savanna’s met Jackie te hebben gedronken, hebben Merel en ik onze spullen gepakt om terug te keren naar ons chalet op het terrein van Mother of Peace....
Met een bagage aan ervaring meedragend en de laatste twee weken van werkzaamheden bij Bobbi Bear in het vooruitzicht, heb ik het gevoel wel degelijk iets te hebben betekend en in ieder geval voor drie kleine wezentjes een verschil te hebben gemaakt.
Home
translate :
