Word redacteur
|
Online bekijken : http://gdb.skynetblogs.be/post/6476...
Het onderwerp ligt gevoelig. Stervensbegeleiding is geen vak dat je op school aanleert. Het is zowel emotioneel als verstandelijk erg zwaar voor elke betrokken partij. Dokters en verpleegkundigen leggen het verschil tussen euthanasie en palliatieve sedatie met engelengeduld uit. Het één leidt tot de dood, het ander is minder ingrijpend. Sedatie brengt de patiënt tot rust, is niet zo onherroepelijk als euthanasie, die de patiënt wel direct laat slapen om nooit meer wakker te worden.
Je hebt mensen die geen geduld kunnen opbrengen. Zoals de vader van m’n vrouw: hij vlucht in de keuken als de witjassen wauwelen. De man die al zestig jaar (!) lief en leed met de zieke deelt moppert en sakkert. ‘Met al hun gezever’ sist ie en ‘wat weten wij nou van die medische onzin? Dat ze doen wat ze moeten doen!’ Machteloos voelt de man zich, machteloos om een onomkeerbare situatie toch om te keren. André maakt liever bouillon klaar. Daarin is ie een meester. Daarin en in het strelen van de hand van zijn vrouwtje wie hij met hart en ziel bemint. Hij denkt: "Ze vergissen zich. Ze hebben zich al eerder vergist en nu vergissen ze zich weer." Aan z'n hoofd geen gezeur... of toch niet te lang. Gelukkig luistert m’n zoet wel naar de medici. Zij vormt het klankbord voor de mensen die het weten. Hoewel zij aan hun lippen hangt en hun woorden opzuigt voelt zij zich dom. Maar hey! Wie is niet dom en blind en murw wanneer het definitieve einde in zicht komt? Woorden in die context komen neer als mokers. Maar mijn engel brengt het geduld op van een monnik, het geduld dat o zo nodig is om haar moesje te begeleiden. Echt te begeleiden. Zie je, de dood mag niet tot een haastige klus gedevalueerd worden. Sterven kan de intimiteit van het kraambed benaderen maar enkel als elke betrokkene er moeite voor doet. Het moesje van m’n vrouw is ineens weer kindje geworden. Zij is een tachtigjaar jong, hulpeloos mensje. Nu haar pijn door een subcutane pomp is weggetoverd en zij niet meer moet braken dankzij een inspuiting, streelt zij de spijlen van het bed. Zij geeft alles aaitjes. Het is puur satijn waarin zij zich wentelt. Marieke zweeft en wiegt de liefde op haar lipjes. Zij zit hoog boven op een dik ribfluwelen tapijt, los van deze koude wereld. Haar knuistje brengt zij naar de mond. Zij mompelt: “Voetbal” En m’n zoet vraagt: “Voetbal, make? Ga je voetballen?” “Ja” zegt zij zachtjes “ik ga shotten in de wei’ Ik zou haar willen vergezellen. Ik kan mij de wei van Marieke levendig voorstellen. Het gras is er nooit groener geweest. De zon schijnt en de lucht is oceaanblauw. Het is een warme zomerdag. Rechts en links van de wei staan populieren. Een briesje ritselt door hun bladeren en het geluid streelt je ziel. Het is één van die kommerloze dagen uit je jeugd waarop je denkt: wat zal ik nu eens doen? Aan je voet rust een plastic bal. Je kijkt ernaar. Je pikt de wonderlijke bal op. Je ruikt eraan. Het plastic ruikt naar de winkel, naar actie die komen gaat en die je voeten zal doen tintelen. Je kijkt naar de wereld en de wereld kijkt naar jou. Zo, schijnt de wereld te zeggen, daar ben je, daar sta je met je glimlach op de lippen en de kriebels in je lijf. En hoewel je het niet beseft ben je gelukkig. Daar in de wei, met je plastic bal en de platanen die voor jou zingen...  Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van GDB : Beste beveiliging voor draadloos internet Andere artikels: DoodDe rattenval van Duisburg (D) (Don Viona) Zondag 25 juli 2010: (Luc F.M. Jacquemyn) EmotieEmotie haalt het (steeds?) op rationaliteit.... (Doeterniettoe) Emo politiek. (Luc F.M. Jacquemyn) |
Home
- 
translate :
