Weer een groepswerkstuk, deze keer van
een combinatie van Rotterdamse Digikring-leden van de
Digi-Woortblintkring (die niet allemaal woordblind zijn, maar wel laaggeletterd), de Digikring Lotgenoten Afasie en een aantal verzamelaars uit allerlei andere Digi leeskringen...
Tussendoor
opmerkingen, waar mensen die bij bibliotheken bezig zijn met de 4You en
Makkelijk lezenpleinen, over na zouden kunnen denken...
Een prachtig verslag, waar ik weinig aan toe te voegen heb omdat Herman alle verhalen samenvoegde tot een prima leesbaar geheel. Bedankt daarvoor!
Taalvauten?
Aan
de vraag om input te geven voor je weblog, voldoen wij graag. Het wordt
een groepswerkstuk, want bij ons cluppie hebben de meesten moeite om
goed en zonder taalvauten op papier te formuleren. Herman schrijft onze mondelinge verhalen op. Bedankt daar alvast voor Herman!
Zin in een verzameluitje?
De
leukste bijeenkomst, waar wij het nu maanden later, nog steeds over
hebben staat ons nog helder voor de geest. Bij de profielen kun je
invullen wat je verzamelt. Handig
als andere leden willen ruilen, hun verzameling afdanken of als de
Digikids weer een zolder opruimen en daarbij oude spullen aantreffen.
Alle
verzamelaars ontvingen via de MSN, SMS of mail een berichtje: "Zin in
een verzameluitje? Kosten vanaf 20 euro voor een hele dag plezier!"
Dat bedrag kan bruin wel trekken en in mijn geval waren dat twee
bruintjes, want mijn vrouw is gelukkig ook aangestoken door het
verzamelvirus. Na de aanmelding kwam
de vraag om een stukje van 100 woorden te posten met antwoord op één
van de volgende vragen: Schrijf iets over het mooiste stuk in je
verzameling of Welk stuk mis je in je verzameling en waarom is dat zo mooi? of
Waarom verzamel je en waarom nu net dat? En ook de oproep om, als je
dat wilt en je de voorwaarden had gelezen, een stuk uit je verzameling
mee te nemen op die dag om te laten zien met wat tips over formaat,
gewicht en risico. Na het laten zien konden de spullen in de bieb in
een afgesloten kast, waar wij ze ’s avonds weer op konden halen.
Beeldjes van lezende dieren...
De
stukjes waren hartstikke leuk om te lezen. Dat mensen postzegels,
sigarenbandjes of boeken verzamelen, dat is bekend. Maar beeldjes van
lezende dieren (Rita ja),
schaakstukken, eierdopjes en vingerhoedjes, dat is wel bijzonder. Het
programma voor de dag vermeldde praktische kleding, wandelschoenen,
paraplu. Rugzakje handig,
rolstoelers welkom, maar begeleiding zelf via de mailinglijst regelen.
Verzamelplaats bieb aan de Blaak op een tijdstip dat ik mij normaliter
nog een omdraai in mijn warme bedje...
Een doordeweekse dag en geen vakantie, dus deze keer geen kinderen en kleinkinderen mee. Die verzamelen trouwens op een andere
manier en telkens wat anders. Van Smurfen tot nu weer Anubis knikkers
en Efteling poppetjes en als de ene actie voorbij is, verdwijnen de fel
verzamelde spullen van de
vorige actie vaak meteen in de kast... Voor mij betekent dat elke keer
een nieuwe supermarkt en als je moeite hebt met lezen is het een heel
gedoe om weer te
ontdekken welke producten betaalbaar zijn, je helpen aan een smurf of
knikker en ervoor zorgen dat jezelf nog wat knikkers oftewel euri
overhoudt.
Johan kan nu straatnamen in zijn TomTom invoeren...
