Romain Slembrouck in "Den Grooten Oorlog"

Romain Slembrouck diende als grenadier bij het 2de Regiment Grenadiers onder het bevel van de Nederlandskundige Majoor Lotz (een rariteit in die dagen). Het regiment bestaat uit drie bataljons, net als het 1ste Regiment Grenadiers onder bevel van de Majoor Lefebure.

Het 1ste en 2de Regiment werden samengevoegd op 7 november 1914 na een heldhaftige maar mislukte verdediging van Antwerpen tegen een Duitse overmacht. Een veldslag die uiteindelijk resulteerde in de moeizame terugtocht tot achter het Ijzerfront. Beide regimenten hadden dermate zware verliezen geleden dat de legerleiding het raadzaam vond om ze samen te voegen tot één regiment Grenadiers.

Onze grootoom vervoegde het regiment Grenadiers op 15 juli 1915, één dag na zijn 18de verjaardag. Eén dag na het einde van de zware veldslag aan het Ieperleekanaal met als resultaat de herovering van de westelijke kanaaloever. De veldslag was begonnen op 17 mei 1915! Eindbalans: 35 gesneuvelde officieren en 1.434 grenadiers.

Van 30 oktober 1914 tot 28 september 1918 vochten de grenadiers een loopgrachtenoorlog aan de Ijzer uit die veel weg had van een kat en muisspel met de vijand. Tot overmaat van ramp bestookten de Duitsers vanaf 22 april 1915 de Belgische, Franse en Engelse linies met chloorgas, het beruchte Yperiet. De biologische oorlogsvoering was een feit.

Op 24 december 1916 was het samengevoegd regiment dermate aangesterkt met nieuw kanonnenvlees dat het opnieuw ontdubbeld werd in twee afzonderlijke regimenten. Onze grootoom werd ingelijfd bij het 2de regiment Grenadiers. De grenadiers onderscheidden zich in de sectoren Diksmuide, Nieuwkapelle, Sint-Jacobs-Kapelle, Boezinge , Nieuwpoort en Brielen.

Begin augustus 1918 beslisten de geallieerden - inmiddels versterkt met Amerikaanse vrijwilligers - hun grote en beslissende offensief te lanceren. In het voorjaar had de vijand zich aan twee ultieme maar gelukkig mislukte offensieven gewaagd om alsnog de totaaloverwinning af te dwingen. Hierdoor waren de Duitse troepen onderbemand, totaal uitgeput en slecht bewapend. Na een reeks van Britse en Frans-Amerikaanse successen in Picardie startte het eindoffensief op 28 september 1918 vanaf Merkem.

De legergroep “Vlaanderen” bestaande uit Britse, Franse, Amerikaanse en alle Belgische divisies stond onder het bevel van Koning Albert I. De opdracht van het 1ste en het 2de Regiment Grenadiers en het 4de Regiment Karabiniers bestond erin voor 01 oktober 1918 Passendale te veroveren op de vijand. Om 20u diezelfde 28 september had het 2de regiment reeds zijn objectief bereikt. Het 1ste Regiment Grenadiers had ondertussen de Duitse toevoerlijn vanuit Westrozebeke uitgeschakeld. Het 4de Regiment Karabiniers had diezelfde ochtend in Beitem de vijandelijke aanvoerlijn vanuit Roeselare uitgeschakeld. De Duitse “Flanderen-Stellung” bemand door de 46ste Division “Wehrmachttruppe” en gelegerd in Moorslede was volledig omsingeld. Op 29 september 1918 startte het 2de Grenadiersregiment de aanval op de “Flandern-stellung”. Beide andere regimenten rukten verder op naar Roeselare en sloten zo de vijand volledig in.

