Word redacteur
|
Online bekijken : http://feeds.feedburner.com/~r/Mela... Op het gevaar af als een oude knar te klinken,waag ik het er toch maar op: toen wij - begin jaren 70 - de kleuterscholen bevolkten, waren wij brave schaapjes. De (in mijn geval streng ogende) kleuterjuf had het voor het zeggen. Zij had gezag, wij ontzag. Natuurlijk waren het andere tijden. We wisten veel minder van de wereld dan de kleuters van vandaag. Voor een stukje werden we dom gehouden en het was nog makkelijk ook. Ketnet bestond nog niet. We waren al blij als er überhaupt een televisietoestel in de huiskamer stond, dat het een zwart-wittoestel was kon ons weinig schelen. Computers waren verre toekomstmuziek. Er waren met andere woorden weinig externe kanalen die ons konden beïnvloeden. De kleuterjuf en de ouders, dat was het zowat. Hun wil was gewoonlijk wet. Ik kan me - voor zover mijn geheugen dat toelaat - geen echte agressie op de kleuterspeelplaats voor de geest halen. Ja, er werd natuurlijk geroepen en getierd, maar het gebeurde, denk ik, op een gezonde manier, zowel voor de kleuters als voor het onderwijzend personeel. Gewoon zich afreageren na het gedwongen stilzitten in de klas. Zich uitleven zoals een kind op die leeftijd hoort te doen. Ik kan me niet herinneren dat ik één keer gehavend ben thuisgekomen. De kleuterklas was voor mij een tijd van vredig samenleven.
2008. Ik ben nu zelf papa van drie kinderen. De jongste zit in de derde kleuterklas. Een energiek en onvermoeibaar kereltje, zoals dat hoort te zijn, zonder slechte bedoelingen. De oogst van deze week oogt niet min: een gekloven onderlip, een kapotte knielap en twee gescheurde en daardoor etterende oorlelletjes. Het is geen alleenstaand feit. Iedereen schijnt vroeg of laat in de klappen te delen. Ik herken mijn eigen kleutertijd niet meer. Wanneer ik 's middags de schoolpoort opentrek, heb ik telkens weer het gevoel dat er een tsunami van onverdraaglijk lawaai op me afkomt. Het gevoel dat ratten moeten hebben als ze in de val zitten. Ik proef ongezonde agressie, een overvloed aan ongezonde energie die geen uitweg vindt. Altijd zit of ligt er wel een kindje (meestal uit de eerste kleuterklas) zwaar gewond te huilen, aan zijn of haar lot overgelaten. Een kleuterjuf is vaak niet te zien. Die eten in de leraarskamer, praten gezellig bij. Soms denk ik dat het ook voor hen een welgekomen vlucht uit de drukte is. Even weg van al het gehuil, het geoverdraag, het gepest en de vuilewoordenspuiterij. Het taaltje dat kleuters van vandaag - eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het vooral de jongens zijn die zich er aan bezondigen - bezigen, maakt mij bang. Klootzak. Lul. Zeiker. Eikel. Op uw bakkes. Fuck you bitch. Ik klop uw tanden uit. Op zo'n momenten word ik bang voor de toekomst, vrees ik voor een manifest en chronisch gebrek aan respect voor de medemens dat nu al zo duidelijk tot uiting komt. En dan komt bij mij onherroepelijk het hoge woord eruit: wat moet er in godsnaam van onze kinderen later worden?
 Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Daniel Struyf : De doos om de doos, en dan nog een lege ook Andere artikels: SchoolOnze scholen en verenigingen zijn broeihaard voor extremisten!? (Ben Willems) Korte animatiefilm: Maternelle (Wendy Snoekx) Allochtonen in aparte klassen in basisschool Lokeren! (Ben Willems) ToekomstBeter samen leven - mieux vivre ensemble (Didier Lagasse de Locht) KinderenBijna 25.000 kinderen in jeugdbescherming! (Ben Willems) ‘k Heb zo m’n bedenkingen… (GoNo) RespectRespect voor ouderen (David Geens) Onze doel en onze activiteiten (Jacques Litwak, Voorzitter van de Stichting voor het debat) Het Gazastrand aan de Schelde. (Luc F.M. Jacquemyn) |
Home
translate :
