- Emoties - Vrije tribune

Pleidooi voor eerlijke politiek: niet weer een konijn

vrijdag 16 juli 2010, door David Geens

3 reacties

translate : Français English Deutsch +

Online bekijken : http://feedproxy.google.com/~r/Davi...

Ivan De Vadder, renomeerd politiek journalist bij de VRT, zal het mij vergeven dat ik de titel van zijn recent boek gebruik voor deze blogpost. Dit komt voornamelijk omdat ik het grotendeels eens ben met zijn stelling dat de kiezer op zoek is naar eerlijkheid en geloofwaardigheid in de politiek.

De Vadder maakt onder andere de vergelijking met de stellingen van Fons Van Dijck in de “Kracht van Wit”, een ander boek dat ik een paar maand geleden met veel interesse heb gelezen en in wiens stellingen ik me kon vinden.

De N-VA heeft deze verkiezingen gewonnen omdat zij het best aan deze onderstroom gestalte kon geven. De consequente houding van de N-VA zal mijn inziens in nog veel nabeschouwingen opduiken. Je kon het trouwens ook lezen in de analyse van Servais Verheirstraeten van CD&V over hun nederlaag. Ze moesten eindelijk gewoon eens het zeggen en doen meer in overeenstemming brengen om geloofwaardiger te worden.

Het is die recht-door-zee-heid die mij zo beviel in de partij na mijn overstap. Eindelijk dacht ik te kunnen bewijzen dat politiek ook gewoon gezond boerenverstand volgde. Ik was ook niet alleen in mijn mening. Lees ook maar eens de redenen na waarom blogger Luc Van Braekel, sinds jaar en dag een kennis van me, voor de N-VA heeft gestemd.

Maar nu de overwinningsroes achter de rug is, wil ik toch even mijn mening geven over enkele teleurstellingen die ik heb opgelopen. En aan de reacties te merken, al heel wat andere N-VA-leden en -kiezers met mij.

Het begon al een jaar geleden met het eerste witte konijn: Philippe Muyters. Een minister benoemen die zich niet aan de kiezers heeft gepresenteerd, is geen unicum. Kris Peeters (CD&V) is zelfs minister-president geworden voor hij verkozen is geweest door het volk. Tot daar aan toe, dacht ik nog. Het volk verkiest de wetgevende macht en het zijn de gekozen vertegenwoordigers die het vertrouwen geven aan de uitvoerende macht.

Toch was ik teleurgesteld dat men iemand van buiten de partij nam. Volgens mij was er voldoende talent te vinden in een pak rechtlijnige politici die actief zijn bij de N-VA.

Bij de lijstvorming kwamen de teleurstellingen nogal snel op mekaar. Zo was er weer een groot wit konijn. Siegfried Bracke werd lijsttrekker voor Oost-Vlaanderen, zonder reeds in het bezit te zijn van een lidkaart en evenmin voorzien van een aanbeveling of goedkeuring van de lokale besturen. Een beetje take it or leave it. Een zwakkere voorzitter dan Bart De Wever zou zoiets er nooit doorgekregen hebben in deze partij van caractériels.

Ook de rest van de lijst had wel wat minpunten. Zo vond ik het jammer dat in West-Vlaanderen een zittende minister de lijst zou trekken, wetende dat hij niet zou gaan zetelen. Dus was het ook duidelijk dat sowieso de eerste opvolger effectief zou zetelen. En wie was dat? De woordvoerder van de minister.
De lijsten waren trouwens dik bevolkt door cabinetards. Ook dat werd door de kritische leden geslikt, de lijstvorming moest immers snel gaan door de plotse val van de regering. A la guerre comme á la guerre, zei de voorzitter. Jan Jambon vulde nog aan dat we niet heiliger dan de paus moesten zijn.

