- Galerieën - Uit het leven gegrepen

Oudste herinnering

vrijdag 23 mei 2008, door Chelone

translate : Français English Deutsch +

Een stokje van Dame Nel, een van de deftige draagsters van een douchekapje.

Geen verhaal over de wereldtentoonstelling. Die verhalen heb ik slechts van horen vertellen.

Maar deze herinnering blijft me bij.

De details hebben mijn familieleden van mij gehoord en niet omgekeerd.

Haarfijn heb ik alles altijd kunnen beschrijven, behalve dan voor de leeftijd die ik toen had. Ik was toen blijkbaar twee en speelde liefst alleen.

Prachtige zandpatatjes was ik aan het maken aan de zeelijn, tussen Zeebrugge (het saaie familiestrand bij uitstek) en Blankenberge (the place I will never want to be).

Plots zie ik in de verte een hele stoet aankomen met een dikke politieagent op kop. Daarachter mijn moeder en een stuk of twintig kinderen. Ze stappen mijn richting uit. Waarom zo snel, waarom komen ze me storen?

Mijn moeder smijt haar ergonomische blokken in het water en knuffelt me behoorlijk plat.

Zou ze haar schoenen nog hebben teruggevonden?

Ik lig kilometers lang in haar armen. Iedereen wordt naar het appartement geleid. Daar krijgt elk kind dat heeft helpen zoeken een snoepje uit onze Mackintosh snoepdoos. Je weet wel: die piepkleine snoepjes van Van Nelle met een doorschijnend papiertje eromheen. Pastelkleurig waren ze en je kon er heel lang op blijven zuigen.

Ik kreeg er geen, ik was stout geweest want volgens hen was ik verloren gelopen. Ik was me echter van geen enkel kwaad bewust.

Die dikke politieagent is mijn vriend gebleven.

Toen ik die zonneslag kreeg van de avondzon en drie dagen in coma lag (het kunnen er ook twee zijn geweest) zou ik waarschijnlijk sterven.

Heerlijk was het, dat late namiddagzonnetje. De rode transistor lag naast me. Ik moet in slaap gedommeld zijn. Toen mijn moeder me voorzichtig inwreef met after sun viel ik flauw en werd pas een paar dagen later weer wakker. De dokter zei dat ik heel veel geluk had gehad; een gevaarlijke zonneslag...

Maar toen was ik al twaalf.

Chelone
Chelone’s blog