- Samenleven - Ik beweeg, dus ik ben

Sella Ronda Skimarathon

dinsdag 23 maart 2010, door Robert Piot

translate : Français English Deutsch +

Online bekijken : http://www.expe.be/?p=517

Vrijdag 5 maart, Canazei (Dolomieten, Italië). Om 17h43 stonden Anouk en ik klaar in de startzone van de Sella Ronda Skimarathon 2010 en waarschijnlijk de enige Belgen onder de 318 startende teams en zéér waarschijnlijk het eerste Belgische mixed team dat aan de start stond van deze wedstrijd.
We stonden midden in het dorp en voor de gelegenheid werd in de straten een sneeuwtapijt aangelegd, zodat we om 18h00 konden starten tussen de juichende Italianen. Eenmaal de smalle straatjes door begonnen we aan de eerste van 4 beklimmingen. Er moesten die avond 2800 positieve en evenveel negatieve hoogtemeters, over 4 passen en een afstand van 42km afgelegd worden. Anouk haar langste wedstrijd bedroeg 1300 positieve hoogtemeters.
Anouk moest dus vooral een tempo vinden dat ze de drie volgende beklimmingen ook nog kon volhouden, niet gemakkelijk als je nog niet zoveel wedstrijdervaring in deze discipline hebt. Voor haar was het een geruststelling dat ze deze wedstrijd met mij kon doen. In een teamwedstrijd komt het er immers op aan elkaar zoveel mogelijk te helpen.

Hoe meer we klommen, hoe kouder het werd en hoe sterker de wind. Op de eerste pas, Passo Sella t.h.v. Rifugio Salei, vloog de sneeuw alle kanten uit en bedroeg de temperatuur -22°C. Anouk had het heel koud en in de wisselzone moesten we tijd maken om een jas en kap aan te trekken. Anders zouden we nog meer afkoelen tijdens de afdaling. Ondertussen was het al volledig donker.
De eerste afdaling verliep moeizaam. Anouk kon haar trillende benen niet onder controle houden. Eenmaal in de wisselzone, in het centrum van Selva Gardena, hoorden we dat we nog maar 3 minuten voor de eerste tijdslimiet waren… en er waren nog een hoop teams achter ons.

Bij de start van de 2e beklimming, naar Passo Gardena t.h.v. Dantercépies, voelde Anouk haar heel misselijk van de koude en was het moeilijk om een goed tempo te vinden, maar gelukkig ging dat naarmate de beklimming vorderde steeds beter en vonden we een goed tempo. De 2e afdaling, naar het centrum van Corvara met op het einde enkele langere skating-passages, ging veel vlotter en we moesten ons geen zorgen meer maken over de volgende tijdslimieten.

Tijdens de 3e beklimming, naar Bec de Roces, moesten er heel wat kilometers afgelegd worden en was er een lang relatief plat deel. Hier hielden we er een vlot tempo op na en staken we verschillende (mannen)teams voorbij, die ons niet meer inhaalden.
Hetzelfde scenario deed zich voor tijdens de 4e beklimming, naar Passo Pordoi t.h.v. Col di Lana, en met een goed gevoel stortten we ons in de 4e afdaling en kwamen we na 05:08:45 terug in het centrum van Canazei aan. De tijdslimiet voor de hele wedstrijd bedroeg 06:15, dus daar zaten we mooi onder.
Uiteindelijk hadden 36 teams opgegeven en eindigden we op een 216e plaats tussen de mannenteams, gezien er geen aparte rangschikking bestond voor de mixed teams.

Beiden waren we blij, Anouk omdat ze haar doel (Sella Ronda Skimarathon finishen) volbracht had en ik omdat ik Anouk hierin kon bijstaan.