Alle, kom, tot daar aan toe. We vertelden immers “eerlijk” dat Bourgeois en Muyters niet zouden gaan zetelen. Wel lastig dat we steeds in het verleden andere partijen op zulke praktijken hadden aangesproken.
Het is ook de buitenwereld niet ontgaan. De kranten schreven deze week allemaal dat de N-VA kampioen is in het aantal schijnkandidaten. Op de 41 verkozenen sturen we immers 8 mensen die niet rechtstreeks verkozen waren van dag één naar het parlement. Beetje haaks op de partij die altijd pleitte voor eerlijke politiek en dit jaar een brochure onder de titel “geloofwaardigheid” uitgaf.

Volgende moeilijk te slikken moment: de ministers nemen ontslag om hun eed af te leggen om dan terug minister te worden. Was dat nu nodig?
Na gesprekken met de Koningsstraat ook daar weer een uitleg voor gekregen. Ergens zat er een lijn in maar dit is toch al van de politic politicienne. Het ranzige kantje van de politiek, om één van onze ministers te citeren.

En nu gisteren weer een wit konijn: Huub Broers wordt gecoöpteerd als senator. De N-VA coöpteert dus iemand in een wetgevende kamer die zich daarvoor niet eens kandidaat had gesteld. Waar zijn we mee bezig?

En dan nog Huub Broers… Hij mag het kartel dan altijd goed gezind zijn geweest, bij het uiteenvallen ervan is hij toch maar mooi bij CD&V gebleven. Op dat beruchte congres waar ik mijn klep heb opengetrokken, heb ik hem niet gehoord.
Ook vorig jaar gaf hij kritiek op CD&V, maar zijn partij in de steek laten, deed hij niet. Ik schreef er nog over onder “Te laat Broers, veel te laat”.

Maar nu krijgt hij een mooi postje aangeboden en komt hij wel overgelopen. Zegt al veel over zijn motivatie.

Winnende partijen trekken altijd een pak losers aan. Als arrondissementeel secretaris zie ik in eigen regio de laatste weken constant een stroom aan meldingen binnenkomen van lokale beroemdheden die “eens willen praten”. Al bij de lijstvorming kwamen ze uit alle hoeken en gaten gekropen en het is er niet beter op geworden. In Nevele gaan nu zelfs twee, eigenlijk zelfs drie groepen vechten over wie de echte N-VA is. In De Pinte komen zelfs mensen naar ons toe die ooit de partij de rug hebben toegekeerd toen het slecht ging.

Als dit zo doorgaat, dan zijn de caractériels binnenkort in de minderheid bij de N-VA. Waar de rechtlijnigheid en de geloofwaardigheid van de partij dan blijft, is mij nog een raadsel.

Ik ben er van overtuigd dat als het zondag opnieuw verkiezingen moesten zijn, we minder dan 20% zouden scoren. Ik voel in de straat dat het begrip voor de N-VA wegsmelt als sneeuw voor de zon.

Dit is in ieder geval niet de stijl van politiek waar ik voor gekozen heb. Als ik het met één ding moeilijk had bij de CD&V, was het de invloed van de standen, die zwaarder doorwoog dan verdienste.
Bij de N-VA lijken nu ook standen te ontstaan: de groep rond Bart De Wever bestaande uit studiegenoten en Antwerpse vertrouwelingen (ga maar eens na hoeveel van het partijbestuur uit dezelfde studiejaren komen en hoeveel allemaal uit het Antwerps wingewest) enerzijds en de stand van interessante figuren buiten de partij.

Ik vraag me af hoe lang de basis van rechtlijnige militanten dat nog gaat pikken. Ik ben het er alleszins niet mee eens en ik zal dus zeer kritisch toekijken wat er gebeurt. En dat zal ik in alle rust doen, want mijn teleurstelling is van die aard dat ik mezelf een politiek sabbatjaar toeken in de hoop dat sommige geesten terug tot rust komen en de oude rechtgeaardheid van de partij terug komt bovendrijven.

