La République des Escartons.

De huizen en ook de fonteinen, drinkbakken, kruisen en kapelletjes zijn van hout gemaakt en versierd met fraai houtsnijwerk Dit is ook zo in Molines en Abriès, twee andere prachtige dorpjes in de zelfde vallei. Overal zijn er kunstig vervaardigde oude zonnewijzers. Het ongewone klimaat en de afgelegen locatie maken dat deze streek authentiek is gebleven. De oorspronkelijke bewoners zijn nog steeds op post. Spreek op straat iemand  aan en hij vertelt u met plezier en in een sappig accent de geschiedenis van de streek.

Eeuwenlang behoorden ze daar tot de Escartons, een rijk dat zich van Briançon tot Turijn uitstrekte, langs beide kanten van de Alpen. Die vroegere natie was behoorlijk vooruitstrevend, met stemrecht voor vrouwen en een systeem van sociale zekerheid. De Franse revolutie maakte daar een abrupt einde aan en gooide het gebied en zijn bewoners opnieuw in de vergetelheid. Door de weersomstandigheden waren de bergdorpen immers de helft van het jaar afgesloten van de buitenwereld.

Een verdwenen land.  Ik meende dat dit maar mogelijk was geweest door overstroming of in verre gebieden , maar toch niet in het Frankrijk dat ik zo liefheb en goed dacht te kennen, en in die bergen waar ieder jaar de wielerkampioenen van Tour de France over kruipen. Daarom ging ik wat op zoek naar meer info over La République des Escartons. Een eerste zekerheid is dat er nooit zo'n republiek is geweest want het woord republiek werd pas uitgevonden tijdens de Franse revolutie. Juister is het gebruik van de naam Prinsdom van Briançon of Vierdelig burgerland van de vrije boeren. 

In het begin van de XIVde eeuw werd aan de oudste zoon van de Franse koning , dauphin genoemd, een gebied toegewezen waar hij als troonopvolger als het ware stage kon lopen om het moeilijke ambacht van koning te leren. Dit gebied kreeg als naam Le Dauphiné. Op 29 mei 1343 ondertekende le Dauphin Humbert II , wegens geldnood, een oorkonde waardoor hij grote politieke vrijheid en fiskale voordelen schonk aan de inwoners van een aantal valleien. De koppige boeren uit de bergen waaraan de koningszoon al lang niets meer te zeggen had mochten zo ieder jaar één consul  per leefgemeenschap aanduiden en jaarlijks 30 vergaderingen houden om het dorpsleven optimaal te organiseren. De families uit 51 dorpen hadden 12.000 goudstukken samengebracht om dit zelfbestuur af te kopen  en verder beloofden zij aan de prins nog een jaarlijkse rente van 4000 dukaten alsook nog militaire bijstand in geval van oorlog tegen vreemde indringers. De boerennatie was gelegen langs beide zijden van de huidige Frans-Italiaanse grens die ook op de bergkam de geografische scheiding van de waterlopen is, was oorspronkelijk verdeeld in vier quarto's, vandaar de benaming Escartons. 

Zo was in het hart van de Alpen een natie onstaan die in goede en slechte tijden heeft geleefd tot op 4 augustus 1789 , toen de Franse koning  zijn troon verloor. Er leefden daar vrije mensen in een eigen gebied. Zij waren fier en bewezen dat deze zelfstandigheid goed was. In de tijd van de godsdienstoorlogen waren er in de meeste dorpen twee kerken en leefden katholieken en protestanten vreedzaam samen. Vermits de mannen vaak als gastarbeiders en als handelsreizigers  ver van huis waren tijdens de lange winters werden in de dorpen vele beslissingen aan de vrouwen overgelaten en zij kregen stemrecht zoals de mannen, een voorbeeld van vroegtijdige democratie. De dorpspastoors en de onderwijzers waren meestal eenvoudige mannen die dicht bij de bevolking stonden en goed werk hebben geleverd op gebied van geloof en onderwijs.
 
Elke gebruiker van internet kan vandaag veel ontdekken over deze verdwenen natie die zoals Andorra, Liechtenstein, San Marino, ook vandaag nog rijk en zelfstandig zou kunnen geweest zijn , maar de loop van de geschiedenis heeft het anders beslist.   La République des Escartons.