Maandag 29 maart 2010:

Hallo! Weg die Kilo!: dag 1.

Belofte maakt schuld dus beginnen we er vandaag aan. Dag één van de wegsmeltende kilo’s. Opstaan dus en naar de weegschaal om te zien waar we aan beginnen. 126 Kg wijst dat elektronisch ding aan.  We zullen het maar geloven. Dat betekend een BMI van 34.7  tot 35.  Via een link van de KUL kom ik te weten dat ik 10% zeker moet kwijt zien te spelen. Das dus minstens 13 kilogram. Volgens Special K zou 90 Kg goed zijn voor een veilige BMI van 25… dat zou betekenen dat er 36 Kilogram af moet. Gekkenwerk, dan zien ze me niet meer lopen.

Ok ik hoor het al: ga naar een diëtiste. Ik zie me niet heel de dag met plastieken potjes rondzeulen om aan mijn calorieën te denken.  Ik heb het ooit zonder gedaan (toen was ik jong en mooi, nu enkel nog mooi) en ik ga dat terug doen. Met de hulp van de mensen rond me heen, noem het publieke controle en via mijn site en Facebook. Weddingschappen mogen maar moeten niet. Streefdatum voor die 13 eraf te smijten: midden juni want dan moet ik naar de cardioloog.

Wat heb ik gegeten vandaag: een dubbele bruine boterham met een banaan, twee koppen koffie gedronken een sinaasappel gegeten en kraantjeswater gedronken. We zijn nu twee uur in de namiddag dus zijn we maar half de dag. Bewegen is ook nodig, dat heb ik dus ook gedaan deze morgen. Al moet ik toegeven dat mijn fysiek de wensen overlaat. Er is nog een hele weg af te leggen.  Maar het is kiezen of delen, te jong sterven of er nog een feestje van maken. En feesten ga ik doen. Dus u houd mij in ’t oog, ik kijk ‘s morgens naar de weegschaal en probeer gezonder te leven.

Sponsors zijn altijd welkom. Als ik vermager zijn al mijn kleren te groot…. Versache  en co mogen steeds een mailtje sturen. Modellenbureau ’s ook. Tot morgen.

Burn baby burn…

Soms, heel soms krijg ik zin om eens wild om me heen te slaan. Om ruiten in te smijten, om brand te stichten of om gewoon eens de beest uit te hangen. Ik doe dat nooit. Waarom ik dat nooit doe? Omdat ik een welopgevoed persoon ben die wil leven in een wereld en een land waar door een wetboek democratisch vastgesteld is wat mag en niet mag. Ik moet me dus gedragen volgens bepaalde normen en waarden en als ik de wet een keertje vergeet mag ik langs de kassa passeren. Niet leuk maar het hoort bij de spelregels van onze maatschappij.

Zo kreeg ik vandaag een snelheidsovertreding in de bus. Kostprijs 70 Euro. Ik ga die betalen met de glimlach want ik was inderdaad te snel aan het rijden van Hasselt naar Antwerpen. Ik stop dus niet om de dienstdoende agent een keer met een scheldtirade te trakteren en ik ruk ook niet de eventuele flitspaal uit die me het bonnetje heeft bezorgt. Ik betaal dus. Ik kreeg ook mijn eindafrekening van mijn inkomsten 2008. Ik mag, sorry ik moet betalen. Dit doe ik dus niet met de glimlach. Één: de som is veel te hoog en twee: de controleur in kwestie maakte volgens ons een fout. Dus ik mag eerst betalen, dan in beroep gaan en als ik geluk heb krijg ik volgend jaar de Euro’s die ik teveel betaalde terug.

Ik zit dus wel met een stuk frustratie. Want ik zie als ik ’s avonds met de auto rij vele collega’s automobilisten door het rode licht rijden, snelheidsreglementen overtreden en zo meer. Mocht de controle in de nachturen even groot zijn als overdag dan zouden we kunnen spreken van een eerlijke situatie. Nu kunnen enkel brave (?) medemensen de kassa spijzen, de nachtraven (moeten die niet werken?) hebben het asvaalt als hun persoonlijke jungle  en doen wat ze willen. Wie ’s nachts leeft is baas. De politie dus niet want als we die meer willen zien gaat ons dat weer eens meer belastingen kosten want nachturen zijn duurder.

Dus steek ik de lont aan op deze website, ik brand het www plat en vlieg tegen de snelheid van het licht over de breedband van mijn internetprovider. Nog een geluk dat er geen slimme minister op het idee is gekomen om flitspalen te placeren op de informatiesnelweg, je zou anders de schatkist nogal zien vollopen. Een nieuwe wet van de hand van Leterme?

DOEN Yves!