Word redacteur
|
Online bekijken : http://blog.seniorennet.be/wilfried... Go West’: was de naam van een merkwaardige tentoonstelling in Brugge die het verhaal bracht van de Vlaamse emigranten naar Canada. Duizenden Vlamingen lieten zowat alles achter en trokken vol hoop naar dat immense land aan de andere kant van de oceaan. Om er een nieuw leven te beginnen. Het werd een epos van succes en tegenslag, vreugde en heimwee, genieten en hard werken.
Wie waren die landverhuizers? Historicus en communicatiemanager Marc Journée wou er meer van weten. Hij trok meermaals de Atlantische oceaan over, zocht er de Vlamingen op en luisterde naar hun woorden. "We zijn vorig jaar met een camerateam naar Canada getrokken, naar twee provincies", vertelt Marc Journée. "Daar hebben we een dertigtal interviews afgenomen van oudere Vlaamse mensen: de eerste en de tweede generatie. Mensen die nog zelf zijn uitgeweken, of hun kinderen. En ook de kinderen van die kinderen, die zelf in Canada geboren zijn. Dat heeft heel wat interessant materiaal opgeleverd:"
Vooraan in de expo ’Go West’ werden op kleine schermen 27 mensen getoond, die allemaal een korte uitspraak deden over hun emigratie. Zoals: "Ik heb heel mijn leven nog heimwee gehad naar Vlaanderen", of: "Wij waren toen de Turken in Canada..." Op de tentoonstelling was ook een zeer lange lijst te zien met namen van emigranten, van Adam tot Zeghers. "Dat is voor de mensen die op zoek gaan naar namen. Het is toch wel interessant dat je op de wand - zoals op de Menenpoort in Ieper - op zoek kan gaan naar de naam van een emigrant, een verwante of een naamgenoot."
In de 19e eeuw was er vooral een grote emigratie naar de Verenigde Staten. De emigratiegolf naar Canada kwam wat later op gang. "De kolonisatie van het westen van Amerika eindigt rond 1890. Dan volgt er een korte emigratieperiode naar Argentinië en Brazilië. Maar vanaf 1900 tot de eerste wereldoorlog zie je dat Canada de Verenigde Staten voorbij steekt op het vlak van emigratie."
"Dat trekt ook de Vlamingen aan. En was de eerste wereldoorlog niet uitgebroken, dan was er allicht een emigratiestroom naar Canada geweest." Die kwam er dan wél in de jaren 50. Zeer veel Nederlanders vertrokken dan. En dat heeft ook invloed op de Vlamingen. In 1951 bijvoorbeeld vertrokken zo’n 7.000 Belgen naar Canada . De meeste emigranten zagen het hier niet meer zitten. Er heerste armoede. Ze wilden elders een nieuw en beter leven opbouwen. Maar ook de reclame speelde een niet te onderschatten rol. Canada maakte flink wat publiciteit om mensen te lokken. Onder andere affiches met daarop "Het beste tarwe- en weideland ter wereld in Manitoba" of "Voordelen aangeboden aan de landverhuizers." "De Canadese overheid had al heel snel door dat Vlamingen uitstekende landbouwers waren. Ze benoemden de Belgen "a preferred class of immigrants". Er werden ronselaars naar Vlaanderen gestuurd. Agenten van scheepvaartmaatschappijen, die een percent per emigrant kregen, maakten promotie."
"Vaak was het ook de kapper of de caféhouder. Is er een interessantere plaats dan het café om reclame te maken voor emigratie?" In Antwerpen was er een agent die duizenden folders verspreidde over heel Vlaanderen. Kortom: er werd zeer veel publiciteit gemaakt. Bovendien schreven de Vlaamse emigranten, die al in Canada waren, brieven naar huis. "Die brieven werden in hun dorp in Vlaanderen gelezen en doorgegeven. Dat werkte aanstekelijk op de mensen."
De Vlamingen die de grote sprong naar Canada waagden, kregen daar grond aangeboden. "Stel je voor dat je 64 hectaren gratis grond krijgt. Dat is fantastisch; een Vlaams pachtertje die zoveel hectaren kon verwerven in Canada. Hier werkte hij zijn hele leven op één hectare maximum. Het was een manier om vrij te zijn. Het was ongelooflijk aantrekkelijk om te vertrekken." Maar het was wel een ’vergiftigd geschenk’. Want hun nieuwe eigendom was een stuk bos of onontgonnen land. Ze moesten er zwaar tegenaan gaan om het vruchtbaar te maken. Hard labeur!
Vóór de emigranten aan de slag konden in Canada, moesten ze er natuurlijk eerst geraken. En ook dat was geen sinecure. De landverhuizers vertrokken hier met schepen van de Red Star Line of de White Star Line. Maar eenmaal in Canada aangekomen, waren ze nog niet op hun plaats van bestemming. "Eerst was er een overtocht van 11 tot 15 dagen per schip, als alles goed ging. Vaak zeeziekte... En als ze dan in de winter in Halifax toekwamen, of in de zomer in Montreal, volgde er nog een treinreis van 2.000 of 3.000 kilometer. Vier dagen én vier nachten in de trein. Het waren wel zeer comfortabele treinen, maar het was toch een hele belevenis." "Vaak kwamen ze dan toe in ’the middle of nowhere’, in een klein stationnetje op een eindeloze vlakte. Ze hadden geluk als hun telegram was toegekomen en een vriend hen stond op te wachten. Maar vaak was er niemand en moest er geïmproviseerd worden. Het bleef een avontuur van het begin tot het einde", besluit Marc Journée.
 De laatste reactiesEen reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Wilfried Journée : Le combat des reines du Pingpong. Andere artikels: CanadaWhistler - Olympic winter games (David Luc) Moderne Wapens: De Taser! (World The Changes) |
Home
translate :
Diverse emigratiegolven 