Moorslede lag op een belangrijk spoorlijnknooppunt tussen Roeselare , Ieper, Veurne, Doornik, Brugge en Gent. De Duitsers wilden ten alle prijze deze spoorlijn verdedigen. Ondanks de hevige vijandelijke tegenstand slaagde het 2de Regiment Grenadiers tegen valavond 29 september 1918 de Duitse stellingen te overmeesteren. Het 2de Regiment Grenadiers bereikte als eerste Belgisch regiment de “Flandern-Stellung”. Een vijandelijk bolwerk van kapitale waarde zal later blijken. De vijand gaf zich echter niet gewonnen en op 30 september zette hij een hopeloze tegenaanval in. Bij deze confrontatie aan de spoorlijn werd onze grootoom zwaar gewond. Door vijandelijk mortiervuur werd zijn linkerbeen volledig verbrijzeld. Op zijn aandringen zetten zijn wapenbroeders de tegenaanval in. Diezelfde avond overleed grootoom Romain aan zijn verwondingen.

Na vier jaar waren het 1ste en 2de regiment Grenadiers uit het Ijzerbekken en domineerden ze zij aan zij het volledige Leiebekken. Op 30 oktober 1918 stonden beide regimenten opnieuw aan het kanaal Gent - Terneuzen. Vier jaar nadat de vijand ze daar achter het Ijzerfront gedreven had.

Op 11 november 1918 om 11 uur zwegen de wapens. Beide regimenten verloren tesamen 51 officieren, 122 onderofficieren en 2.835 grenadiers. “Den Grooten Oorlog” was voorbij. Helaas te laat voor onze grootoom. Zijn oudere broer, Jules Slembrouck - onze grootvader, eveneens soldaat in WO I - gaf aan zijn eerstgeboren zoon de voornaam Romain als nagedachtenis aan de veel te jong gestorven grenadier.

Waar alle doden van het Britse imperuim na de oorlog ter plaatse bleven en begraven werden in erebegraafplaatsen, liet de Belgische overheid aan de nabestaanden de vrije beschikking over de stoffelijke resten. Zo raakten vele oorlogsslachtoffers verspreid over talloze gemeentelijke begraafplaatsen. Onze grootoom werd op 19 april 1922 verplaatst van het kerkhof in Moorslede naar het ereperk voor gesneuvelden in Merkem, waar hij nog steeds rust. Op het kerkhoven van Moorslede en Passendale staan er gedenkstenen voor de gesneuvelde grenadiers.

Bronnen: Hilde Slembrouck, Wereldoorlog I in de Weshoek, Forum Eerste Wereldoorlog

van

ROMAIN SLEMBROUCK

zoon van

ALOIS en PHARILDE NOTABLE

SOLDAAT BIJ ‘T 2de GRENADIERS

Te Merkem gebooren den 14° Juli 1897, te Moorslede

gesneuveld den 30° September 1918

Vier lange jaren slavernij ! Vier jaren als eeuwen

zoo lang ! Vier jaren verwoesting, brand, moord,

honger en onderdrukking. Al wat wij Belgen lief-

hadden, vrijheid, kunst, klokken, verdwenen...

Maar de hemeltergende dwang, het wraak-

roepende onrecht van de vijand viert den moed

van onzer dappere soldaten. God helpt ze, want

het bloed van den onschuldige Abel schreide om

wraak bij Hem.....

Voorbij nu, geen droevig leven meer in de loop-

graven. Vooruit het onrecht ten gronde, voor God

en Land ! Vooruit ! Voor onze Ouders, voor onze

geliefden ! De zege is aan ons.

Romain is één van die helden. Hij valt stervend

neer; gelukkige toch, want de opgaande zon van

de zegepraal ziet hij in ’t Oosten bloeien. Onbewust

in zijn nederigheid, weefde hij een onvergankelijken

lauwerkrans om zijn slapen.

Vader, wij staan u bij, niet om te wenen, maar

om met U voor hem te bidden, u dankende een

zoon geschonken te hebben voor de verlossing van

ons dierbaar Vaderland.