Voor wie deze kritiek niet in dank afneemt: ik blijf aan eerlijke politiek doen. Ik zal altijd conseauent mijn gedacht zeggen en kritisch zijn. Niet alleen tegenover politieke tegenstanders, maar ook tegenover de eigen partij, als dat nodig is.

Politiek is de kunst van het mogelijke maar het moet volgens mij mogelijk zijn om dat op een eerlijke en geloofwaardige manier te doen, net zoals Ivan De Vadder daartoe oproept.

Want het laatste wat ik wil, is dat er myxomatose uitbreekt bij de N-VA met al die konijnen.

David Geens
De kunst van het mogelijke

translate : Français English Deutsch +

De laatste reacties

Konijnen zijn nog zo erg niet !
door JP. Aron (IP:xxx.x2.193.185) - 17 juli 2010 00:31

de reactie tonen

Bespeur ik daar een zekere jaloezie ? De jaloezie van diegene die op zijn anciëniteit gerekend had voor zijn promotie ? Ik denk dat De Wever mensen zoals Muyters en Bracke binnenhaalt omdat die dringend nodig zijn in een partij die nagenoeg alleen uit gefrustreerde oud-Volksuniers bestaat à la Bourgeois, en dat je nu éénmaal met ancienniteit alleen en frustratie niet veel kunt aanvangen.

Ja, iedereen probeert zijn graantje mee te pikken. Zo ging dat altijd al in de natuur wanneer een levend organisme tot bloei komt. Succes trekt parasieten aan. In mensenrijk werden koningen altijd al overspoeld door intrigerende welbespraakte gelukszoekers die zich laten belonen voor het belangenloze werk van mensen met idealen. Waarom zou het anders zijn in een tijdperk waar partijen geen idealen meer verdedigen, maar na een zorgvuldige marktstudie een product op de markt brengen dat ze vervolgens aanpassen aan de modegrillen van de klant en desnoods opdringen aan de hand van waspoederslogans en andere Unilever-trukken. Partijen zijn short-term denkende commerciële organisaties geworden. Het maakt niet uit wie ze aanwerven, als het maar klanten oplevert. Een job is een job.

Al bij al zou ik denken dat Bart De Wever, die ik dus effectief niet verdenk van met de NVA een commerciële organisatie opgezet te hebben, totnogtoe nog zo geen slechte keuzes maakt op gebied van personeelsbestand. Bracke zal wel nooit een slaafse dienaar zijn van de partij, maar hij doet het naar alle waarschijnlijkheid niet voor het geld of het BV-schap. Voor hem zal het eerder een soort persoonlijke sportieve uitdaging zijn. Het mooie bij sportmannen die het niet doen voor het geld, is dat ze ermee ophouden wanneer ze in de competitie hun zelfrespect dreigen te verliezen. Een dergelijke evaluatie/beslissing zie ik ene Bourgeois nog niet direct maken/nemen !

Dit bericht beantwoorden Een misbruik aanduiden

Opbouwende commentaar ? ja 0 nee
Pleidooi voor eerlijke politiek: niet weer een konijn
door David Geens (IP:xxx.x46.68.68) - 17 juli 2010 15:49

de reactie tonen

Jaloezie omwille van anciënniteit: zeker niet, want ik zit zelf nog niet lang bij de N-VA.

Ik heb altijd al een probleem gehad met het feit dat een partij soms te weinig investeert in de eigen kweekbodem. Het is zoals in de voetbal: liever duur betaalde transfers dan op lange termijn werken en investeren in eigen jeugd.

De politiek klaagt over een gebrek aan goed politiek personeel, maar qua HR is het de meest rommelige business die ik ken. Ik heb nog politiek meegemaakt voor de eeuwwisseling: toen werd je nog gepokt en gemazeld in je eigen bestuur en in je gemeenteraad, waarna je naar een hoger bestuur werd afgevaardigd en zo kwam talent tot zijn ontwikkeling en was er doorstroming.

Nu zijn BV’s, witte konijnen, gekochte overlopers en zo veel beter in de markt liggend.

