Ik spreek slecht Nederlands

Ik spreek lelijk Nederlands.  Hetgeen ik al langer - maar onbewust dan - wist staat vandaag te lezen in het Nieuwsblad.  Ik ben het schoolvoorbeeld van hoe Nederlands niet moet worden gesproken.  

Hoe komt dat?  

Ten eerste ben ik in West-Vlaanderen geboren.  West-Vlaanderen is een provincie die zich aan de rand van het Nederlandstalige gebied bevindt.  Het is dus normaal dat de grootste afwijking van het Nederlands zich daar voordoet (samen met Limburg).  

Ten tweede ben ik ook nog eens naar Antwerpen stad verhuisd.  Of toch zo goed als.  Berchem leunt héél dicht tegen de stadskern aan.  Taalvorsers hebben ontdekt dat ook daar het lelijkste Nederlands gesproken wordt.  

Ter info: het mooiste Nederlands wordt in de provincie Antwerpen, Oost-Vlaanderen en de stad Gent gesproken.

Eindelijk, na al die jaren, is mijn trauma in een woordenmal gegoten.  

Trauma, GDB?  Ja, trauma.  Ik spreek geen woord deftig Nederlands zonder in Hollandse uitspraak te vervallen, terwijl ik toch talen heb gestudeerd.  

Welke talen heb je geleerd, GDB?  Duits, Frans, Engels, Nederlands.  Op m’n diploma, die ongebruikt in m’n plaatijzeren koffertje op zolder ligt te verkommeren, staat de pretentieuze titel: graduaat bedrijfsvertaler (de richting, evenals de hogeschool in Gent, het Provinciaal Instituut voor Hoger Onderwijs, bestaan niet meer in die vorm).

Maar GDB, hoe verklaar je dat?  Je hebt talen gestudeerd en je kan niet goed Nederlands spreken.  Aha.  Ga even zitten.  Zoals de meeste mensen verwarren jullie vertaler en tolk.  Tolken spreken, vertalers zitten neer en schrijven.  Ik wist van het prille begin dat ik liever de pen hanteerde.  Dat past beter bij m’n introvert karakter.  Tolk had ik nooit kunnen worden.  Maar vertaler: dat was een kolfje naar m’n hand.  De spraakkunst van een taal leren beheersen, mijn woordenschat verrijken en lezen en schrijven: meer moet deze jongen niet hebben om gelukkig te zijn.

Kijk, ik had vroeger een droom.  Eéntje zoals Marten Luther King maar veel bescheidener.  Ik droomde van een kamertje.  Mijn kamertje.  Waarvan ik de deur enkel opende om de brievenbus leeg te maken.  In de brievenbus staken enveloppen met werk.  Vertaalwerk waarmee ik rap, rap naar m’n kamertje trok.  Om de teksten daar in alle stilte tussen stapels woordenboeken en verklarende woordenboeken te vertalen.  Zonder besef van tijd of geld of de rest van de wereld want alles kan verrekken als ik tussen woordjes zwem.  Dat was mijn droom toen ik vertaalstudies aanvatte.

Maar die droom is een droom gebleven.  In plaats van mijn droom drong de wereld zich met al z’n eisen op.  In plaats van een magisch kamertje heb ik een huis vol alledaagse kamers.  Boeken bezit ik maar met m’n broodwinning hebben ze niets te maken.  M’n woordenboeken en de verklarende woordenboeken houden zich bezig met het verzamelen van stof.  De stilte van mijn droomkamertje heb ik noodgedwongen voor het lawaai van de wereld ingeruild.  Erg is dat.  Niet?  Soms heb ik medelijden met mezelf maar niet genoeg om te huilen.

Jullie moesten eens weten hoe vaak mensen mij hebben aangestaard als ik iets zei in m’n koeterwaals, een mengeling van Hollands, schoolnederlands, West-Vlaams en Antwerps.  Ik zie hen denken: en die klojo heeft dan talen gestudeerd?  Woeha, het zal wel!  

Jullie moesten eens weten...  Maar goed dat jullie het niet weten.  Goed dat jullie mij enkel kennen via m’n blog.  Mijn weblog waar ik alles zo helder mogelijk formuleer.  M’n weglog die de flinterdunne draad vormt tussen m’n vroegere droom en het harde nu.  

De draad is broos.  De draad is frêle.  

Maar het is mijn draad.

Het is de draad die ik mijn hele leven lang zal koesteren.