Word redacteur
|
De kleine handdoekjes die ik netjes op de vensterbank had gelegd, lagen verspreid over de vloer. De W.C bleacher en de spuitbus voor verdoezeling van kwalijke geurtjes stonden op de grond. De bril lag op zijn gat. Het kleine lavabootje stond een beetje scheef. Ik wist meteen dat zich binnen die vier nauwe muurtjes van mijn kleinste kamertje hartverscheurende taferelen moeten hebben afgespeeld. Ik maakte een reconstructie van de laatste redding. Het eerste wanhopige gebonk drong niet tot me door toen ik me in de keuken een ginneke uitschonk. Ik dacht dat een van de bloggers met wat meer aandrang om een nieuwe fles wijn gebood . Bij het tweede, wat hardere gebonk, ergerde ik me al een beetje; wie had daar zo weinig geduld? Plots hoorde ik wanhopig hulpgeroep en stormde naar de plaats waar die smeekbede vandaan kwam en redde haar uit de nood. De huisvrouw, met de deurklink in haar rechterhand, was zo blij dat ik haar bevrijdde uit haar netelige positie. Ik was in de veronderstelling dat zij ermee heeft kunnen lachen. Zij, de vorige of latere behoeftige, moet nog veel meer angsten hebben doorstaan. Zij of hij is vol vrees tekeer gegaan; heeft de schoonmaakproducten voor allerhande van de vensterbank verwijderd, is daarna op de bril gaan staan en vervolgens op het kleine lavabootje. En hij of zij heeft daarna het raam geopend in de hoop op een definitieve vlucht. Die vlucht kon niet anders dan mislukken. Het W.C.- raampje was immers veel te smal voor de achterkant van iedere aanwezige genodigde. Aan degene die deze benauwdheid heeft moeten ervaren, bied ik mijn oprechte verontschuldigingen aan. Ik zal de deurknop prompt laten herstellen. Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Chelone : Eerst water, de rest komt later Andere artikels: LevenZondag 25 juli 2010: (Luc F.M. Jacquemyn) Stel dat tijdreizen mogelijk was… (Herman Boel) VerhaalMuzikaal Broodje Aap Verhaal: Spookrijders! (Patrick Bernauw) |