Vermogensbelasting is contraproductief en vernietigt welvaart.

Welvaartsvernietigend

Een bijkomende vermogensbelasting zou niet alleen niets opbrengen, ze zal ook welvaart vernietigen en werkloosheid creëren. Dit is niet zo moeilijk om begrijpen. De spaargelden van de vermogende burgers zijn massaal geïnvesteerd in de bedrijven en vormen op die manier de kapitaalstructuur van onze economie, zonder dewelke er geen werkgelegenheid en welvaart kan worden voortgebracht. Zonder vermogens zouden er gewoonweg geen ondernemingen bestaan. Als politici bovenop de reeds zware belastingen op onroerend goed, nog een bijkomende meerwaardebelasting gaan heffen op het totale vermogen, of op de meerwaarde ervan, dan betekent dit een aantasting van de investeringen en van de kapitaalstructuur van onze economie.  Dit is wellicht nog nadeliger  dan de belasting op arbeid. De spaargelden of anders uitgedrukt de vermogens van de burgers zijn via de investeringen de zuurstof die onze economie in stand houdt en doet groeien.

Het is een van de grote verdiensten geweest van nobelprijswinnaar Friedrich von Hayek (nobelprijs economie 1974) er de nadruk op te leggen, dat spaargeld de onmisbare bron is van onze welvaart, waarbij hij tevens de gelijkheid beklemtoonde tussen sparen en investeren. Een méérwaardebelasting zal diegenen straffen, die via hun opgebouwd vermogen zorgen voor de groei van de economie. Zulke belasting zal het meest dynamische deel van onze bevolking treffen en een rem zetten op hun bereidheid tot verder investeren, wat meebrengt dat welvaart en werkgelegenheid worden afgeremd. Het is in deze crisisperiode zeker niet het ogenblik om investeerders en bedrijfsleiders te ontmoedigen en te straffen voor het nemen van risiko, al dan nietsucces na jaren woegen. Dit zou het beste middel zijn om hen naar het buitenland te verjagen. Neen, wij moeten er nu alles aan doen om de bedrijven en de investeerders in eigen land te houden. Men mag trouwens niet vergeten, dat spaargeld afkomstig is uit inkomen verworven door arbeid, en daar reeds is belast als inkomstenbelasting. Ook zou men moeten beseffen, dat investeringen in bedrijven nu reeds tweemaal worden belast : een eerste maal door een belasting op de winst van het bedrijf en een tweede maal, op het deel van de winst dat uitgekeerd wordt als dividend (25 %)

Tenslotte is er nog het aspect rechtvaardigheid. Indien een zelfstandige op pensioenleeftijd een vergelijkbaar inkomen wil bekomen als een staatsambtenaar op pensioen,  moet hij een vermogen opbouwen van circa € 750.000, bij een gangbaar netto rendement op spaargeld van 3 %. Aangezien de rente op spaargeld thans lager ligt dan 3 % zal de vermogensopbouw zelfs € 1.000.000 moeten bedragen, wil de zelfstandige op pensioen dezelfde levensstandaard bereiken als een overheidsambtenaar. De zelfstandigen die dit willen verwezenlijken, zullen daarvoor ongetwijfeld enorm moeten presteren, waarbij een werkweek van 60 uur niet de uitzondering, maar eerder de regel is.  Zulke harde werkers voor die prestatie nog eens extra bestraffen, lijkt allerminst rechtvaardig.

Verspilling

Het is natuurlijk een dringende en dwingende noodzaak om de belasting op arbeid te verminderen, zelfs zeer aanzienlijk. De bedoeling van de socialistische politici is dan ook prima, alleen de wijze waarop zij dit willen verwezenlijken is contraproduktief. Het is duidelijk, dat de oplossing voor het vraagstuk moet gezocht worden, niet aan de inkomstenzijde, maar aan deuitgavenzijde van de overheidsfinanciën.  Volgens een studie van de Europese Centrale Bank (ECB) uit 2003, wordt circa de helft van het belastinggeld door onze overheid verspild, wegens een inefficiënte werking van die gepolitiseerde overheid. Om hieraan te verhelpen zijn dringend structurele maatregelen nodig, zoals o.m. de afslanking van ons overheidsapparaat en naar onze overtuiging  ook fiscale autonomie voor de deelgebieden. Aanzienlijke besparingen zijn o.i. alleen mogelijk, indien diegene die het geld uitgeeft, hiervoor ook verantwoording verschuldigd is bij zijn kiezers. Laat ons hier eens ernstig werk van maken, inplaats van populistische maar wereldvreemde voorstellen als een vermogensbelasting te lanceren.

Willy De Wit

Medewerker bij de onafhankelijke economische denktank WorkForAll (www.WorkForAll.org)