Meteen wist ik het, hem wil ik nooit meer kwijt

Is het een mooie lovestory of een bitter verhaal? In het VTM-programma 'Het mooiste meisje van de klas' viel Wendy als een blok voor haar jeugdliefde Roger. Gevolg: twee gezinnen uit elkaar gerukt. 'Maar vroeger waren er vier mensen ongelukkig. Nu nog slechts twee', zeggen Wendy en Roger.

Het begon bij de kapper. De kapper van Wendy Melotte (36) uit Zonhoven. Hij schreef haar in voor het programma Het mooiste meisje van de klas , een programma waarin familie en vroegere schoolvrienden vertellen over dat ene bijzondere meisje die in hun schooltijd veel indruk op hen maakte. Wendy was zo'n meisje. Maar wist de kapper veel dat die inschrijving zo'n verstrekkende gevolgen zou hebben. Toen Wendy tijdens het programma haar eerste schoolliefje Roger Van Briel (39) terugzag, werd ze halsoverkop verliefd. En Roger? Hij ook.

'De programmamakers hadden me gevraagd om over mijn eerste liefje te vertellen', zegt Roger. 'Toen zij veertien was en ik zestien, zijn we twee jaar samen geweest. Ik heb het toen uitgemaakt omdat ik meer bij mijn vrienden wilde zijn. Maar na zes maanden had ik daar alweer spijt van. Ik durfde niet meer naar haar teruggaan en zo zijn we elkaar uit het oog verloren', vertelt Roger. 'In die twintig jaar is ze wel altijd in mijn hoofd blijven spoken. Telkens als ik door Zonhoven reed, dacht ik aan haar. Ik heb ooit aan haar oom gevraagd hoe het met haar ging. Ze heeft een eigen zaak en baat daarnaast nog een zaak uit met haar man. Ze heeft het heel druk , zei die toen. Ja, dan wist ik dat je niet zomaar even bij haar binnenspringt.'

Wendy had net hetzelfde. 'Ik heb mijn gevoel voor Roger altijd onderdrukt. Ik was getrouwd met een andere man en Roger was een jeugdliefde. Ik wist niet meer wie hij nu was, maar ik bleef altijd aan hem denken. Ik vroeg ooit aan een vriend van Roger hoe het met hem ging. Goed, hij is getrouwd en heeft twee kindjes , zei hij. Ik weet nog dat ik dat niet zo leuk vond.' En de tijd schreed verder. Twintig jaar. De twee zochten nooit contact met elkaar. Tot het programma. 'Ik wist dat ik voor Het mooiste meisje van de klas over Wendy moest vertellen, maar niet dat ik haar zou zien', aldus Roger. Maar hij zag haar dus wel.

Hij kreeg op de opnamedag een boeket bloemen in de hand geduwd, de deur ging open en daar stond Wendy. Zijn Wendy. Roger: 'Vijftien jaar huwelijk leken in één seconde weg.' Wendy glimlacht. 'Ik trilde op mijn benen, dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. De makers vroegen ons om te dansen en toen wist ik al: ik wil hem nooit meer kwijt . Ik zei hem dat ook.' 'Ja, terwijl de microfoons aanstonden. Gelukkig hebben ze dat niet uitgezonden', grijnst Roger.

Een mooi liefdesverhaal, maar toch eentje met weerhaken. Zowel Wendy als Roger waren vijftien jaar getrouwd en ze hadden elk twee kinderen. 'Op de opnamedag had Roger zijn twee kinderen meegebracht, dus hij moest wel naar huis', vertelt Wendy. 'Ik kwam thuis en mijn man was er niet. Gelukkig. Ik heb onmiddellijk mijn mama gebeld en gezegd dat ik verliefd was. Kindje toch , zei ze. Ze kende Roger nog van vroeger hé.' Ook Roger was van zijn melk. 'Gelukkig was mijn vrouw er niet toen ik thuiskwam.'

De dagen nadien zagen Wendy en Roger elkaar in het geniep. Maakten lange wandelingen, praatten over het leven en zoenden elkaar voor het eerst op een bankje in Bokrijk. Maar het lang stilhouden, hielden ze niet vol. 'Ik wilde niet liegen. Thuis zat ik voortdurend voor me uit te staren. Ik at en sliep niet meer. Was hopeloos verliefd. Tot mijn man me vroeg wat er scheelde. Ik zei dat ik gevoelens had voor Roger. Mijn man was kwaad. Hij zei dat het een bevlieging was.' Roger knikt. 'Ook mijn vrouw zei dat ik niet alles moest opgeven voor zo'n stom programma.' Maar dat deden ze toch. Drie weken later gingen ze samenwonen. Wendy: 'Ik ben gewoon veel gelukkiger nu.


Mijn man en ik waren uit elkaar gegroeid. We praatten enkel over het werk. Mijn vader is een paar jaar geleden gestorven en ik heb borstkanker gehad. Ik wil nu volop genieten van elke dag en dat zal ik met Roger. Ik ben er ook zeker van dat mijn dochtertjes goed zullen opschieten met zijn zoontjes.' Roger knikt. 'Onze kinderen hebben elkaar nog niet gezien. Wendy's kindjes wonen hier vaak, mijn kinderen wonen nog bij mijn vrouw. In het begin moest ik vooral contact met hen opnemen. Vroeg ik of ze iets wilden doen. Maar het bleef stil aan de telefoon. Ze werden wat afgeschermd. Maar dit weekend belden ze zelf om iets te doen. Het gaat de goeie kant uit.' Met de kinderen loopt het nog niet helemaal over rozen en het tweetal kreeg nog wel meer moeilijke dagen. Zeker toen in de kranten werd verteld dat ze echtbrekers waren.

Wendy: 'Dat heeft mij enorm gekwetst. Deze liefde overkomt mij gewoon. Ik heb geprobeerd om mijn gevoelens te onderdrukken en ik wilde mijn man en kinderen geen pijn doen. Voor kinderen moeten een mama en papa altijd samen blijven. Maar ze zien nu ook dat mama minder huilt en veel gelukkiger is.' Het wordt even stil. Roger knijpt in Wendy's dij. De trieste blik maakt plaats voor verliefdheid. Roger: 'Vroeger waren er vier mensen ongelukkig. Nu zijn dat er nog twee. Ik ben ervan overtuigd dat onze partners ook weer gelukkig zullen worden als ze hun leven in handen nemen. Ons geluk is een signaal naar hen. Het leven is nog niet voorbij.' Wendy zucht. 'Weet je, mijn man wordt wel weer mijn beste vriend. Ik heb veel voor hem gevoeld, maar niet zoveel als voor Roger.

Bij Roger klopt alles. Het klinkt misschien raar, maar onze partners zouden beter bij elkaar passen dan wij bij hen.' Roger knikt. 'Ik heb in de afgelopen weken meer gepraat dan in die vijftien jaar. Wendy is sociaal, warm en knuffelt me ook elke morgen, terwijl ik vroeger gewoon uit bed sprong en mijn vrouw vaak niet zag.' Was het niet toch een beetje onkies om het programma nog te laten uitzenden? Hun ex-partners hadden zich ertegen verzet. 'Voor ons hoefde het ook niet, maar de programmamakers hadden daar nu al zoveel tijd ingestoken, dat ze het toch hebben uitgezonden. Ze hebben wel alles aangepast, zodat het minder pijnlijk werd', zegt Wendy. 'Maar wij kijken nog elke avond naar de uitzending. Vlak voor het slapengaan. Het is zo'n mooi verhaal dat we er maar geen genoeg van kunnen krijgen.' (Lotte Debrouwere)