Home
- 
translate :
Oudejaarsherinnering
Als klein meisje was het oudejaar altijd een hele bijzondere dag. De dag namelijk dat ik voor het raam zat te wachten. Ja ik heb dit zeker tot mijn achtste jaar gedaan in de hoop hem te zien. Wat was er namelijk het geval. Op oudejaarsdag was mijn moeder al heel vroeg op en in de weer. Wij als kinderen wisten dan al ze ging het beslag klaarmaken voor de oliebollen en de appelflappen. Van te voren had mijn moeder alles al in huis gehaald en elke keer probeerde ik het toch weer Ja, om van de gist te snoepen, maar wat smerig. En toch elke keer maar weer moest ik een keertje proeven, want ik snapte niet dat die bonk gist voor zulke heerlijk oliebollen en appelflappen konden zorgen.ja, mijn moeder moest wel kunnen toveren, dat kon haast niet anders.
Grote pannen vol met beslag stonden dan ook na een uurtje mixen te wachten in de kamer onder grote doeken. Ja dat moest rijzen. De deuren moesten dicht blijven en vooral niet stampen op de vloer werd er elk jaar duidelijk gezegd. En ik? Ik werd in een stoel gezet en moest voor het raam naar buiten gaan kijken want hij zou langskomen die dag en ik wilde hem toch niet missen? En echt, elk jaar had ik hem net weer niet gezien, tot ik acht jaar oud was en het door kreeg. Nee toen trapte ik er niet meer in.
Want wat was nu het geval. Mijn moeder was veel te bang dat het beslag wat stond te rijzen in zou slaan en dan was al haar werk voor niets geweest. Wij kinderen werden dan met een smoesje stil gehouden en dat smoesje was wel dat er een man langs zou komen met zoveel neuzen als dat er nog dagen in het jaar zouden zitten. Ja en als kind wilde je dat zien natuurlijk want die moest wel een heel hoofd vol neuzen hebben. Ach, wat heb je als kind besef van tijd en zeker op die leeftijd wordt je snel in het ooitje genomen door vindingrijke ouders.
Maar het trucje zorgde er wel voor dat we nog dagen lang perfect smakende oliebollen en appelflappen aten, want mijn moeder kon nu eenmaal niet in kleine porties bakken zei ze altijd zelf. Nou dat klopte wel want zelfs toen er kinderen de deur uit gingen om eigen gezinnen te stichten bleef ze gewoon voor een gezin van 7 koken. Maar het is weer zover. Nee geen eigengemaakte bollen van mijn moeder omdat die al jaren geleden overleden is, mijn oliebollen komen nu uit de winkel. Maar die herinnering van de oliebollen van mijn moeder, die blijven elk jaar weer even bovenkomen en zorgen bij mij weer voor een glimlach om het oude jaar af te sluiten. En wat is er nu niet mooiers om ook met een glimlach het nieuwe jaar in te gaan.
Ik wens iedereen een hele goede jaarwisseling en alle goeds voor 2009
