Verkeerd geparkeerd.

Op bladzijde 13 van diezelfde Krant van West-Vlaanderen schreef Mieke ook nog een zogenaamd commentaarstuk, getiteld 'Slenteren naar de Paasfoor', dat aan dezelfde problematiek van parkeren in het stadscentrum van Kortrijk is gewijd. Commentaarstukken zijn schrijfsels waarin de redacteur van dienst zijn of haar mening over iets uit de actualiteit uiteenzet. Vaak zijn dat controversiële stukjes en het schrijven ervan vergt van de opsteller een hoge mate van onafhankelijkheid en zin voor kritiek. En daar knelt het schoentje bij die regionale journalisten: zij zijn voor hun nieuwsgaring met handen en voeten aan plaatselijke mandatarissen gebonden en enige zin voor kritiek is hen volkomen vreemd. Commentaarstukken van regionale journalisten zijn dan ook zelden of nooit 'blikopeners'. Dat is in de Krant van West-Vlaanderen niet anders. Na wat inleidend geneuzel over (weeral) de hogere prijs van parkeren in andere steden, het sms-parkeren, het eerste uur gratis parkeren op de centrumparkings, het kwartiertje gratis parkeren in de straten van Kortrijk en andere promotionele peptalk, komt ons Mieke tot de gedurfde conclusie dat 'het parkeerbeleid van Kortrijk wat dubbel lijkt'. Ze verklaart zich nader: ze willen de wagens uit het centrum weghouden, maar bieden goedkope parkeermogelijkheden in het centrum aan. Mieke is een braaf kind maar een beetje naïef. Daarom ook schrijft ze commentaarstukjes in een regionale krant. Zoveel goedgelovigheid bij tweedegraadsklassertjes is natuurlijk heel mooi, vertederend bijna, maar van journalisten verwacht ik toch iets meer. Zelfs van regionale kroniekschrijvers. Waar haalt Mieke eigenlijk die stelling dat ze in Kortrijk (of elders) wagens uit het centrum willen weghouden?!? Wie heeft haar dat ooit wijsgemaakt?!? En waarom neemt zij dat allemaal zo zonder slag of stoot aan?!? Mieke stelt een vraag maar geeft geen antwoorden. Daarom ook schrijft Mieke commentaarstukjes in een regionale krant.

Voor alle duidelijkheid en voor Mieke: het parkeerbeleid in Kortrijk (en andere steden) heeft niets, maar dan ook niets, met het mobiliteitsbeleid te maken. Het enige doel dat men met het parkeerbeleid nastreeft is zoveel mogelijk geld binnenrijven. Maar Mieke weigert halsstarrig die voor de hand liggende waarheid onder ogen te zien. Het is nochtans eenvoudig. Mieke geeft het trouwens zelf ook aan, maar ze ziet het niet. Of wil het niet zien. Het dringt blijkbaar niet tot haar door dat het op zich weinig uitmaakt hoeveel parkeergeld men vraagt. In een aantal andere steden is het nog duurder dan in Kortrijk om te parkeren, maar Mieke vraagt zich, vreemd genoeg, niet af wat het resultaat daarvan is. Het resultaat is in ieder geval niet dat men in die andere steden minder (parkingzoekend of ander) verkeer genereert. De enig mogelijke conclusie die men hieruit kan trekken is dan ook dat een hogere prijs niet resulteert in minder verkeer. Om de simpele reden dat het parkeerbeleid niet bedoeld is om de mobiliteitschaos op te lossen. Parkeergelden zijn niets anders dan extra inkomsten voor de stad. Punt. Met parkeergelden is het een beetje als met roken: de overheid zegt wel dat ze er tegen is maar anderzijds levert het ook een pak centen op. En dus worden de taksen op roken met mondjesmaat verhoogd en wordt rokers het leven een beetje bij beetje het leven zuurder gemaakt maar echt ingrijpende maatregelen neemt men niet. Datzelfde geldt trouwens ook voor het rijden met de wagen. En met het parkeren in de binnenstad. Als het de stad echt menens was om minder auto's in het stadscentrum toe te laten dan vertienvoudigde (minstens!) men ineens de prijs voor parkeren in het centrum, maar bood het tegelijkertijd ook goede alternatieven aan. Dat de stad Kortrijk (of de meeste andere steden) zoiets niet doet bewijst enkel dat het hen in werkelijkheid om de centen te doen is en dat men lak heeft aan een echt mobiliteitsbeleid. Dát is wat Mieke in haar commentaarstukje had kunnen schrijven.