Konijn en Obama

 Gisteren was er iets aan het handje te Antwerpen X. De pliesie was er. De manager slash negerin van dienst was in alle staten; ze rende mij bijna in de greppel toen ze naar headquarters spurtte. De man aan de receptie verklaarde dat ‘ze hem kwamen halen’. Dus: er was definitely iets loos in de Noorderlaan. Ben ik het nieuws te weten gekomen? Niet! Iedere kolere fucker van een toezichter hield stijf de kaken op mekaar, hoe zeer ik ook m’n best deed om diepgravende research te verrichten (in de hoedanigheid van redacteur van de enige officieuze virtuele personeelskrant). Dank u, collega’s, om mij als paria te behandelen. De souschefkes zullen vast een pluim in hun reet gedropt krijgen als de directeur dit onder ogen krijgt. Proficiat, omhooggevallen rekeltjes, gullie kunt goed zwijgen! Weest maar trots op uw eigen en houd het werkvolk maar dom! De revolutie is nakende!

Het leven in het sorteercentrum ging gisteren voor het overige zijn gewone gangetje. Ook al was Obama gekozen en had de wereld op z’n grondvesten gedaverd. De stiekemerds die steevast voor het Behang kiezen uitten de wens dat de witmutsjes in de Ustated Nights Obama effe rap zullen neerknallen. Ik heb die rotbehangers even uit hun droom geholpen. Ik zei: “Jullie moeten niet denken omdat er in het grensgebied tussen Lolland en den Belgiek een paar melancholische cowboys met rare gedachten rondlopen dat het in Amerikaka ook nog zo is. Dat is zo way back seventies, guys! De tijden van Kennedy en de blanke pinnemutsies is hélemaal over and out.” 

Dat laatste was een grote misvatting mijnentwege, jongens en meisjes. Vandaag vernam ik immers het nieuws dat bepaalde achterlijke staten zoals Florida tegen het homohuwelijk hebben gestemd. Hoe kan er van deze planeet alsnog iets worden, ik vraag het jullie? Mocht ik Barack OB heten, ik zou subitomento werk maken van een strengere wapenwetgeving. En altijd het vliegtuig nemen als ik over het midden van Amerika moet reizen (liefst in een Stealth mét turbo). Het midden van de US is namelijk heel erg pro McCain en Palin, voor de lezers die niet op de hoogte zijn.

Om de verkiezing van de eerste gekleurde president te vieren had de kantine van Antwerpen X voor keuneleute gekozen. Om precies te zijn, konijn in bruine saus met piepers was de dagschotel. Een collega wees erop dat het misschien konijnen uit het stadspark betrof. Ginds is naar verluidt een ware konijnenplaag razende. Konijnen, konijnen, konijnen, langoren en snelpoepers overal waar je kijkt (en ‘s nachts daartussen homofiele medemensjes). 

Ik heb geen konijn gegeten. Konijn is niet lekker. Als ik aan konijntjes denk, denk ik in de eerste plaats aan mijn vriendje toen ik zeven jaar was. Ja, ik had een langoortje, een schattig knuffeltje met zo’n donzige vacht die m’n wangen verwarmde en een snoezig, nat neusje en aan dat diertje kon ik alles maar dan ook alles kwijt: m’n verdriet, m’n blijdschap, m’n genegenheid en ga zo maar door, het hele zwerk aan intieme gevoelens fluisterde ik in z’n lange oortjes en het keek, ik mag dood vallen als het niet klopt, het keek alsof het mij als de enige op deze grote planeet begreep. 

Jammer genoeg heeft mijn vader, de barbaar, m’n troetel op een bepaald moment de strot doorgesneden, gevild en klaargemaakt. Ik herinner mij als was het gisteren toen de sukkel werd opgediend. Daar lagen m’n gevoelens te sudderen in de grote, boze pot, klaar om opgeslorpt te worden door mensen die mij niet begrepen en beweerden mijn familie te zijn. M’n longen weigerden dienst. Een hap nemen was out of the question. “Aha!” brieste m’n pa, de tiran, de beul, de onmens “mijnheer lust het niet... morgen meer van hetzelfde!” en tegen m’n ma “als de kleine honger heeft, dan zal ie wel eten” Maar ik at de volgende dag ook niet. Natuurlijk niet. Wie eet nu z’n eigen gevoelens op?

Afijn. Om maar te typen: ik heb het niet voor konijnen die worden geserveerd en dan heb ik het niet over tennis. De dag dat mijn konijn werd opgediend heb ik alle hoop op de goedheid der mensen verloren. Konijn staat gelijk aan trauma.

Het was me allemaal droef te moede gisteren. Konijn in de kantine, m’n collega’s die Obama al neergeschoten zagen... Overal waar je kijkt steekt lelijkheid en mistroostigheid en ellende en miserie de kop op. Of niet soms? Mag ik jullie een geheimpje vertellen? Ja? Het is nieuwsgierigheid dat me op de been houdt. Ik zou erg graag weten met welke reden de flikken zijn uitgerukt. Zou één of ander oetlul van een collega met lange vingers weer een paar gepikte cd’tjes op E-Bay te koop hebben aangeboden misschien?

Tja, baas, als ge meeleest, ge zoekt het zelf, hé... Overal waar een infostop van kracht is steken de geruchten de kop op. Maar euh... de toezichters mogen blijven zwijgen, hoor. Heb ik niets op tegen want discretieis een mooie deugd. En bijkomend voordeel: als ze hun grote klep houden dan rolt er geen dwaze praat uit.