Home
- 
translate :
Zo, ik heb een dagje vrij gehad. De voorlaatste vrije dag in een hele tijd want er staat iets te gebeuren in Peking binnenkort. Nu nog een dagdienst en twee vroeges, dan nog een dag vrij en dan begint de waanzin. Van 9 tot en met 25 augustus werk ik continu, zonder een dag respijt. Zeventien dagen op een rij dus, maar vooral, op uren die aan horror doen denken.
De helft van die periode werk ik van 2 uur ’s nachts tot half elf ’s ochtends. De andere helft van 6 uur bij het ochtendkrieken tot half drie in de namiddag. Ik stoffeer vooral de nacht- en ochtenduitzendingen op de radio, daarmee.
Vooral die nachtdiensten baren me zorgen. Rond de middag kom ik dan thuis, maar moet ik dan direct slapen? Of wacht ik tot de vooravond om te slapen tot iets na middernacht? Zijn er ervaringsdeskundigen met een goed advies?
Brr, zo’n rooster vergt een ijzeren discipline en een Olympische conditie. Ik vrees daar een beetje voor, mezelf kennende. Ik denk dat ik eind augustus een lappenpop zal zijn. Sportjournalistiek is een glamourjob? Durf niet hé.
Ik ga drie weken tegemoet van werken, eten, slapen en niet veel meer. Ik sluit mijn sociaal en familiaal leven maar eventjes af, ik probeer mijn dochter hoe dan ook nog zoveel mogelijk te zien. Bloggen zal wellicht ook minderen, ik weet niet of ik daar nog veel jus voor zal hebben. Misschien het moment om een serie Provence-foto’s te tonen aan het publiek?
