Word redacteur
|
Tine Moniek !Son site web : Tine Moniek ! Auteur. Acteur. Souteneur van hersenspinsels. 28 lentes - bijna 29 winters groot. Spreekt soms veel - haast niets. 12 artikels 5 artikels in de bloggers wereld
|
|
| Stel: iemand wil de omtrek van bepaald lichaamsdeel meten. Dat kan. Uit nieuwsgierigheid. Uit ijdelheid. Uit bezorgdheid. Het maakt nu niet uit over welke ’heid’ het gaat. Om die omtrek te kunnen meten, is er natuurlijk een meetinstrument nodig. Dan loopt die iemand dus in het warenhuis op zoek naar één of ander ding om mee te meten. Maar dan geen lat. Die kan er niet omheen. (...) |
| Sinds Tany Minoek! zich heeft voorgenomen om niet langer te kijken naar mensen in de trein, zeker niet als ze de deur van de coupé openschuiven en al zeker niet als ze voor haar neus komen zitten, maakt ze zich ernstige bedenkingen over haar zijn. Een eerste voorval: een man. Deftig. Dat kan ze zien als hij vanuit de verte op haar toestapt. Maar ze kijkt niet op wanneer hij schuin voor haar (...) |
| Er is wachten en er is Wachten. Het verschil? In het tweede geval hang je aan een draadje. Soms wil Tany Minoek! een draadje. Ze naait het eigenhandig door haar hersenen en gooit het uiteinde naar iemand toe. Spontaan of na dagen pruttelen. Het liefst naar iemand die iets voor haar betekenen kan, iemand met een oor bijvoorbeeld. Of iemand met een hand. Of twee. Ze verkiest iemand die niet (...) |
| Een ezel mag zich dan wel geen twee keer aan eenzelfde steen stoten, Tany Minoek! krijgt al vijf jaar dezelfde steentjes in haar sandalen. Vervelend? Ja, voor enkele seconden. Dan vloekt ze elke keer inwendig: "Volgende keer draag ik hele hoge laarzen!" Maar nee, ze draagt al vijf jaar lang sandalen. Een Dichters in de Prinsentuin zonder sandalen voelt dan ook als een boswandeling (...) |
| Nieuwsgierigheid is geen deugd. Tany Minoek! heeft nog maar een gemiste oproep zonder boodschap na de piep nodig en haar neus begint te jeuken. Zo heeft ze eens een week lang het telefoonboek doorzocht op het nummer dat haar gebeld had. Wie weet was het wel die ene schuchtere ziel, die eindelijk de moed... botsend op een antwoordapparaat dacht: "Nooit meer!" Met de komst van het mobieltje, (...) |
| Beelden plakken af en toe. Met een kater en slaapzak vol gaap, zat Tany Minoek! gisteren op de trein. Dat gebeurt wel nog eens. Al is ze daar niet trots op. Ze zou vaker met de trein en met een slaapzak vol van links naar rechts en terug moeten reizen. Aan haar rechterhand zag ze een oude man. Krom gebogen, met een zakje in zijn hand. Stil vooruit te staren naar de eenden die er niet waren. (...) |
| Sommigen weten het, anderen weer niet: reizen zorgt vaak voor kopzorgen bij Tany Minoek! Zo gaat ze binnenkort met haar liefje naar Lissabon. Stiekem kijkt ze er wél naar uit, maar ze krijgt al jeuk bij de gedachte van een paar dagen onvertrouwde lucht. Laat staan van een eerste vliegreis en een vreemde taal... Nee, ze houdt eigenlijk liever vast aan het cliché: ’echte reizen maak je in (...) |
| Tany Minoek! nodigt zichzelf uit tegenwoordig. Niet op de koffie. Niet op de thee. Zelfs niet om te zuipen. Ze nodigt zichzelf uit om in een ’vreemd’ huis haar monoloog Amen & uit! te brengen. Eén van de doelen van dit initiatief is, dat Tany vindt dat ze eens meer onder de mensen moet leren komen. Want ze kan niet zo goed om met publiek. Zonet speelde ze haar eerste (...) |
| Al een paar weken rijdt Tany Minoek! met de auto naar een dagcentrum in Kuurne. Daar heeft ze een afspraak met Ellen. Eerlijk is eerlijk: in het begin was Tany Minoek! een beetje bang om kennis te maken met Ellen en haar leefwereld. Ze was bang om op de knop te drukken om binnen te stappen en daarna koffie te drinken met de andere cliënten. Eigenl ijk heeft Tany Minoek! een veel te klein (...) |
| Zouden ze het zien, de doden? Zouden ze het werkelijk zien? Hoe Tany Minoek! van zerk tot zerk met handen in warme zakken stil staat en zomaar denkt:"Ik was hier acht." of "Ik was twaalf." en verder schuifelt naar een nieuwe steen, een verse kuil. Hoe ze haar best doet, om niet op een buik te lopen, maar soms niet anders kan, omdat alweer een bekende dode in haar ogen (...) |
| Gisteren was het dan eindelijk die dag waar ik zo lang mee in mijn hoofd gezeten heb. Slapeloze nachten en onbeschaamde vreetbuien hebben me blijkbaar goed gedaan. Het voelde ongelooflijk goed daar op die planken. Alsof het zo moest zijn. Bedankt voor wie er was. Jullie applaus deed me een paar milimeter groeien. Wie Amen en uit! ook een keertje wil zien, hou de agenda in de tweede kolom in (...) |
translate insideZijn rubrieken :
Parels, anekdotes en kinderwoorden
1
artikel
Avonturiers en schatzoekers
1
artikel
Uit het leven gegrepen
5
artikels
Stemmingen
2
artikels
Schrijfseltjes
3
artikels