Word redacteur
|
Online bekijken : http://gdb.skynetblogs.be/post/7170...  Je hebt mensen die in God geloven. Anderen geloven dan weer in zichzelf. En ik, GDB, geloofook. Ik geloof namelijk dat vrijdag mijn persoonlijke ongeluksdag is. Hoewel... ik moet zeggen dat mijn geloof een ferme deuk heeft gekregen. Vrijdag viel best mee want ik heb de hele dag in een deuk gelegen. Van het lachen.Natuurlijk begon de dag naar aloude gewoonte slecht. Het begon reeds vroeg: ik moest opstaan. Met opstaan is niets mis. Of toch: ik mag niet meer slapen en mijn benen moeten voortdurend stippe stappe doen (wat erg vermoeiend is). Nou, ik stond vrijdag dus op en deed wat mensen meestal doen des ochtends: wakker worden. Maar afgelopen vrijdag schoot uit de startblokken als Ben Johnson in z’n dopingperiode en voor ik het besefte was ik mijn stalen ros aan het berijden. Op de Noorderlaan... wacht eens even twee seconden. Voor wie de Noorderlaan niet kent: het is de lange, lange weg die naar mijn werk leidt. De Noorderlaan is een extreem gevaarlijke weg vol kruisjes aan de kant. Elk kruisje staat voor iemand die op een mooie dag niet meer naar het werk hoefde vanwege ineens te stijf (fietsers, bromfietsers, voetgangers, drugstrafikanten, automobilisten en vrachtwagenchauffeurs). Vrijdag had ik bijna ook zo’n kruisje gekregen. Een maffe bestuurder van een kleine kutauto reed mij bijkans omver toen ie van de parking van de carwash op de Noorderlaan wilde crossen. Een beetje was het mijn schuld: ik reed langs de verkeerde kant van de weg. Maar hey. HEY! Ben ik een zwakke weggebruiker of niet? Ik vond dat ik het recht had de bestuurder uit te schijten en ik heb zulks gedaan. Luidkeels riep ik: ‘Motherfucker! Kijk uit! Eikel!’ De bejaarde keek weg. Ik was lucht in zijn ogen. Eénmaal op het werk nam ik een douche. Daarin floreerden de beesten en dan met name insecten. Zwarte vliegjes. En één horzel. Ik mepte hen zonder één uitzondering zo dood als de mensen voor wie de kruisjes op de Noorderlaan waren opgericht. Dat zou hen leren! Mij storen als ik in mijn blootje sta en rond m’n familiejuwelen cirkelen! Op naar de werkvloer ging het. Dum die dum. Ik voelde mij ontspannen en locker en légère comme tout. Ik weet: ik formuleer het een beetje raar maar het kwam erop neer dat ik mij goed voelde. Raar voor een vrijdag dacht ik nog maar ik stond er verder niet bij stil want ik moest om 14 uur beginnen en het was al tien voor twee. Rennen, springen, weet je wel? Tien voor twee. Ik bevond mij voor de computer. Computers hebben de laatste tijd in ons bedrijf aan belangrijkheid ingewonnen. De Post staat niet stil. Nee-eee, De Post gaat mee met de moderniteiten van deze wereld. Ik had als de hond van Pavlov geleerd dat het goed is bepaalde handelingen, en steeds dezelfde, uit te voeren op een bepaald tijdstip van de dag. Dat tijdstip was thans aangebroken: ik logde in, ik stelde de dag van uitreiking in en gaf de printopdracht voor de containeretiketten. Maar! Consternatie! De printer deed raar! Hij printte... laat het mij zo stellen: mocht de printer een mens zijn en hij piste zoals hij printte: hij zou het aan z’n prostaat hebben gehad. Onmiddellijk opereren die handel, bestralen en nadien pissen door een plastic tubeke. Van tuut, tuut, tuut ging ie en telkens kwam er slechts een heel klein stuk etiket uit. Nou, dat kon ik niet over m’n kant laten gaan. Ik opende de deur van de kast, trok de printer op de uitschuifbare lade naar mij toe, opende de klep en zocht naar de aan/uit schakelaar aan de achterzijde van het toestel. Ik vond wat ik zocht. Ik riep: eureka. Ik schakelde het ding uit. Ik schakelde het apparaat terug aan. En zo blijft een mens bezig bij De Post. Voor je het