Word redacteur
|
Online bekijken : http://feedproxy.google.com/~r/Mela...
Is het zo dat alles wat we doen uit eenzaamheid wordt gedaan? Is het om die reden dat we afzien van alle dingen waarvan we aan het einde van ons leven berouw hebben? Is dat de reden waarom we zo zelden zeggen wat we denken? Waarom anders houden we vast aan al die ontwrichte huwelijken, leugenachtige vriendschappen, saaie verjaardagsdiners? Wat zou er gebeuren als we al die dingen zouden opgeven, een eind zouden maken aan de sluipende chantage en voor onszelf zouden kiezen? Als we onze onderdrukte wensen en onze woede over de slavernij waaronder we lijden vrijuit zouden uiten? Want de gevreesde eenzaamheid – waaruit bestaat die eigenlijk? Uit de stilte van de verwijten die we dan niet te horen zouden krijgen? Uit de niet meer aanwezige noodzaak met ingehouden adem stilletjes over het mijnenveld van echtelijke leugens en amicale halve waarheden heen te stappen? Uit de vrijheid bij het eten niet tegenover iemand te moeten zitten? Uit de enorme hoeveelheid tijd waarover we komen te beschikken als het spervuur van afspraken is opgehouden? Zijn dat geen heerlijke dingen? Is dat geen paradijselijke toestand? Waarom zijn we er dan zo bang voor? Is het in laatste instantie een angst die alleen bestaat omdat we nog nooit hebben nagedacht over de aard ervan? Een angst die ons is aangepraat door gedachteloze ouders, leraren en priesters? En waarom zijn we er eigenlijk zo zeker van dat de anderen ons niet zouden benijden als ze zouden zien hoe groot onze vrijheid is geworden? En dat ze dan niet ons gezelschap zouden opzoeken?  Een reactie toevoegen |
?
De laatste artikelen van Daniel Struyf : De doos om de doos, en dan nog een lege ook Andere artikels: Eenzaamheid13 jarige alleen de wereld rond om wereldrecord te breken (Anthon van der Horst) |
Home
translate :