En ik heb niks tegen verruiming of overlopers: in strikte zin heb ik dezelfde beweging gemaakt als Broers.
Het verschil? Toen ze mij vroegen "en wat wil je" heb ik gezegd "niks, ik betaal zelfs voor mijn lidkaart en ik word gewoon lid en zal me inzetten zoals ik dat al jaren doe".

Volgens mij de enige correcte manier: werken als militant en zo opklimmen. Maar dat is blijkbaar niet meer van deze tijd.

Hoe oprecht de keuze van Broers ook is, en ik kan getuigen uit mijn CD&V tijd dat hij wel degelijk zeer vlaamsgezind is, je kan nu nooit meer de indruk uitwissen dat hij gekocht is.

Dit bericht beantwoorden Een misbruik aanduiden

Opbouwende commentaar ? ja 0 nee
- Niet akkoord. Liever witte konijnen dan welopgeleide grijze muizen
  door JP. Aron (IP:xxx.x2.193.185) - 19 juli 2010 04:13
  
  de reactie tonen
  
  De bedoeling van een partij zou moeten zijn van haar visie zo volledig en zo vlug mogelijk te realiseren, en wanneer het zover is zou ze zich moeten ontbinden opdat leden/sympathisanten/kiezers in alle vrijheid (ttz zonder uitgemaakt te worden voor verraders door partijbonzen die één of ander programma-mix samengesteld hebben in de hoop hun partij/job te bestendigen) kunnen nadenken over nieuwe onderwerpen en er zich voor inzetten. Om haar visie zo volledig/vlug te realiseren zijn de beste mensen uiteraard welkom, ook al hadden ze tot de dag voordien beters te doen. Partijen moeten geen mensen opleiden. Ik huiver van de term ’politiek personeel’. Het doet mij denken aan Cambodiaanse heropvoedingskampen. Een partij is geen school. Tegen dat de opleiding gedaan is zou in een goed draaiende democratie normaal gezien de job al opgedoekt moeten zijn. Partijen moeten mensen overtuigen en samenbrengen.
  
  Uiteraard is het triestig dat een partij talenten die ze in huis heeft niet gebruikt. Maar ook dat is niets nieuws in het mensenrijk. Nul n’est profète en son pays. Eerst moet onder elke steen in de sahara gekeken worden of daar toevallig geen nieuwe Metternich of Che zit. Er mag niet gezegd worden dat er onvoldoende inspanning geleverd zijn. Zelfs de grootste multinationals met de vetst betaalde HR-specialisten doen dom wanneer ze naar de beste man zoeken voor een nieuwe functie.
  
  Het is natuurlijk triestig indien de situatie zo ver gevorderd is dat niemand zich nog kan voorstellen dat iemand die iets kan/heeft zich per definitie enkel inzet voor de centen, en dat alleen de zogenaamde ’gewone man’ belangenloos en eerlijk kan zijn. Ik zou voorstellen dat men teruggaat naar de principes die algemeen aanvaard werden toen onze democratiën uit de grond gestampt werden. Iemand die toen opkwam bij verkiezingen moest het vooral hebben van de naambekendheid die hij verworven had buiten de politiek. Het zijn mensen die al iets verwezenlijkt hadden in het leven die toen naar uw stem vroegen. Ik erger mij persoonlijk mateloos aan die jonge welweters die nog maar net van de schoolbanken zijn, nog nooit iets verwezenlijkt hebben behalve wat gemouwveeg, en dan de pretentie hebben van mij te ’leiden’. Politiekers van toen deden het niet voor het geld, maar voor de eer en het respect waar heel hun familie nog jaren, nadien kon van genieten. Oneerlijke praktijken op nahouden betekende dat je het risico liep dat je kinderen en kleinkinderen beschaamd zouden zijn van hun vader.
  
  Dit bericht beantwoorden Een misbruik aanduiden
  
  Opbouwende commentaar ? ja 0 nee