Tussendoor
maar effe uitleggen waarom wij moeite met schrijven hebben. Mijn vrouw
en ik zijn ex-kermisgasten. Toendertijd waren er geen meereizende kermisscholen
en moest je naar de school in de buurt. Maar onze wagens stonden vaak
ver van een school vandaan. Als pa en ma ’s avonds laat klaar waren met
opruimen, was de
schooltijd ’s morgens een paar uur te vroeg en kwam het er die dag niet
van. Kermiskinderen waren ook niet altijd welkom op school. Als je wel naar
school ging, moest je maar achterin gaan zitten en aansluiting vinden
waarmee ze bezig waren. Bij ons groepje zitten ook achterblijvers op
school. Vaak lieten ze je dan maar zitten en als je niet meer
leerplichtig was, was er altijd wel een baas, waar je zonder dat
je hoefde te lezen of rekenen geld kon verdienen. Dat is nu wel anders,
maar toen vrij normaal. Johan uit ons cluppie heeft twee eigen zaken,
maar kan nog steeds met
moeite lezen. Als je personeel hebt maakt dat ook niet uit, dan doen
zij dat wel voor je. Verder zitten er twee mensen met afasie bij, die
konden vroeger veel, maar
dat lukt nu niet meer door die aandoening. Afijn, we hebben veel
plezier met elkaar en met de biebcomputers. Daarop staan tegenwoordig
best wel aardige
programma’s, waar wij wat van leren. Johan kan nu straatnamen in zijn
TomTom invoeren en dat is best handig als je ergens wilt komen! Zelf
kan ik een verjaardagskaart
naar mijn kleinkinderen schrijven en een boodschappenlijstje maken.
Meer heb ik eigenlijk niet nodig maar het oefenen met de groep is best
leuk, leuker als zo’n
cursus waar je van alles bij moet, waarbij ze vaak niet snappen dat dat
gewoon te lastig is. Of dat je gewoon het nut er niet van ziet, dat je
alles al hebt geregeld met de buuf, met het wijkcentrum, met je kleinzoon...
Verzameling onder de planken in de vloer... en ruilen met Polen in de straat.
Terug
naar het verslag van ons uitje. We begonnen in de personeelskantine,
waar niemand te zien was behalve een slapende schoonmaakster, die ons
verwonderd aankeek en
weer verder sliep. Ons budget werd meteen al aangesproken met een
duppie voor de koffie, als het de hele dag zo zou gaan, hielden we vast
nog over...Onder het
genot van een lekker bakkie werden de meegebrachte zaken vertoond. Het
leukste waren de verhalen erbij. Van hoe de verzameling in de oorlog bewaard
werd onder de vloer, hoe iemand speciaal een vakantie hield in
Friesland omdat daar een verzamelaar woonde. Verder het contact met de
Polen en Roemenen in de
straat, die best een oude tv willen ruilen tegen postzegels of oude
munten uit hun land, die ze graag voor je meenemen op hun volgende
trippie naar huis.
Boeken, zoeken naar boeken in alle bieb-hoeken...
Op
de tafel lagen verder prachtige platenboeken over verzamelen. Al
verzamel je dat niet, de boeken met platen over Dinky Toys, oud
speelgoed en bakelieten voorwerpen
brachten tal van herinneringen naar boven. Ik wist wel dat bij de 623
op de vijfde etage boeken over verzamelen stonden, vooral de dure postzegelcatalogi
daar, koop je meestal zelf niet allemaal en zijn handig om in de bieb
te bekijken. Maar dat op de vierde weer wat staat over kunst en op een
andere etage weer wat, dat maakt het voor de meesten van ons lastig. Op
de filialen is vaak te weinig en in
de grote bieb loop je verloren. Als je moeite hebt met lezen helemaal,
want meelopen naar de kast is er tegenwoordig niet bij.
We krijgen van Rita een lijstje met nummers en een tekening van de etages erbij. Handig! De scan ervan komt in de verzamelwiki.
Kunst
op de 4de 700.5, Antiek 772.1, Aardewerk 775, Lp’s 785.7. Adressen van
musea 037 op de 5de etage, technische zaken uit musea 508 ook op de
5de. Verder zijn er veel oude boeken, die je aan de balie moet vragen.
Rita’s tip is dat je het beste kunt beginnen met je vraag aan de balie
op de eerste etage. Daar zit bijna
altijd iemand en zij helpen je graag op weg. Gewoon de oude truc, dat
je je leesbril niet bij je hebt.... Beslist de moeite waard als je het
mij vraagt, alleen al voor de platen.
Een kennis bij de NS...
De
twee wheelers vertrekken met hun begeleiders alvast naar het station.
10 minuten later gaat ons ploegje. Het lijkt net op een schoolreisje en
het personeel, dat nu zo
langzamerhand binnen komt druppelen kijkt verwonderd naar ons groepje.
De kaartautomaten van de NS zijn onze volgende uitdaging. We hebben nog
even tijd, onze trein
gaat net na negen uur i.v.m. de korting. Een enkele reis naar Dordrecht
Stadspolders en terug van Stadspolders naar Dordrecht Centrum. Lastige kaartjes....
OK, we weten waar we naartoe gaan, maar wat is Stadspolders? Rita heeft
een stapel kaartjes waardoor we in de eerste klas mogen zitten, een
kennis bij de NS....In
ieder geval zo gegarandeerde zitplaatsen en bij elkaar. Er wordt een
stadsplattegrond van Dordrecht uitgedeeld en een boekje over Museum van
Gijn.