goed beseft zit de dagtaak erop. Maar alla, ik neut niet. Ik vertel enkel. De printer werd terug wakker. Nu printte hij vlot. Alleen... oepsiepoepsie,wat was me dat? Uit de drukker stroomden etiketten uit de oudheid. Of nee, etiketten van Jan Hoet. Compleet van de pot gerukte etiketten (zie foto) waar geen mens wijzer van werd. De etiketten stonden vol karakters: cijfers, letters... Het etiket stond zo vol als een vol brik tot de nok gevuld met volle melk. Wat een manke vergelijking. Opnieuw schakelde ik de printer uit. Ik wachtte een tits langer, schakelde hem weer aan, gaf de printopdracht opnieuw en tara: daar kwamen de juiste etiketten uit de printer. Wat een saai verhaal, GDB. Jullie hebben gelijk: De Post is saai. Maar aanhoor mijn verhaal. Het wordt beter. Ik besloot namelijk de fout afgedrukte etiketten op te steken voor de correct afgedrukte etiketten. Daarnaast hing ik een etiket waarop ik schreef: zoek de 7 verschillen. Ha ha, grapje van GDB (practical joke). Maar GDB, gij eikel, wat weten wij nou waarvoor die etiketten dienen!!!??? Ok, de etiketten dienen om op containers te steken en geven aan waar die heen moet. Bij voorbeeld: stel dat je een container hebt voor Brussel. Je steekt vervolgens een etiket voor Brussel op de container en hopakee: de container vertrekt naar Luxemburg. Grapje. Nee, hij vertrekt naar Brussel (jullie hadden het goed geraden). Ja, ok, je hoeft geen kernfysica gestudeerd te hebben om voor De Post te werken... En toen. Ha. Haha. Toen. Ha. Nee, ik kan het bijna niet vertellen zonder opnieuw in bulderen los te barsten, zo grappig is het. Toen kwam de Great Gatsbee eraan. Je weet wel, van de film -tig jaren geleden. Het is een klassieker. Een must see. Nee, ik heb de prent nooit gezien, ik werk bij De Post en doe niet aan cultuur. Ok, de Great Gatsbee kwam eraan en ik zei: ‘Heb je al de nieuwe anti-diefstal etiketten gezien?’ En hij ermee weg. Hij was ermee weg! Niet. Te. Geloven. Hij fulmineerde: ‘Verdomme, wat schuiven ze nou weer in onze nek?’ Harde woorden met -zak vielen en dan heb ik het niet over een Aziatische bevolkingsgroep wiens naam met -Ka begint. Nog iemand slikte het verhaal: Wacko Jacko trapte er met beide voeten in. Ook hij geloofde oprecht dat De Post nieuwe AVCS-etiketten had uitgevonden om diefstal te voorkomen. Ik werkte m’n bewering uit met een uitgestreken gelaat: ‘Je moet hen eerst scannen en slechts de scanner weet waar de container heen moet’ ‘Maar allez’ riep een verontwaardigde Jacko uit ‘nu zijn ze helemaal aan het flippen!! Het lijkt wel Chinees!’ ‘Als je goed kijkt, dan kan je hier en daar wat ontcijferen' zei ik 'kijk maar: hier staat maan/lun. Dat betekent: uitreiking op maandag/lundi.’ En zo ging het nog een tijdje door. The Great Gatsbee en Wacko Jacko hadden niets, maar dan ook niets in de gaten. Hun frank leek wel uit pluimen vervaardigd: hij wilde maar niet vallen. Jullie roepen nu massaal uit: Mo gow! Ei! Allez! Oekanda da die kwieten nikske zagen! En amaai, wat een domme kloten!
Nee, nee, beste mensen, zo moeten jullie niet over m’n collegae denken. Er pleiten verzachtende omstandigheden in hun voordeel. The Great Gatsbee werkt al voor De Post sinds de late prehistorie. En Wacko Jacko heeft een soortement van hersenbeschadiging door overmatig alcoholgebruik. Met andere woorden: m’n kameraden hebben gewoon niet veel geluk gehad in hun miserabele leven.  Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van GDB : Beste beveiliging voor draadloos internet Andere artikels: PostDe Post wil af van "lastige" brievenbussen! (Ben Willems) DiefstalRechter spreekt dief vrij "want celstraf is zinloos"! (Ben Willems) Rechtspraak totaal ontoereikend. (Don Viona) |
Home
translate :