Dat museum lijkt zo te zien aan de
fraaie afbeeldingen erg leuk, maar waarom moeten die boekjes altijd met
zulke moeilijke woorden? Samen komen we er wel uit. We stappen uit in
Dordrecht centrum, Stadspolders komt later aan de beurt... De groep
wordt nog groter, met de Dordtenaren, en Ambachters erbij, die velen
van ons alleen maar via
internet kenden, maar splitst zich meteen weer. Een groep gaat lopen
door de prachtige oude stad, met iemand van het Gilde. Een
vrijwilliger, die veel
weet over de oude stad en sappig vertelt. Voor de inmiddels vier
rolstoelen staat een busje klaar, met een aardige chauffeur, een jongen
met Downsyndroom maar een
humoristische verteller die de wheelers een mooie rondrit geeft,
waarbij het handig is, dat je met een rolstoelbus bent i.v.m. de vele pollers,
die de weg voor gewone auto’s versperren. Verder staan er een paar
fietstaxi’s, een soort moderne riksja’s, met stoere jongens voorop. Een
aantal dames in ons
gezelschap wordt wat giechelig van de gespierde harige benen van de
jongemannen.. Alleen daarom al neem je zo’n riksja blijkt later en mijn
vrouw wil de jongen wel
als schoonzoon.... Vier van ons huren een fiets, de laatste optie. Over
een uur worden we verwacht in het restaurant van het museum. Ook daar
is het netwerk van Rita
handig. Een kennis werkt in het museum en dat heeft voordelen... We
gaan meteen naar de bovenste etage, met oud kinderspeelgoed. Al
verzamel je dat niet, het brengt bij velen van ons herinneringen naar boven. Met moeite nemen wij afscheid van dit fraaie museum.
Eten in een boekenkast
Tegen
de middag gaan we terug naar het station, waar we de stoptrein
Stadspolders nemen. De thermoskannen en broodtrommels gaan in de trein
open als besparende
maatregel op advies van onze reisleidster. Als we uitstappen begrijpen
we waarom... hé Grand café Boekmans, met in de etalage stapels boeken
en binnen een prachtige
inrichting met oude boeken. Binnenkort starten we hier met een
Bookcrossing-zone... We kijken eerst rond, eten in een boekenkast, dat
is een leuk idee! Tosti vanaf 2 euro en koffie 1,75, dat valt mee. En voorzien van een terras. http://www.boekmans.nl/ Aardige mensen ook en zeer behulpzaam voor onze wheelers.
Wantij
Na
de maaltijd nemen we de benenwagen en de wheelers de wielen. Op naar
het Wantij, een lief riviertje op loopafstand. Een aantal van ons
neemt plaats op een bankje aan het water en besluit dat het wel voldoende is zo...
De dapperen, die er nog geen genoeg van hebben, lopen of wheelen langs de rivier, waar onze gids precies
weet waar zich nesten van vogels en beverburchten bevinden, bijzondere
planten (voor het herbarium) en fraaie uitzichten.
Na een uurtje
staan er een aantal busjes klaar. Ze brengen ons via een fraaie route,
deels langs het water, naar de steiger waar de fastferry ons weer terug
naar Rotterdam. Een leuke
dag en voor herhaling vatbaar! De 20 euro kwamen niet op, dus ook nog
eens het goedkoopste uitje van het jaar. http://www.waterbus.nl/vaarroute.html
Met een boekje in een hoekje (in de metro)
Bij
het ophalen van de verzamelspullen in de bibliotheek, blijkt er voor
ieder een bijpassend boek op het pasje te zijn gezet. Een boek over het
verzamelobject en netjes
waar mogelijk met een bladwijzer bij het object zelf. Eén van de
vrijwillige moderatoren moet zich een ongeluk hebben gezocht, maar het
is gelukt voor ieder een passend boek
te vinden. In de metro begin ik vast te lezen, in ieder geval de
ondertitels bij de plaatjes. Weer een nieuwe uitdaging. Bedankt, het
was fijn!
Herman
namens
Adrie, Leo, Marijke, Paula, Ton, Joes, Fred, Ton, DirkJan, Eddy, Johan,
Mien, Anja, Theo, Henk, Ted, Cynthia, Jan I, Jan II, Daan, Alfred,
Tanja, Hatice, Wim, Ad, Gerda, Joke, Maura, Tiny, Rob, Els, Paul, Ercan, Deniz, Thea en Danny.
En nogmaals bedankt voor een prima verslag.
Home
translate :
